คือตั้งแต่แรกทีเข้ามารร.นี้คืออาจารย์ปกครองพูดทุกวันให้เราลาออกไปเหอะจนถึงตอนนี้จะ2ปีแล้วเจอหน้าเราก็พูด คิดจะออกหลายรอบแต่เสียดายเพื่อน
พอขึ้นม.5มา เราเหมือนโดนอาจารย์ปกครองกั่นแกล้งเลยไม่อยากจะไปรร ทำให้เพื่อนเราเลยถอยห่างแต่ก็มีอีกกลุ่มนึงคอยเรียกเราไปนนู้นนี้ซึ่งไม่ใช่เพื่อนในกลุ่ม และห้องเราเป็นห้องบ๊วยที่ไม่มีใครอยากสอน มีโอกาศหยุดเพื่อนก็หยุดกันเกือบหมด เราก็ไม่ได้รักเรียนมากนักแต่ไม่เคยทิ้งการเรียน ยิ่งมีเพื่อนนอกรร.ด้วย ตอนนี้สับสนมากๆไม่รู้ควรทำตัวยังไง ไปรรก็เจออาจารย์ทที่คอยด่าเราเจอเพื่อนที่ถอยห่างออกไป บางทีก็เลือกเดินคนเดียว
ปล.เหตที่อาจารย์ปกครองพูดให้เราลาออกทุกวันเพราะตอนเข้ามาแรกๆเราไม่รู้กฏระเบียบใส่กระโปรงสั้น แต่เราก็เอากระโปรงลงจนสุดๆแล้วแต่เขาให้เราไปซื้อใหม่พอเราซื้อใหม่เวลาผ่านไปมันสั้นขึ้นเพราะเราเป็นคนสูงใส่ปิดตาตุ่มแล้วเขาก็ให้ไปซื้อใหม่อีก ตัวนึงเกือบ400หน่ะเราไม่มีตังมานั่งซื้อถี่ขนาดนั้นอะ
พ่อแม่เรามารรบ่อยมากๆ แรกๆแกก็ว่าเราแต่หลังๆเขาว่ามันผิดปกติเรียกเราบ่อยเกินเหมือนกำลังโจมตีเราอย่างเดียว
เบื่อรรมากแต่ไม่เบื่อการเรียนควรตัวยังไงอีกปีเดียวจะจบแล้ว
พอขึ้นม.5มา เราเหมือนโดนอาจารย์ปกครองกั่นแกล้งเลยไม่อยากจะไปรร ทำให้เพื่อนเราเลยถอยห่างแต่ก็มีอีกกลุ่มนึงคอยเรียกเราไปนนู้นนี้ซึ่งไม่ใช่เพื่อนในกลุ่ม และห้องเราเป็นห้องบ๊วยที่ไม่มีใครอยากสอน มีโอกาศหยุดเพื่อนก็หยุดกันเกือบหมด เราก็ไม่ได้รักเรียนมากนักแต่ไม่เคยทิ้งการเรียน ยิ่งมีเพื่อนนอกรร.ด้วย ตอนนี้สับสนมากๆไม่รู้ควรทำตัวยังไง ไปรรก็เจออาจารย์ทที่คอยด่าเราเจอเพื่อนที่ถอยห่างออกไป บางทีก็เลือกเดินคนเดียว
ปล.เหตที่อาจารย์ปกครองพูดให้เราลาออกทุกวันเพราะตอนเข้ามาแรกๆเราไม่รู้กฏระเบียบใส่กระโปรงสั้น แต่เราก็เอากระโปรงลงจนสุดๆแล้วแต่เขาให้เราไปซื้อใหม่พอเราซื้อใหม่เวลาผ่านไปมันสั้นขึ้นเพราะเราเป็นคนสูงใส่ปิดตาตุ่มแล้วเขาก็ให้ไปซื้อใหม่อีก ตัวนึงเกือบ400หน่ะเราไม่มีตังมานั่งซื้อถี่ขนาดนั้นอะ
พ่อแม่เรามารรบ่อยมากๆ แรกๆแกก็ว่าเราแต่หลังๆเขาว่ามันผิดปกติเรียกเราบ่อยเกินเหมือนกำลังโจมตีเราอย่างเดียว