เราคบกับเพื่อนมานานกว่าสามปีใรรั่วมหาวิทยาลัย เรากับเพื่อนเป็นรูมเมทกัน คือแบบสนิทมากกกกไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสนิทกับใครและเป็นห่วงใครได้มาเท่าเพื่อนคนนี้ (พ่อแม่เรารู้จักเพื่อนคนนี้พ่อแม่เพื่อนก็รู้จักเรา เอาคือแบบเห็นเราที่ไหนต้องมีเพื่อนนี้อยู่กับเรา เห็นเพื่อราที่ไหนคือ ต้องมีเรา ) แต่ไงใครเล่าจะรู้ ว่าเพื่อนเป็นคนที่ชอบเล่นมากๆ เห็นทุกอย่างเป็นเรื่องเล่นๆ เห็นทุกอย่างเป็นเรื่องตลก ใครด่าใครว่านางมีความพิเศษที่ไม่คิดหรือไม่สนใจคำพูดพวกนั้นได้ แต่ไอ้เราเนี้ยคิดมากไปแทบจะทุกเรื่องเรื่องไหนที่ใครพูดมาไอ้เราก็เก็บคิดทบทวนว่ามันจริวไหม คิดว่าเราควรปรับปรุงตัวหรือเปล่า เราเลยไปบอกเพื่อนเวลาที่ใครว่าเพื่อนเราแล้วมันเป็นจริงอย่างที่ใครเขาว่า เราไม่อยากให้เพื่อนเราเป็นคนที่ไม่คิดอะไรเลยในชีวิต กลัวว่าถ้าเพื่อนไปทำงานแล้วเพื่อนจะโดนที่ทำงานว่าไม่ยอมรับปรุงตัวเลยอยากให้เพื่อนลองคิดใส่ใจเรื่องเล็กๆน้อยดูบ้างเผื่อที่จะเป็นผลดีกับตัวของเพื่อนเอง จนเราต้องทะเลาะกัน หลายครั้งกับปัญหาเดิมๆ เพื่อนชอบยอมคนอื่น (ความหวังดีจะเท่ากับเผือกหรือเปล่าเราก็คิด เราเผือกเรื่องเพื่อนมากเกินไปหรือเปล่า ??) เพื่อนชอบเก็บของรก ยัดๆ ยัดๆเข้าไปแบบไม่เก็บ เราก็บอกเพื่อน เราบอกเพื่อนมากเกินไปหรือเปล่า จนเพื่อนไม่สามรถคิดอะไรเองได้แล้วจะทำอะไรเพื่อนก็กลัวเราว่าเราด่าไปหมด จนเรามีปัญหากันบ่อย แต่พอจะย้ายหอต่างคนต่างอยู่ ไอ้เราก็เป็นห่วงเพื่อนจนไปไหนไม่ได้อีก เราต้องทำอย่างไรเราอยากให้เพื่อคิดเองได้ อยู่เองได้ (เราเผือกชีวิตของเพื่อนมากเกินไปหรือเปล่า??เราต้องทำอย่างไร??) 😞
เราเป็นห่วงเพื่อนหรือทำกับเพื่อนเกินไปหรือเปล่า เราควรทำอย่างไรดีคะ