ทำงานกับสัตวแพทย์ที่มีปัญหาทางจิตควรทำยังไงดีคะ ?? สงสารสัตว์มาก ขอคำแนะนำแนวทางการพาหมอคนนี้ไปรักษาตัวค่ะ

สวัสดีค่ะ เรื่องที่จะมาเล่าต่อไปนี้คือ...เรารู้จักกับสัตวแพทย์คนนึง ตอนรู้จักแรก ๆ เผิน ๆ แลดูเป็นคนมีเมตตากับสัตว์ ใจดี เคสไหนมาไม่มีเงินก็ติดไว้ก่อนได้ เรารู้จักกับหมอคนนี้ตอนที่แมวเราโดนฟันขาแผลเปิดกว้าง หลังจากนั้นก็เริ่มสนิทกันมากกว่าเดิมจากที่เคยเป็นเคสของหมอ ตอนนี้กลายมาเป็นผู้ช่วยของหมอแทน ตอนแรกก็มาช่วยบ่อย ๆ เพราะอยากได้ความรู้ ไป ๆ มา ๆ เริ่มอยากทำงานจริงจัง พอเราทำงานกับหมอคนนี้ได้ไม่กี่วันประสาทเสียเลยค่ะ สร้างเรื่องทุกวัน เหตุผลที่ประสาทเสียคือ หมองี่เง่ามาก งี่เง่านี่หมายถึงเหมือนเด็กเลยนะคะ นึกอยากจะอ้วกตรงไหนก็อ้วก ( เป็นโรคกรดไหลย้อน ) หรือไม่ก็เวลาพูดเรื่องเครียด ๆ จู่ ๆ ก็อ้วกออกมาตรงนั้นเลย เราเป็นทั้งคนทำความสะอาดคลินิกและก็เป็นผู้ช่วยไม่ว่าจะผ่าตัดหรืออะไรเราทำได้หมด บางวันเช้ามาไม่กินข้าว ซัดเหล้าสีเป็นกลม ๆ เลยค่ะ ทำไมรู้ว่ากินเหล้า คือถ้าวันไหนพูดไม่รู้เรื่องหรือรับเคสแล้วชักช้าลีลาคือกินเหล้าค่ะ มีบางวันพูดไม่รู้เรื่องรับเคสผ่าตัดใหญ่อย่างเช่นมดลูกอักเสบ คือเอาลูกหมาที่ตายอยู่ในท้องออกมาแล้ว กำลังจะเย็บปิดแผลอยู่แล้ว จู่ ๆ ก็ร้องไห้โฮออกมาเลย ทั้ง ๆ ที่ไม่มีเหตุผล คิดอะไรได้ก็ร้องออกมาเลย แล้วก็ทำท่าจะล้ม เราเลยไล่ไปนั่ง แล้วเราก็ด่าเพราะว่าโมโหมาก กลัวหมาจะตายก่อน บางทีผ่าตัดเอามดลูกอักเสบออกมาแล้ว มีเลือดอยู่ในถ้วยน้อย ๆ ก็เทซะหกเรี่ยราดเต็มคลินิกเราก็ต้องมาตามเช็ดเก็บกวาด และก็อีกเหตุการณ์นึงคือ เวลาผ่าตัดทำหมันแมว-หมา ชอบวางยาสลบแค่นิดเดียว แล้วด้วยความที่ยาสลบมันไม่เพียงพอต่อน้ำหนักตัว หมาหรือแมวก็ร้อง ร้องโหยหวนมาก เหมือนเย็บสด ผ่าสด เหมือนไม่ได้วางยาสลบมันเลยด้วยซ้ำ หมา-แมวมันก็ดิ้นล่ะสิ มันเจ็บอ่ะ ชอบพูดว่าถ้าวางยาลึกก็จะไม่ฟื้น จะตาย จะขึ้นปั๊มหัวใจมั้ยล่ะ พูดกับเราแบบนี้ ผ่าหมาตายคามือก็เคยมาแล้ว เราขึ้นโต้ะผ่าตัดปั๊มหัวใจหมาก็เคยมาแล้ว เพราะว่าอยากให้มันรอด สรุปว่าก็ไม่รอดเพราะเสียเลือดมากเกินไปและก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหว บาดแผลไม่ใช่แผลอะไรนะ แผลผ่าตัดค่ะ คือผ่าจนมือล้วงเข้าไปในช่องท้องได้สบายอ่ะ แผลต้องใหญ่แค่ไหนอ่ะ ละก็เหงือกซีดด้วย เรารู้สึกผิดมาก ๆ เลย อย่างบางทีก็ออกไปรับเคสทั้ง ๆ ที่ติดผ่าตัดก็มี ผ่าคาไว้แบบนั้นแล้วก็เดินไปรับเคสทำนั่นทำนี่ เราเองที่สงสารหมา-แมวตัวนั้น เราก็มาเย็บแผลเอง ( จำจากที่หมอเย็บบ่อย ๆ ) บางทีผ่าทำคลอด เราจะช่วยผ่าแล้วเอาลูกแมวออกมา ประคบประหงมอย่างดีที่สุด ถ้ามีเราผ่าด้วยแมวน้อยจะรอดทุกตัว ถ้าแกผ่าคนเดียว ไม่แม่แมวก็ลูกแมวต้องตาย เพราะมัวแต่เดินไปนั่นไปนี่รอบคลินิก ไม่ใจจดจ่ออยู่กับการผ่าทำคลอดเลย ทีนี้ล่าสุดแมวหมอคลอดลูกแล้วแม่แมวตาย เราขอมาเลี้ยง หมอหวงหมอไม่ให้ สุดท้ายไป ๆ มา ๆ ตาย ลูกแมวน่ารักมากต้องมาตายกับความไม่มีวินัยของหมอเอง เราเสียใจมาก