อยู่ต่อหรือถอยออกมา?

สวัสดีค่ะเป็นกระทู้แรกของเรามีเรื่องในใจอยากระบายและขอความคิดเห็น.เข้าเรื่องเลยนะคะตอนที่เรารู้ตัวว่าท้องเราก็มาอยู่กับเขาเลยไม่มีการแต่งงานหรือผูกข้อมือใดๆแม่เราก็เข้าใจเขาไม่เอาเรื่องอะไรแม่เราเห็นใจเขาเพราะเขาต้องทำงานบ้านยังอาศัยเขาอยู่แต่จริงๆยายเราจะให้ผูกข้อมือ2หมื่น(กันขี้ปากชาวบ้าน)แต่ก็ไม่ได้ทำ อยู่กันแรกๆเขาดีมากตามใจเราใส่ใจเราแต่พอนานไปก็แย่ลงทุกครั้งที่ทะเลาะกันเขาจะไล่เรากลับบ้านตลอดแม้ตอนนั้นท้องโตอยู่แต่เราไม่ไปเรากับแฟนอยู่กินกันมาปีนี้เข้าปีที่5มีลูกด้วยกัน1คนผู้หญิง 3ขวบ ตอนนี้สร้างบ้านเป็นของตัวเองแล้วครอบครัวเขามีพ่อและน้องชายที่อยู่ด้วยกัน รถทุกคันจะเป็นชื่อเขา  เขาทำงานโรงเชือด(หมู)ได้ค่าจ้างเป็นตัวละ.เขาให้เราทำช่วยด้วยกันพร้อมกับเลี้ยงลูกด้วยเราก็ไม่เกี่ยงอะไรเขาเป็นคนเก็บเงินดูแลในบ้านแต่เขาจะค่อนข้างงกเขาไม่ให้เราพกเงินติดตัวเลยมีแต่อยากได้อะไรให้บอกแต่จะไม่ได้เท่าไหร่บางทีอยากกินอะไรก็ไม่ได้กินซื้อของใช้ส่วนตัวพวกครีมก็หน้าตึงใส่เราจะชอบพูดว่า"ใช้ไปก็ไม่ขาวสวยหรอก"เราได้ยินเฟลมากอะไม่ใช่งานเราเงินเราทำอะไรไม่ได้เลย เวลาใช้เราเหมือนทาสไม่ผิด เราก็ทนเพื่อลูกมาตลอด เราเป็นคนไม่ค่อยพูดเป็นคนยอมคนเป็นคนซื่อๆ นิสัยเขาเป็นคนใจร้อนทำอะไรว่องไวปากร้ายนิดๆเรามีแต่ตัวฐานะครอบครัวเราหาเช้ากินค่ำเวลาทะเลาะกันเขาจะไล่เราตลอดแต่เราไม่ไปในหัวเราคิดแค่ว่าอยู่เพื่อลูกเป็นครอบครัวให้ลูกเราท่องแบบนี้มาตลอด เขาจะไม่พูดอะไรเลยเวลาทะเลาะกันเขาจะเงียบแล้วขับรถออกไปทั้งๆที่เราถามตลอดว่าเป็นอะไร?ทำไมไม่คุยกัน แล้วปล่อยมันค้างคาใจเราแต่เขาไม่เคยนอกใจเรานะเหล้าไม่กินบุหรี่ไม่สูบ เขาทำเราเหมือนอากาศซื้ออะไรมากินจะเรียกแค่น้องมากิน คือเราต้องอดข้าวเลยในวันที่ทะเลาะกัน คือเรามีแค่ตัวจริงๆไม่มีเงินติดตัวเลยเขาไม่ให้เราไปทำงานเองเขาบอกถ้าไปก็ไปคนเดียวไม่ต้องกลับมา  เราไม่เคยเล่าให้ใครฟังเราเก็บไว้คนเดียวบางทีไม่ไหวต้องแอบไปร้องไห้ในห้องน้ำ  เราเคยทะเลาะกันจนเลิกกันไปครั้งนึงตอนนั้นเราฝากให้แม่เลี้ยงลูกให้ระยะนึงเราเลยกลับบ้านตอนนั้นเขาไม่ใส่ใจเราเลยไปไหนจะไปคนเดียวตลอดทำให้เกิดช่องว่าง(มีคนเข้ามาคุยกับเราเราก็คุยมาสักพักนึงจนใจเราเริ่มหวั่นคนนี้ดีมากเขารับเราได้ทุกอย่างเขาคอยฟังเรื่องที่เราระบายกับเขาฟังเวลาเราร้องไห้ปลอบเราจนหยุดร้อง)เขาจับได้ว่าเราคุยเขาเลยจะเลิกกับเราแต่เขาทำผิดกับเราคือเขาพลั้งมือ+อารมณ์ร้อนใส่ศอกโดนหน้าเรา(ตอนนั้นซ้อนรถไปเถียงกันไป)เป็นครั้งแรกของเขาที่ทำเรา เราเกลียดผู้ชายที่ตีผู้หญิงอยู่แล้ว เราเลยกระโดดจากรถที่แล่นอยู่ เราล้มนอนอยู่กับพื้นส่วนเขาลงรถวิ่งไปเอาหมวกกันน็อคทั้งๆที่เรานอนเจ็บอยู่ ดีทีแค่ถลอกแต่จุกมากเรายังลุกขึ้นไม่ได้เขาก็ถือหมวกยืนมองเราพร้อมกับด่า เราเจ็บใจมากร้องไห้โฮเลย  เลยหนีกลับบ้านสุดท้ายเขาตามมาง้อทำทุกทางเพื่อจะให้เรากลับไป เราต้องหยุดคุยกับคนๆนั้นเพื่อคำว่าครอบครัว เราใจแข็งไม่พอเลยให้โอกาศเขาอีกจนถึงปัจจุบันเป็นเวลาครึ่งปีแล้วเราคิดว่าไม่ดีขึ้นเลยเราเริ่มเหนื่อยแล้วเราทนมาทุกวันเราไม่มีความสุขเลย  เราจะอยู่เพื่อเป็นครอบครัวให้ลูกหรือว่าถอยออกมาใช้ชีวิตที่เราควรจะเป็น? เขายังเหมือนเดิมตอนไปง้อก็บอกจะปรับเข้าหากันจะปรับปรุง แต่เปล่าเลย เราสับสนมากไม่รู้จะปรึกษาใคร มืดแปดด้านไปหมด 😭 คนที่เคยคุยตอนนั้นยังรอเรา เขาส่องเราตลอดเขาทักมาเราก็ดีใจเขาไม่โกรธเราที่หายไปครึ่งปี เรากับแฟนห่างกัน3ปีแต่กับคนคุยห่างกัน7ปี เราจะเริ่มใหม่ดีไหม?เรากังวลหลายเรื่อง ทั้งงานที่จะต้องหา เรามีแค่วุฒิม.3  เรื่องจิตใจลูกจะเป็นยังไงถ้าขาดใครคนนึง? เรานอนคิดมาทุกคืน อยากให้แน่ใจ เราอยากได้ความคิดเห็นช่วยพลักให้เราไม่กลัวการเริ่มใหม่