สวัสดีค่ะ เราเป็นนักเรียนที่กำลังค้นหาตัวเองเป็นอย่างมากค่ะ เริ่มเนื่องจากเราแทบไม่มีความสุขเลยกับการได้เรียนในสิ่งที่เราไม่ชอบเลยค่ะ แถมดูท่าทีแล้วทางบ้านไม่สนับสนุนเลยค่ะ คือเราชอบวิชาที่เกี่ยวกับภาษาเป็นอย่างมากเลยค่ะ เราชอบที่จะศึกษา ค้นคว้าอยู่เป็นบ่อย ๆ แต่กับสายวิทย์คณิตเราแทบจะไม่แตะเลยค่ะ ที่บ้านเราชอบนำเรื่องของคนอื่นที่เขาเรียนในสิ่งที่ชอบแล้วไม่ประสบผลสำเร็จมาเล่าให้เราฟังบ่อย ๆ ค่ะ พร้อมทั้งกล่าวกับเราว่า 'สิ่งที่พ่อแม่เลือกให้มันดีต่อลูกนะ' ค่ะ เราเชื่อค่ะสิ่งที่พ่อแม่เลือกมห้เรามันมีประโยชน์มากค่ะ แต่กลับกลายเป็นว่าเราไม่มีความสุข อีกทั้งเครียดมากค่ะ เราสอบได้คะแนนน้อยกว่าปกติในรายวิชา วิทย์ คณิต แล้วมันทำให้เราเครียดไปจนถึงเรื่องเกรดเลยค่ะ ในวิชาวิทยาศาสตร์อาจะไม่มากเท่าไหร่ แต่วิชาคณิตศาสตร์เราทนไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ เราเคยตั้งใจเรียนคณิตศาสตร์มากเลยนะคะ แต่ผลออกมาว่าต่อให้เราตั้งใจแค่ไหน เราไม่เคยรับรู้ได้เลยค่ะ เหมือนกับว่าไม่ได้อยู่ในหัวเราเลยค่ะ เราเครียดมากเลยค่ะ อีกทั้งเรายังอยู่ในกลุ่มที่มีเพื่อนเก่ง ๆ จนบางครั้งเราชอบเอาตัวเองไปเปรียบกับเพื่อนจนเครียดไปอีกเท่าตัว เราเคยคิดที่จะแก้นิสัย ลบนี้ แต่ก็ทำไม่ได้จริง ๆ ค่ะ เราเคยบอกพ่อแม่ว่าเราอยากเรียนด้านภาษามาก ๆ พ่อกับแม่แนะนำให้เราไปเป็นครูค่ะ และเป็นได้แค่ครูค่ะ ล่าม มัคคุเทศก์ พ่อกับแม่ก็ไม่แนะนำค่ะ ส่วนที่ว่าทำไมเราถึงไม่อยากเป็นครูถึงแม้จะได้เรียนในสิ่งที่ชอบ คือ เราเข้าสังคมไม่เก่งค่ะ แทบจะได้ว่าเป็นศูนย์เลยค่ะ เพื่อนกลุ่มปัจจุบันคือเพื่อนที่อีกฝ่ายเข้าหาเราค่ะ เราจึงกลัวพื้นที่ที่คนเยอะ ๆ และไม่ไว้ใจคนอื่นนอกจากครอบครัว และเพื่อนสนิทค่ะ เราไม่มีความสุขมานานแล้วค่ะ แต่ช่วงนี้รู้สึกจะเก็บไว้ไม่อยู่แล้วค่ะ พอคิดเรื่องนี้ทีไรเราร้องไห้ทุกทีเลยค่ะ เราหมดหวังแล้วจริง ๆ เราเครียดไปหมดเลยค่ะ เราเคยคุยกับแม่หลายรอบแล้วค่ะ แม่ก็ดูเหมือนจะเข้าใจนะคะ แต่เราได้ยินคำต่อว่าจากพ่อ และยายที่มีต่อแม่ในเรื่องของเรามากค่ะ เขาโทษแม่ทั้ง ๆ ที่ความจริงมันเป็นความผิดของเราที่เกี่ยวกับนิสัยแย่ ๆ ของเรามากค่ะ เราทรมานมากเลยเราไม่อยากให้ครอบครัวต้องผิดหวังในตัวเราเลย ทางบ้านเลี้ยงดูเราเต็มที่มาก ๆ ค่ะ ทุกปัญหาคือใช้เหตุผลหมด แต่เป็นตัวเราที่มีเหตุผลและตรรกะที่มันไม่น่าพูดออกมาเลยค่ะ พอพูดออกไปมันทำให้เกิดความเสียความรู้สึกต่อหลาย ๆ คน แต่เราก็ไม่อยากหลอกตัวเอง ว่าการที่เราทำแบบนี้มันดีต่อคนในครอบครัว แต่เราเศร้า เราเครียด เราไม่รู้การมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร เร่ไม่มีจุดมุ่งหมายเกมือนคนอื่นเลย เราอยากได้ยินความคิดจากผู้มีวุฒิภาวะ และประสบเหตุการณ์แบบนี้ เราจะแก้ไขอย่างไร และอยู่กับปัญหาเช่นนี้อย่างไรคะ ช่วยหน่อยนะคะ หมดทางจริง ๆ