สวัสดีครับ วันนี้ผมมีเรื่องจะมาเล่าให้ทุกคนฟังครับเกริ่นสักนิดว่าผมได้แอบจิ๊กอีเมลน้องสาวมาตั้งกระทู้ครับ55555นี่ยังไม่รู้ตัว
ส่วนเรื่องที่ผมจะเล่าให้ฟังเนี่ยผมก็อยากรู้ในมุมมองของผู้อ่านด้วย ผมไม่รู้ว่าจะมีใครอ่านหรือเปล่า เเต่ก็ริ่มเลยนะครับ
ผม เป็นคนธรรมดาๆคนนึง มีอารมณ์ มีกิเลส มีความรู้สึกนึกคิดเหมือนคนทั่วไปครับ ผมมีเพื่อนคนนึง เรารู้จักกันมาพอสมควรเเล้ว สิ่งนึงที่ผมสัมผัสได้เกี่ยวกับเพื่อนคนนี้คือความย้อนแย้งกันในตัวของเขา เธอเป็นคนน่ารักครับ ดูอัธยาศัยดี แต่สิ่งหนึ่งที่เธอเป็นเลยคือเธอ ดูเห็นแก่ตัวครับ
ฟังๆดูอ่านจะเป็นผมที่ด่วนสรุปไปเองหรือผมอาจดูใจเเคบ แต่ผมพยายามเปิดใจเเล้วครับ ผมทำไม่ได้ เวลามีงานกลุ่ม เธอจะชอบไปนั่งเล่นดนตรี,ร้องเพลง หรือเล่นโทรศัพท์โดยที่คนอื่นกำลังทำงานกัน
มีครั้งหนึ่งที่เราไปทำงานบ้านเพื่อนคนหนึ่งแล้วเราก็มีเเพลนที่จะทำอะไรกินกันครับ พอกินเสร็จพวกผมก็เเบ่งกันเก็บล้างแล้วก็ทำงาน ผมขันอาสาจะช่วยเก็บขยะเพราะว่าผมไม่ชอบล้างจานครับพูดกันตรงๆ เธอคนนี้ก็ขันอาสาทำแบบเดียวกับผมครับ ด้วยเหตุผลเดียวกัน แต่ความจริงก็เป็นผมที่ทำเองส่วนเธอก็นั่งเล่นโทรศัพท์ นี่ไม่ใช่ครั้งเเรก
ผมพยายามเปิดใจเเล้วแต่ก็ทำไม่ได้ครับ หรือแม้กระทั่งการทำความสะอาด เธอก็จะเเค่จับไม่กวาดเดินไปเดินมาแล้วก็นำเก็บ ซึ่งผมก็ได้ไหว้วานให้เธอช่วยเล็กน้อย และให้เหตุผลกับเธอว่านี่คือหน้าที่ของเธอ ผม และเพื่อนๆซึ่งเธอก็ได้ตอบกลับผมมาว่า เธอได้ทำแล้ว บอกเลยครับว่าจุดนั้นผมรู้สึกโมโห แต่ผมก็พูดกับตัวเองว่า เอาน่าก_ทำเองก็ได้จะใช้คนอื่นทำไม และใช่ครับ ผมทำเอง
มาถึงตรงนี้ผู้อ่านอาจจะงงใช่มั้ยครับว่าสิ่งที่ผมจะสื่อคืออะไร
เธอคนนี้จะชอบrepresentตัวของเธอเองว่า เธอมักคิดถึงสาธารณะมากกว่าตัวเธอเอง หรือเธอจะชอบบ่นว่าทำไมคนบนโลกนี้ถึงได้เห็นแก่ตัวกันนัก ซึ่งผมฟังเเล้วรู้สึก...สะอิดสะเอียนครับ เธอจะรู้ตัวบ้างหรือไม่ว่าสิ่งที่เธอพยายามเเสดงกับตัวตนที่เเท้จริงของเธอนั้นย้อนเเย้งกันขนาดไหน
พูดๆมานี่ถ้าถามถึงตัวผมเองก็คงบอกไมได้หรือครับว่าแล้วผมเป็นคนอย่างไร แต่นี่ผมก็แค่อยากจะเล่าประสบการ์สั้นๆไว้ให้ผู้อ่านได้คิดหรือแบ่งปันประสบการณ์กับผมสักเล็กน้อย เพราะผมเชื่อว่า เรื่องแบบนี้คงเกิดขึ้นได้บ่อยกับช่วงวัยที่ต้องทำงานร่วมกันผู้อื่นอย่างเช่นผม
ไม่รู้ว่าจะมีคนอ่านถึงจุดนี้มั้ย ถ้ามีก็อ่านขำๆไปนะครับ ขอบคุณครับ
ในชีวิตคุณเคยเจอเพื่อนแบบไหน?
