สวัสดีครับ นี่ก็เป็นกระทู้ที่ 2 ของผมนะครับ ขอมาระบายนิดนึงแล้วก็ฟังความเห็นของทุกคนนะครับ ใครที่ได้อ่านกระทู้ของผมอาจคิดว่า "ไอ้เด็กนี่มันทัศนคติแย่ มีอคติ คิดแต่ด้านลบๆ" ซึ่งผมก็ยอมรับนะครับ ว่า
ส่วนตัว เป็นคนทัศนคติแย่นิดนึง อาจด้วยเพราะเกิดมา เหมือนโชคชะตากลั่นแกล้ง ทำให้เจอแต่เรื่องเลวร้าย จะว่าไปชีวิตก็เหมือนละครเลยทีเดียว5555(มั้ง)
ขอเกริ่นนิดนึงนะครับ ผมเกิดมาในครอบครัวที่ยากจน ที่บ้านมี พี่น้องทั้งหมด 4 คนรวมตัวผม พี่2คนแรก เป็นพี่น้องคนละพ่อ แต่แม่เดียวกัน ส่วนพี่คนที่ 3 พ่อแม่คนเดียวกัน แม่ตายตอนผมอายุประมาณ 7 ปี (เรื่องที่จะเล่านี้ขอตัดพี่2คนแรกออก แล้วจะเรียกพี่คนที่3 ว่าพี่คนโต) ซึ่งหลัง
จากนั้น พ่อก็ได้กู้หนี้ยืมสินมากมายเพื่อมาส่ง เรา 2 พี่น้องเรียน
สิ่งที่ผมสัมผัสได้คือ พ่อมักจะรักพี่ชายคนโตมากกว่าผม ให้พี่เรียนโรงเรียนดีๆ ได้เงินค่าขนม ไปวันละ 120 ตั้งแต่ อายุ13 ปี ส่วนผมจะได้วันละ20บาท เวลาพี่ขออะไร พ่อมักจะให้เสมอ แม้ว่าพ่อจะไม่มีเงินก็จะไปกู้หนี้ยืมสินมาให้พี่ ผมเห็นก็อยากได้บ้างสิ เลยขอพ่อแบบพี่บ้าง แต่ปฏิกิริยา ที่ได้รับ คือ พ่อจะด่า ตี บอกว่าไม่รู้จักประมาณตน
แต่ผมยอมรับนะครับ ว่าแต่ก่อนเคย ใช้คำหยาบ ใส่พ่อ เรียกร้องความสนใจโดยการหนีออกจากบ้าน บ้าง จะฆ่าตัวตายบ้าง
เมื่อพี่อายุ 15 ก็ได้ขอพ่อไปเรียนในอำเภอเมือง พ่อก็ซื้อโน้ตบุ้คให้พี่ ส่งเงินให้พี่เดือนละ 2000 กว่าบาท
หลังจากนั้นผมก็ใช้ชีวิตอยู่กับพ่อ 2 คน จนอายุ 10 ปี ก็ขอให้พ่อย้ายไปอยู่กับป้า พ่อก็รับจ้างป้าทำงาน ออกตีสาม กับบ้านบ่ายสาม(โห..เกินเวลาที่รัฐกำหนดอีกอ่ะ)
ช่วงนั้นผมก็ยังทำตัวเหลวไหล จนป้าเอือมระอา ส่วนพี่ชายก็กลับมาเยี่ยมพ่อบ้าง อ้อ แต่ลืมบอกไป ถึงพ่อจะประเคนพี่ชายขนาดนี้ ใช่ว่าพี่ชายผมจะรักพ่อนะครับ
จนอายุ 12 ขอไปอยู่กับพี่ชาย(คนละพ่อ) แต่ก็อยู่ ในอำเภอเดียวกัน
ผ่านไปสักระยะ ผมก็ได้เรียนรู้ เป็นที่มีความรับผิดชอบมากขึ้นต้อง บริหารค่าใช้จ่ายเอง ช่วงที่ผมแยกตัวออกจากพ่อนี่แหละ ท่านติดผมมาก
ประเคนผมดั่งลูกรักมากกว่าพี่ชาย แต่ก่อน
จนอายุได้ 15 ผมได้วางแผนว่าถ้าจบ ม.3 จะไปเรียนต่อที่เพชร ก็ขอพ่ออยู่หลายหน ก็โดนด่ากลับมา ว่าจะเอาเงินที่ไหนใช้ (ระหว่าเรียนม.3 ผมได้อดขนม เพื่อนนำเงินมาเก็บไว้ใช้จ่ายม.4) ยอมรับว่าตั้งแต่อยู่กับพี่คนนี้ รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนดีขึ้น นึกถึงพ่อมากขึ้น(มั้ง) แต่สำหรับอนาคตผม เรื่องเรียนก็สำคัญเช่นกัน