ถ้าหมอให้เราเอาลูกแมวมาเลี้ยงตั้งแต่ตอนนั้นลูกแมวก็คงไม่ตาย เพราะว่าเรามั่นใจว่าดูแลแมวได้ดีกว่าหมอแน่นอน คราวนี้เป็นช่วงเวลาที่เราโกรธมาก เราเลี้ยงกระรอกอยู่ 1 ตัว หมอเห็นว่าน่ารัก อยากเลี้ยงบ้าง แอบเราไปซื้อกระรอกมาเลี้ยงทั้ง ๆ ที่สัญญากันไว้แล้วว่าจะไม่เอามาเลี้ยง คำนึงที่หมอพูดแล้วทำให้เราเจ็บมาก ๆ คือ... “ มีเงินเยอะ จะซื้ออะไรมาเลี้ยงก็ได้ “ ใช่ จะซื้ออะไรก็ได้ แต่ไม่ใช่ซื้อชีวิตสัตว์มาเล่นแบบนี้ ซื้อหนูแฮมสเตอร์มาก็ตายเพราะไม่ใส่ใจดูแล มีชูก้าก็ผูกคอพาขับรถตากแดดจนชูก้าตาบอดเพราะไม่เคยศึกษาว่าชูก้าเป็นสัตว์กลางคืน พอเราบอกก็ไม่เชื่อด้วยนะ นกซื้อมาเลี้ยงก็ตาย กระรอกที่ซื้อมาก็ปล่อยให้แมวที่คลินิกกัดจนไส้ทะลักออกมา กระรอกไปเอามาใหม่อีกแล้ว เห็นล่าสุดดึงคอกระรอกออกมาจากกระเป๋าไม่ได้มีความอ่อนโยนกับสัตว์ Exotic เลยแม้แต่น้อย เหมือนซื้อสัตว์มาเลี้ยงเพื่อสนองตัณหาความต้องการของตัวเอง พอตายก็ซื้อใหม่เหมือนไม่ได้รู้สึกผิดอะไรเลยสักนิดเดียว เราโกรธมากจนเราขาดการติดต่อ บล็อกทุกอย่าง เราเจ็บใจแทนสัตว์พวกนั้นที่ต้องมาเจอกับหมอแบบนี้ เราสร้างบทความ เราเขียนอะไรต่าง ๆ มากมายเพื่อให้คนหันมาสนใจชีวิตของสัตว์มากขึ้น แต่กลายเป็นคนใกล้ตัวเราเองที่ทำร้ายสัตว์ นางเป็นสัตวแพทย์ที่เหมือนมีปัญหาทางจิต ตอนเราอยู่เมืองนอกก็โทรวิดีโอคอลมาร้องไห้ บอกจะฆ่าตัวตายแล้วนะ บางวันก็ส่งรูปกรีดข้อมือมาให้เราดู บางวันกรีดข้อมือ กรีดเอง เย็บเองด้วยนักเลงมั้ยล่ะ ล่าสุดกรีดขาตัวเองเป็น 3 แผลลึก ๆ ใหญ่ ๆ ก็ส่งภาพมาให้ดู ส่งมาให้ดูไม่พอ โพสต์ลงเฟสบุ๊ค โกหกว่าแมวข่วนอีกต่างหาก ชอบโทรให้เราไปเจาะหาเส้นเลือดเพื่อให้น้ำเกลือ ( แต่เราไม่เคยทำให้ ) ที่ทำแบบนี้เพราะว่าบ่นไม่มีแรง ใช่สิข้าวไม่กินมา 4-5 วัน กินแต่เหล้า รับเคสทีเคสรอเป็นครึ่งชั่วโมง ทั้ง ๆ ที่มาซื้อยาแค่ไม่กี่เม็ด ขี้ลืมมาก แล้วชอบย้ำคิดย้ำทำ อะไรที่เล่าแล้วก็เล่าซ้ำ ๆ เล่าแล้วเล่าอีกจนน่ารำคาญ ชอบทำเป็นเหนื่อยเหมือนไม่มีแรง ชอบเรียกร้องความสนใจเป็นอย่างมากกกกกก บางทีนอน ๆ อยู่ก็ฉี่ใส่กระโปรงตัวเอง อ้วก บางวันนอนกับพื้นคลินิกเลยก็เคย เราทำงานต่อให้มีเคสเยอะมากแค่ไหนก็ไม่เคยเหนื่อยเลยนะ แต่เหนื่อยกับหมอมากกว่า อยากทราบว่าเค้าเป็นอะไร ?? ทำไมต้องทำตัวแบบนี้ อายุ 34 ปีแล้วนะคะ อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ การคิดการตัดสินใจหรือทำอะไรบกพร่องมาก เราก็เหนื่อยที่จะพูดด้วยแล้ว ยิ่งพูดยิ่งดื้อรั้น ดื้อไม่เคยฟังใคร ดื้อจนน่ารำคาญจนเหนื่อยอ่ะค่ะ เราจะพาไปหาหมอจิตก็บ่นว่าไม่มีเวลา เราก็ไม่รู้จะทำไง รู้แต่ว่ามีปัญหาทางจิต แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้ นึกอยากจะอ้วกก็อ้วก ฉี่ ร้องไห้ กรีดข้อมือ สารพัดที่จะทำ เราจะทำยังไงดีคะ ?? เราสงสารสัตว์มากที่ต้องมาเจอกับหมอแบบนี้ พูดบอกอะไรก็ไม่สนใจ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เหนื่อย เพื่อน ๆ ช่วยคิดทีค่ะว่าจะหยุดนางได้ยังไง หรือว่าต้องให้โดนยึดใบประกอบวิชาชีพซะก่อนถึงจะหยุดได้ ?