..สวัสดีครับ
เรื่องมีอยู่ว่า.. ปีนี้ผมจะอายุ 24 ปี ผมพยายามค้นหาความต้องการของตัวเอง ว่าอยากทำอะไร? ต้องการชีวิตแบบไหน? เริ่มใช้เวลาค้นหาความต้องการของตัวเองมา ตั้งแต่อายุ18-19 (ต้องบอกก่อนว่าสมัยเด็กผมเป็นเด็กไม่ดีเท่าไร เป็นเด็กต่างจังหวัดที่พ่อแม่ไม่ได้อยู่ด้วย เรียกว่าอยู่ในสังคมอโคจรก็ได้ ขนาดที่ว่า มีรอยสักแรกและรู้จักยาบ้าตั้งแต่ ม.1 มีรายได้เสริมจากการสับไพ่ในวงพนัน มีแผลเจ็บสุดก็โดนวัยรุ่นต่างหมู่บ้านยิงที่ขา)
..ช่วงที่เข้าวิทยาลัยผมเข้าเรียนที่อาชีวะแห่งหนึ่ง ผมลองคบคนหลากหลายขึ้น ทั้งพวกเด็กดีทำกิจกรรมช่วยวิทยาลัย(ตอนนั้นผมเป็นพี่เลี้ยงลูกเสือ) พวกลูกคุณหนูขี้อวด พวกเด็กแว่นติดเกมส์ พวกผู้ใหญ่ที่ทำมาหากิน เพื่ออยากหาความแตกต่างให้ชีวิต
..หลังจากที่เรียนไม่จบ ผมก็เปลี่ยนงานทำไปเรื่อย ตั้งแต่ขายของตลาดนัด เด็กเสิร์ฟอาหาร งานห้างสรรพสินค้า ทำขนมขายแต่ก็ยังไม่พบความต้องการของตัวเอง
..จนกระทั้งหันกลับมาทำเกษตกร ผมเริ่มรู้สึกโอเครกับชีวิต คิดว่าเออนี้แหละทำแล้วมีความสุขดี ไม่ต้องไปวุ่นวายกับใคร ทำไปเรื่อย ๆ ก็ไม่รู้เบื่อ
..แต่ญาติและคนในบ้านหลายคนกลับดูเหมือนจะไม่ดีใจกับผม พวกเขาคิดว่าผมไม่รู้จักโต ทำอะไรเล่นเป็นเด็ก ๆ ทั้งที่อายุก็ 24 แล้ว ยังไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันอีก อันนี้ผมก็เข้าใจเขาที่เป็นห่วง
..แต่เขาไม่เคยถามผมเลยว่าทำอย่างโน้นมีความสุขหรือเปล่า? ทำอย่างนี้เป็นอย่างไรบ้าง? มีแต่คำนินทาตั้งต่อหน้าและลับหลัง ยกลูกคนอื่นมาเปรียบเทียบอยู่ตลอดเวลา
..ทั้ง ๆ ที่ผมคิดหาคำตอบมาตลอดว่า ความสุขของเราคืออะไร ความสุขของผมอาจไม่ใช้การมีบ้านหลังงาม มีรถหรู่ ๆ มีเงินเป็นปึก ๆ
..แต่ความสุขของผมก็แค่ ได้กินอิ่ม ได้นอนหลับ ไม่เป็นหนี้ ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการ ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน ค่อย ๆ เก็บเงินลงทุนทำสวน ขยายงานของตัวเองไปเรื่อย ๆ แค่นี้เองที่ต้องการ..
(อาจจะดูเหมือนบ่นแต่มันก็บ่นจริง ๆ นั้นแหละ ผมคุยกับใครไม่ได้ทั้ง ๆ ที่เป็นคนใกล้ตัว พูดไปเขาก็ดูถูกเขาก็ว่า.. เลยต้องหาที่ระบายความรู้สึกสักหน่อย)
*หากเป็นมลพิษสายตาท่านใดขอ อภัย ณ ที่นี่ด้วย*
ความต้องการของผม..มันน้อยเกินไปหรือ?