แต่ด้วยช่วงนั้นพี่ชายผมเรียนจบทำงานได้2 ปีกว่าแล้ว บ้านก็พักฟรี รถก็ใช้ของหลานป้า อ้อ ลืมบอกอีกอย่าง ผมไม่สนิทกับป้า เท่าพี่ชาย ด้วยความที่โลกส่วนตัวสูงนิดนึง
มานี่แหละจุดที่ผมโมโหมาก พี่ชายรับรู้ปัญหาทางบ้านทุกอย่าง ทั้งเรื่องเงิน เรื่องน้องชาย แต่มันกลับไม่เคยเข้ามาช่วยเหลือเลย อย่างน้อย ช่วยออกปากดูแลพ่อ ให้ระหว่างที่ผมจะไปเรียนต่างจังหวัด 3 ปีก็ยังดี คืออยากให้พ่อ ลาออกจากงานรับจ้าง มาขายของยุบยิบเล็กน้อยก็พ่อแล้ว เพราะ ตอนนี้อายุ 56 แล้ว เป็นโรคมากมาย ไม่อยากให้พ่อมาทน ทำงานหนัก ตั้งแต่ ตีสาม-บ่ายสาม โดนจิกใช้ ไม่ถูกใจก็ด่า ต้องใช้แรงงานหนัก
สายตาก็ไม่ค่อยดี เดี๋ยวขับรถเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา จะทำไง
ไม่ออกปากช่วยดูแลพ่อยังไม่เป็นไรนะ แต่ทำงานมีเงินเดือนแล้ว ทุกอย่างฟรี แต่ยังมาขอเงินพ่อใช้ แล้วกับครอบครัว(พ่อ ผม)เขารังเกียจ แต่กับเพื่อนในเฟสบุ้ค เพื่อนร่วมงานนี่ดูรัก เทิดทูนนักหนา
ปล.ใครมีพี่ เฮงซวย หรือ พ่อแม่รักลูกไม่เท่ากันก็มาเล่าแบ่งเรื่องราว เฮงซวยซึ่งกันและกันได้นะครับ
ปล.2 ควรจะทำยังไงกับปัญหานี้ดีครับ
ปล.3 ตอนนี้กำลัง แก้ไขรายละเอียดส่วนไม่สำคัญทิ้งไป
ใครมีพี่ชายแบบนี้บ้าง???
ส่วนตัว เป็นคนทัศนคติแย่นิดนึง อาจด้วยเพราะเกิดมา เหมือนโชคชะตากลั่นแกล้ง ทำให้เจอแต่เรื่องเลวร้าย จะว่าไปชีวิตก็เหมือนละครเลยทีเดียว5555(มั้ง)
ขอเกริ่นนิดนึงนะครับ ผมเกิดมาในครอบครัวที่ยากจน ที่บ้านมี พี่น้องทั้งหมด 4 คนรวมตัวผม พี่2คนแรก เป็นพี่น้องคนละพ่อ แต่แม่เดียวกัน ส่วนพี่คนที่ 3 พ่อแม่คนเดียวกัน แม่ตายตอนผมอายุประมาณ 7 ปี (เรื่องที่จะเล่านี้ขอตัดพี่2คนแรกออก แล้วจะเรียกพี่คนที่3 ว่าพี่คนโต) ซึ่งหลัง
จากนั้น พ่อก็ได้กู้หนี้ยืมสินมากมายเพื่อมาส่ง เรา 2 พี่น้องเรียน
สิ่งที่ผมสัมผัสได้คือ พ่อมักจะรักพี่ชายคนโตมากกว่าผม ให้พี่เรียนโรงเรียนดีๆ ได้เงินค่าขนม ไปวันละ 120 ตั้งแต่ อายุ13 ปี ส่วนผมจะได้วันละ20บาท เวลาพี่ขออะไร พ่อมักจะให้เสมอ แม้ว่าพ่อจะไม่มีเงินก็จะไปกู้หนี้ยืมสินมาให้พี่ ผมเห็นก็อยากได้บ้างสิ เลยขอพ่อแบบพี่บ้าง แต่ปฏิกิริยา ที่ได้รับ คือ พ่อจะด่า ตี บอกว่าไม่รู้จักประมาณตน
แต่ผมยอมรับนะครับ ว่าแต่ก่อนเคย ใช้คำหยาบ ใส่พ่อ เรียกร้องความสนใจโดยการหนีออกจากบ้าน บ้าง จะฆ่าตัวตายบ้าง
