ตามหัวข้อเลยนะครับ.....
ก่อนอื่นขอบอกก่อนเลยนะครับว่าผมเป็นคนที่ชอบผู้ชายด้วยกัน ปีนี้อายุก็เข้า25ล่ะเรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า......
ผมกับแฟนคบกันมาได้ประมาณ2ปีกว่าๆล่ะช่วงปีแรกๆที่คบกันอะไรๆมันก็ดีไปหมดชวนกันไปเที่ยว ไปดูหนัง ตามประสาคนเป็นแฟนทั่วๆไปที่เขาทำกันแหละครับหลังจากที่คบกันมาได้สักระยะหนึ่งแล้วผมเองก็สังเกตว่าแฟนผมดูแปลกๆทำตัวไม่เหมือนเดิมจากที่เคยกลับมาจากที่ทำงานจะเข้ามากอด มาหอมแก้ม เข้ามาแหย่ยให้หัวเราะ กลับกลายเป็นคนพูดน้อย เก็บตัว ติดโทรศัพท์ ผมเองก็เริ่มรู้สึกแปลกๆล่ะ ก็แอบเช็คดูโทรศัพท์ของแฟนผม.....สิ่งที่เจอค้ือเค้าแอบคุยกับคนอื่นครับ....ตอนนั้นผมหน้าชา มือไม้สั่นไปหมดเลยครับ เลยปลุกแฟนที่กำลังนอนอยู่ให้ตื่นขึ้นมาเคลีย์กับสิ่งที่เกิดขึ้นผมถามเค้าต่างๆนาๆปนกับต่อว่าเค้าจนเค้าร้องไห้ผมเก็บเสื้อผ้าเค้าโยนออกจากนอกห้องแล้วไล่ให้เค้ากลับไปอยู่กับที่บ้านเค้า.....แฟนผมร้องไห้ขอร้องผมว่าอย่าไล่เค้ากลับไปอยู่บ้านเลยเค้าสำนึกผิดแล้ว จะไม่ทำนิสัยแบบนี้อีกแล้ว ตอนนั้นผมก็รักเขานะ ผมจึงเลือกที่จะอภัยให้กับสิ่งที่เกิดขึ้น
หลังจากนั้น.......
ผมจึงโทรไปปรึกษาเพื่อนสนิทผมว่าผมควรทำยังไงดี เพื่อนผมก็ให้คำแนะนำต่างๆนานาจนผมรู้สึกสบายใจมากขึ้นแต่ก่อนวางสายเพื่อนผมพูดทิ้งท้ายก่อนวางสายไว้ว่า......จำไว้นะว่ามีครั้งที่1ก็ต่อมีครั้งที่2 ผมก็อ่ะอ่ะ หลังจากนั้นผมกับแฟนก็ใช้ชีวิตกันแบบปกติ.....
จนอยู่มาวันหนึ่งผมฝันว่ามีพระสงฆ์รูปหนึ่งมาบอกผมว่า......ไอหนุ่มแฟนมันแอบมีกิ๊กนะ ผมก็ไม่เชื่อเลยตอบกลับพระรูปนั้นไปว่า....ผมไม่เชื่อ พระสงฆ์รูปนั้นเลยตอบมาว่าไม่เชื่อใช่ไหม?งั้นถามพระอีกรูปดูเลยก็ได้พระสงฆ์รูปที่สองก็ยืนยันเหมือนกับพระสงฆ์รูปแรกบอกหลังจากนั้นผมก็ตื่น แต่ผมก็ไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้แฟนผมฟังนะครับ ผ่านไปได้ประมาณ 3 เดือน อาการผิดสังเกตุของแฟนผมนั้นจับไม่ยากเลยครับสัญชาตญาณของคนเป็นแฟนมันบอกว่ามีสิ่งผิดปกติผมก็อ่ะ......รอมืดๆก่อนแล้วมาพิสูจน์กันตอนนั้นเรื่องในความฝันอยู่ๆผมก็นึกขึ้นมากลายเป็นว่า......มันคือเรื่องจริง!ตอนนั้นผมนี้แบบ พูดไม่ออกบอกถูก ผมก็เหมือนเดิมปลุกแฟนมาเคลีย์ปัญหาที่เกิดขึ้นคราวนี้แฟนผมไม่พูดอะไรผมเลยประเคนหน้าแข้งเข้าให้....แฟนผมนั่งน้ำตาคลอพร้อมกับกอดขาผมเค้าพูดแค่ว่า....เราขอโทษ ขอโอกาสให้เค้าอีกครั้งจะได้ไหม.....