ส่วนเรื่องที่ผมจะเล่าให้ฟังเนี่ยผมก็อยากรู้ในมุมมองของผู้อ่านด้วย ผมไม่รู้ว่าจะมีใครอ่านหรือเปล่า เเต่ก็ริ่มเลยนะครับ
ผม เป็นคนธรรมดาๆคนนึง มีอารมณ์ มีกิเลส มีความรู้สึกนึกคิดเหมือนคนทั่วไปครับ ผมมีเพื่อนคนนึง เรารู้จักกันมาพอสมควรเเล้ว สิ่งนึงที่ผมสัมผัสได้เกี่ยวกับเพื่อนคนนี้คือความย้อนแย้งกันในตัวของเขา เธอเป็นคนน่ารักครับ ดูอัธยาศัยดี แต่สิ่งหนึ่งที่เธอเป็นเลยคือเธอ ดูเห็นแก่ตัวครับ
ฟังๆดูอ่านจะเป็นผมที่ด่วนสรุปไปเองหรือผมอาจดูใจเเคบ แต่ผมพยายามเปิดใจเเล้วครับ ผมทำไม่ได้ เวลามีงานกลุ่ม เธอจะชอบไปนั่งเล่นดนตรี,ร้องเพลง หรือเล่นโทรศัพท์โดยที่คนอื่นกำลังทำงานกัน
มีครั้งหนึ่งที่เราไปทำงานบ้านเพื่อนคนหนึ่งแล้วเราก็มีเเพลนที่จะทำอะไรกินกันครับ พอกินเสร็จพวกผมก็เเบ่งกันเก็บล้างแล้วก็ทำงาน ผมขันอาสาจะช่วยเก็บขยะเพราะว่าผมไม่ชอบล้างจานครับพูดกันตรงๆ เธอคนนี้ก็ขันอาสาทำแบบเดียวกับผมครับ ด้วยเหตุผลเดียวกัน แต่ความจริงก็เป็นผมที่ทำเองส่วนเธอก็นั่งเล่นโทรศัพท์ นี่ไม่ใช่ครั้งเเรก
ผมพยายามเปิดใจเเล้วแต่ก็ทำไม่ได้ครับ หรือแม้กระทั่งการทำความสะอาด เธอก็จะเเค่จับไม่กวาดเดินไปเดินมาแล้วก็นำเก็บ ซึ่งผมก็ได้ไหว้วานให้เธอช่วยเล็กน้อย และให้เหตุผลกับเธอว่านี่คือหน้าที่ของเธอ ผม และเพื่อนๆซึ่งเธอก็ได้ตอบกลับผมมาว่า เธอได้ทำแล้ว บอกเลยครับว่าจุดนั้นผมรู้สึกโมโห แต่ผมก็พูดกับตัวเองว่า เอาน่าก_ทำเองก็ได้จะใช้คนอื่นทำไม และใช่ครับ ผมทำเอง
มาถึงตรงนี้ผู้อ่านอาจจะงงใช่มั้ยครับว่าสิ่งที่ผมจะสื่อคืออะไร
เธอคนนี้จะชอบrepresentตัวของเธอเองว่า เธอมักคิดถึงสาธารณะมากกว่าตัวเธอเอง หรือเธอจะชอบบ่นว่าทำไมคนบนโลกนี้ถึงได้เห็นแก่ตัวกันนัก ซึ่งผมฟังเเล้วรู้สึก...สะอิดสะเอียนครับ เธอจะรู้ตัวบ้างหรือไม่ว่าสิ่งที่เธอพยายามเเสดงกับตัวตนที่เเท้จริงของเธอนั้นย้อนเเย้งกันขนาดไหน
พูดๆมานี่ถ้าถามถึงตัวผมเองก็คงบอกไมได้หรือครับว่าแล้วผมเป็นคนอย่างไร แต่นี่ผมก็แค่อยากจะเล่าประสบการ์สั้นๆไว้ให้ผู้อ่านได้คิดหรือแบ่งปันประสบการณ์กับผมสักเล็กน้อย เพราะผมเชื่อว่า เรื่องแบบนี้คงเกิดขึ้นได้บ่อยกับช่วงวัยที่ต้องทำงานร่วมกันผู้อื่นอย่างเช่นผม
ไม่รู้ว่าจะมีคนอ่านถึงจุดนี้มั้ย ถ้ามีก็อ่านขำๆไปนะครับ ขอบคุณครับ