เมื่อพี่อายุ 15 ก็ได้ขอพ่อไปเรียนในอำเภอเมือง พ่อก็ซื้อโน้ตบุ้คให้พี่ ส่งเงินให้พี่เดือนละ 2000 กว่าบาท
หลังจากนั้นผมก็ใช้ชีวิตอยู่กับพ่อ 2 คน จนอายุ 10 ปี ก็ขอให้พ่อย้ายไปอยู่กับป้า พ่อก็รับจ้างป้าทำงาน ออกตีสาม กับบ้านบ่ายสาม(โห..เกินเวลาที่รัฐกำหนดอีกอ่ะ)
ช่วงนั้นผมก็ยังทำตัวเหลวไหล จนป้าเอือมระอา ส่วนพี่ชายก็กลับมาเยี่ยมพ่อบ้าง อ้อ แต่ลืมบอกไป ถึงพ่อจะประเคนพี่ชายขนาดนี้ ใช่ว่าพี่ชายผมจะรักพ่อนะครับ
จนอายุ 12 ขอไปอยู่กับพี่ชาย(คนละพ่อ) แต่ก็อยู่ ในอำเภอเดียวกัน
ผ่านไปสักระยะ ผมก็ได้เรียนรู้ เป็นที่มีความรับผิดชอบมากขึ้นต้อง บริหารค่าใช้จ่ายเอง ช่วงที่ผมแยกตัวออกจากพ่อนี่แหละ ท่านติดผมมาก
ประเคนผมดั่งลูกรักมากกว่าพี่ชาย แต่ก่อน
จนอายุได้ 15 ผมได้วางแผนว่าถ้าจบ ม.3 จะไปเรียนต่อที่เพชร ก็ขอพ่ออยู่หลายหน ก็โดนด่ากลับมา ว่าจะเอาเงินที่ไหนใช้ (ระหว่าเรียนม.3 ผมได้อดขนม เพื่อนนำเงินมาเก็บไว้ใช้จ่ายม.4) ยอมรับว่าตั้งแต่อยู่กับพี่คนนี้ รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนดีขึ้น นึกถึงพ่อมากขึ้น(มั้ง) แต่สำหรับอนาคตผม เรื่องเรียนก็สำคัญเช่นกัน
แต่ด้วยช่วงนั้นพี่ชายผมเรียนจบทำงานได้2 ปีกว่าแล้ว บ้านก็พักฟรี รถก็ใช้ของหลานป้า อ้อ ลืมบอกอีกอย่าง ผมไม่สนิทกับป้า เท่าพี่ชาย ด้วยความที่โลกส่วนตัวสูงนิดนึง
มานี่แหละจุดที่ผมโมโหมาก พี่ชายรับรู้ปัญหาทางบ้านทุกอย่าง ทั้งเรื่องเงิน เรื่องน้องชาย แต่มันกลับไม่เคยเข้ามาช่วยเหลือเลย อย่างน้อย ช่วยออกปากดูแลพ่อ ให้ระหว่างที่ผมจะไปเรียนต่างจังหวัด 3 ปีก็ยังดี คืออยากให้พ่อ ลาออกจากงานรับจ้าง มาขายของยุบยิบเล็กน้อยก็พ่อแล้ว เพราะ ตอนนี้อายุ 56 แล้ว เป็นโรคมากมาย ไม่อยากให้พ่อมาทน ทำงานหนัก ตั้งแต่ ตีสาม-บ่ายสาม โดนจิกใช้ ไม่ถูกใจก็ด่า ต้องใช้แรงงานหนัก
สายตาก็ไม่ค่อยดี เดี๋ยวขับรถเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา จะทำไง
ไม่ออกปากช่วยดูแลพ่อยังไม่เป็นไรนะ แต่ทำงานมีเงินเดือนแล้ว ทุกอย่างฟรี แต่ยังมาขอเงินพ่อใช้ แล้วกับครอบครัว(พ่อ ผม)เขารังเกียจ แต่กับเพื่อนในเฟสบุ้ค เพื่อนร่วมงานนี่ดูรัก เทิดทูนนักหนา
ปล.ใครมีพี่ เฮงซวย หรือ พ่อแม่รักลูกไม่เท่ากันก็มาเล่าแบ่งเรื่องราว เฮงซวยซึ่งกันและกันได้นะครับ
ปล.2 ควรจะทำยังไงกับปัญหานี้ดีครับ
ปล.3 ตอนนี้กำลัง แก้ไขรายละเอียดส่วนไม่สำคัญทิ้งไป