ตามเดิมเป๊ะ! ผมก็ได้แค่บอกกับเขาไปว่าพรุ่งนี้เก็บเสื้อผ้าข้าวของกลับไปอยู่บ้านกับแม่เธอนะเราไม่เอาแล้วเราไม่ไหวผมพูดไปน้ำตาคลอไปผมรู้สึกเจ็บแบบบอกไม่ถูกหลังจากนั้นผมกับแฟนผมก็แยกกันอยู่สักพัก...ในระหว่าที่แยกกันอยู่ผมรู้สึกสบายใจกว่าเดิมหลายเท่า ผมอยากจะไปเที่ยวกับเพื่อน หรือ นั่งดื่มนั่งกินกับเพื่อนผม จะกลับบ้านกี่โมงกี่ยามก็ได้...ผมรู้สึกว่าชีวิตที่อิสระนี่มันดีอย่างนี้นี่เอง
แต่พอกลับมาอยู่ที่ห้องคนเดียว....ผมรู้สึกเหงาๆแบบบอกไม่ถูกอยู่ๆก็คิดแฟนผมขึ้นมาผมเลยลองโทรหาแฟนผมดูแฟนผมเขาก็รับสายก็คุยกันแบบสัปเพเหระ ถามสาระทุกข์สุกดิบไปเรื่อย....ผมก็พูดกับเขาตรงๆนะว่าผมยังรักยังคิดถึงเขาอยู่เขาเองก็คิดแบบผมเช่นกันเราก็เลยเปิดใจคุยกันจนได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง....แต่สุดท้ายแฟนผมก็ทำนิสัยแบบเดิมๆจนผมรู้สึกแบบมันบอกไม่ถูกว่าผมรู้สึกยังไงกับเรื่องเดิมๆนิสัยเดิมๆผมเลยเลือกที่จะไม่คุยกับแฟนผมเป็นอาทิตย์เวลาทำงานผมจะอาสาขอทำ OT ต่อจนดึกๆดื่นๆ กลับบ้านที เที่ยงคืน ตี1 อะไรทำนองนี้ครับ ผมอยากจะให้เพื่อน พี่ น้อง ในพันทิป ชวนแนะนำหน่อยครับว่าผมควรจะทำยังไงต่อจากนี้ดีอ่ะครับ
เธอไม่ยอมปล่อย หรือ ผมไม่ยอมไป
ก่อนอื่นขอบอกก่อนเลยนะครับว่าผมเป็นคนที่ชอบผู้ชายด้วยกัน ปีนี้อายุก็เข้า25ล่ะเรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า......
ผมกับแฟนคบกันมาได้ประมาณ2ปีกว่าๆล่ะช่วงปีแรกๆที่คบกันอะไรๆมันก็ดีไปหมดชวนกันไปเที่ยว ไปดูหนัง ตามประสาคนเป็นแฟนทั่วๆไปที่เขาทำกันแหละครับหลังจากที่คบกันมาได้สักระยะหนึ่งแล้วผมเองก็สังเกตว่าแฟนผมดูแปลกๆทำตัวไม่เหมือนเดิมจากที่เคยกลับมาจากที่ทำงานจะเข้ามากอด มาหอมแก้ม เข้ามาแหย่ยให้หัวเราะ กลับกลายเป็นคนพูดน้อย เก็บตัว ติดโทรศัพท์ ผมเองก็เริ่มรู้สึกแปลกๆล่ะ ก็แอบเช็คดูโทรศัพท์ของแฟนผม.....สิ่งที่เจอค้ือเค้าแอบคุยกับคนอื่นครับ....ตอนนั้นผมหน้าชา มือไม้สั่นไปหมดเลยครับ เลยปลุกแฟนที่กำลังนอนอยู่ให้ตื่นขึ้นมาเคลีย์กับสิ่งที่เกิดขึ้นผมถามเค้าต่างๆนาๆปนกับต่อว่าเค้าจนเค้าร้องไห้ผมเก็บเสื้อผ้าเค้าโยนออกจากนอกห้องแล้วไล่ให้เค้ากลับไปอยู่กับที่บ้านเค้า.....แฟนผมร้องไห้ขอร้องผมว่าอย่าไล่เค้ากลับไปอยู่บ้านเลยเค้าสำนึกผิดแล้ว จะไม่ทำนิสัยแบบนี้อีกแล้ว ตอนนั้นผมก็รักเขานะ ผมจึงเลือกที่จะอภัยให้กับสิ่งที่เกิดขึ้น
หลังจากนั้น.......