เรื่องมีอยู่ว่า.. ปีนี้ผมจะอายุ 24 ปี ผมพยายามค้นหาความต้องการของตัวเอง ว่าอยากทำอะไร? ต้องการชีวิตแบบไหน? เริ่มใช้เวลาค้นหาความต้องการของตัวเองมา ตั้งแต่อายุ18-19 (ต้องบอกก่อนว่าสมัยเด็กผมเป็นเด็กไม่ดีเท่าไร เป็นเด็กต่างจังหวัดที่พ่อแม่ไม่ได้อยู่ด้วย เรียกว่าอยู่ในสังคมอโคจรก็ได้ ขนาดที่ว่า มีรอยสักแรกและรู้จักยาบ้าตั้งแต่ ม.1 มีรายได้เสริมจากการสับไพ่ในวงพนัน มีแผลเจ็บสุดก็โดนวัยรุ่นต่างหมู่บ้านยิงที่ขา)
..ช่วงที่เข้าวิทยาลัยผมเข้าเรียนที่อาชีวะแห่งหนึ่ง ผมลองคบคนหลากหลายขึ้น ทั้งพวกเด็กดีทำกิจกรรมช่วยวิทยาลัย(ตอนนั้นผมเป็นพี่เลี้ยงลูกเสือ) พวกลูกคุณหนูขี้อวด พวกเด็กแว่นติดเกมส์ พวกผู้ใหญ่ที่ทำมาหากิน เพื่ออยากหาความแตกต่างให้ชีวิต
..หลังจากที่เรียนไม่จบ ผมก็เปลี่ยนงานทำไปเรื่อย ตั้งแต่ขายของตลาดนัด เด็กเสิร์ฟอาหาร งานห้างสรรพสินค้า ทำขนมขายแต่ก็ยังไม่พบความต้องการของตัวเอง
..จนกระทั้งหันกลับมาทำเกษตกร ผมเริ่มรู้สึกโอเครกับชีวิต คิดว่าเออนี้แหละทำแล้วมีความสุขดี ไม่ต้องไปวุ่นวายกับใคร ทำไปเรื่อย ๆ ก็ไม่รู้เบื่อ
..แต่ญาติและคนในบ้านหลายคนกลับดูเหมือนจะไม่ดีใจกับผม พวกเขาคิดว่าผมไม่รู้จักโต ทำอะไรเล่นเป็นเด็ก ๆ ทั้งที่อายุก็ 24 แล้ว ยังไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันอีก อันนี้ผมก็เข้าใจเขาที่เป็นห่วง
..แต่เขาไม่เคยถามผมเลยว่าทำอย่างโน้นมีความสุขหรือเปล่า? ทำอย่างนี้เป็นอย่างไรบ้าง? มีแต่คำนินทาตั้งต่อหน้าและลับหลัง ยกลูกคนอื่นมาเปรียบเทียบอยู่ตลอดเวลา
..ทั้ง ๆ ที่ผมคิดหาคำตอบมาตลอดว่า ความสุขของเราคืออะไร ความสุขของผมอาจไม่ใช้การมีบ้านหลังงาม มีรถหรู่ ๆ มีเงินเป็นปึก ๆ
..แต่ความสุขของผมก็แค่ ได้กินอิ่ม ได้นอนหลับ ไม่เป็นหนี้ ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการ ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน ค่อย ๆ เก็บเงินลงทุนทำสวน ขยายงานของตัวเองไปเรื่อย ๆ แค่นี้เองที่ต้องการ..
(อาจจะดูเหมือนบ่นแต่มันก็บ่นจริง ๆ นั้นแหละ ผมคุยกับใครไม่ได้ทั้ง ๆ ที่เป็นคนใกล้ตัว พูดไปเขาก็ดูถูกเขาก็ว่า.. เลยต้องหาที่ระบายความรู้สึกสักหน่อย)
*หากเป็นมลพิษสายตาท่านใดขอ อภัย ณ ที่นี่ด้วย*