ผมจึงโทรไปปรึกษาเพื่อนสนิทผมว่าผมควรทำยังไงดี เพื่อนผมก็ให้คำแนะนำต่างๆนานาจนผมรู้สึกสบายใจมากขึ้นแต่ก่อนวางสายเพื่อนผมพูดทิ้งท้ายก่อนวางสายไว้ว่า......จำไว้นะว่ามีครั้งที่1ก็ต่อมีครั้งที่2 ผมก็อ่ะอ่ะ หลังจากนั้นผมกับแฟนก็ใช้ชีวิตกันแบบปกติ.....
จนอยู่มาวันหนึ่งผมฝันว่ามีพระสงฆ์รูปหนึ่งมาบอกผมว่า......ไอหนุ่มแฟนมันแอบมีกิ๊กนะ ผมก็ไม่เชื่อเลยตอบกลับพระรูปนั้นไปว่า....ผมไม่เชื่อ พระสงฆ์รูปนั้นเลยตอบมาว่าไม่เชื่อใช่ไหม?งั้นถามพระอีกรูปดูเลยก็ได้พระสงฆ์รูปที่สองก็ยืนยันเหมือนกับพระสงฆ์รูปแรกบอกหลังจากนั้นผมก็ตื่น แต่ผมก็ไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้แฟนผมฟังนะครับ ผ่านไปได้ประมาณ 3 เดือน อาการผิดสังเกตุของแฟนผมนั้นจับไม่ยากเลยครับสัญชาตญาณของคนเป็นแฟนมันบอกว่ามีสิ่งผิดปกติผมก็อ่ะ......รอมืดๆก่อนแล้วมาพิสูจน์กันตอนนั้นเรื่องในความฝันอยู่ๆผมก็นึกขึ้นมากลายเป็นว่า......มันคือเรื่องจริง!ตอนนั้นผมนี้แบบ พูดไม่ออกบอกถูก ผมก็เหมือนเดิมปลุกแฟนมาเคลีย์ปัญหาที่เกิดขึ้นคราวนี้แฟนผมไม่พูดอะไรผมเลยประเคนหน้าแข้งเข้าให้....แฟนผมนั่งน้ำตาคลอพร้อมกับกอดขาผมเค้าพูดแค่ว่า....เราขอโทษ ขอโอกาสให้เค้าอีกครั้งจะได้ไหม.....ตามเดิมเป๊ะ! ผมก็ได้แค่บอกกับเขาไปว่าพรุ่งนี้เก็บเสื้อผ้าข้าวของกลับไปอยู่บ้านกับแม่เธอนะเราไม่เอาแล้วเราไม่ไหวผมพูดไปน้ำตาคลอไปผมรู้สึกเจ็บแบบบอกไม่ถูกหลังจากนั้นผมกับแฟนผมก็แยกกันอยู่สักพัก...ในระหว่าที่แยกกันอยู่ผมรู้สึกสบายใจกว่าเดิมหลายเท่า ผมอยากจะไปเที่ยวกับเพื่อน หรือ นั่งดื่มนั่งกินกับเพื่อนผม จะกลับบ้านกี่โมงกี่ยามก็ได้...ผมรู้สึกว่าชีวิตที่อิสระนี่มันดีอย่างนี้นี่เอง
แต่พอกลับมาอยู่ที่ห้องคนเดียว....ผมรู้สึกเหงาๆแบบบอกไม่ถูกอยู่ๆก็คิดแฟนผมขึ้นมาผมเลยลองโทรหาแฟนผมดูแฟนผมเขาก็รับสายก็คุยกันแบบสัปเพเหระ ถามสาระทุกข์สุกดิบไปเรื่อย....ผมก็พูดกับเขาตรงๆนะว่าผมยังรักยังคิดถึงเขาอยู่เขาเองก็คิดแบบผมเช่นกันเราก็เลยเปิดใจคุยกันจนได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง....แต่สุดท้ายแฟนผมก็ทำนิสัยแบบเดิมๆจนผมรู้สึกแบบมันบอกไม่ถูกว่าผมรู้สึกยังไงกับเรื่องเดิมๆนิสัยเดิมๆผมเลยเลือกที่จะไม่คุยกับแฟนผมเป็นอาทิตย์เวลาทำงานผมจะอาสาขอทำ OT ต่อจนดึกๆดื่นๆ กลับบ้านที เที่ยงคืน ตี1 อะไรทำนองนี้ครับ ผมอยากจะให้เพื่อน พี่ น้อง ในพันทิป ชวนแนะนำหน่อยครับว่าผมควรจะทำยังไงต่อจากนี้ดีอ่ะครับ