เป็นดราม่ามานานมาดสำหรับการตัดสินใจ
เราเลี้ยงลูกลูกอยุ่บ้าน ฟุลไทม์มาจนลูกสองขวบ
เราเลยตัดสินใจหางานเอกชน เพราะสอบงานของรัฐไม่ไได้สักที
พอเราได้งาน ก็เริ่มงานเดือนธันวาปีแล้ว เราเรียกให้น้องสาวซึ่งพึ่งเรียนจบ
รองานอยุ่ที่สงขลา มาอยุ่ด้วย ช่วยดูลูกให้เร่าระหว่างไปทำงาน
น้องสาวเราเต็มใจือาสา จะมาเอง ไม่บังคับ
พอทำงานไปสักพักเราก็เริ่มลังเล และให้ความแน่นอนกับน้องสาวไม่ได้
จนทะเลาะกันหลายครั้ง
จนเมื่อวานเรากับแฟนอยากลองพาลูกไปส่งเนอสเซอรี่
น้องสาวเราก็โกรธ ที่เรายังคิดที่จะพาลูกไปเนอสเซรี่ ทั้งๆที่จองตั๋วไปลับสงขลา เพื่อไปส่งลูกในวันศุกร์เรียบร้อย
วันนี้เราทดลองพาลูกไปเนอสเซอรี่ ลูกก็ร้องไห้ เราใจจะขาด สงสารลูก นางยืนเหม่อรอแม่พ่อน้าที่ประตูกระจกหน้าเนอสเซอรี่
พอเราไปยืนที่ประตู นางเอาหน้ามาแนบกระจก จนประตูเลื่อนแล้วรีบเลื่อนประตูออกมาทันที
จนเราแม่ลูกได้กอดได้อุ้มกันก่อนจะส่งให้เนอส แล้วพ่อแม่ไปทำงาน
เราเงินเดือน18000แฟนเงินเดือน30000 แฟนทำประกันปีละสองแสน เรามีหนี้กยศ กับออมทรัพย์ของแม่ที่บ้าน
เรื่องของเรื่องคือ เรากับแฟนไม่เคยแต่งงานกัน ลูกเรากับเราไม่เคยเจอกับแใแฟน เพราะขาไม่ยอมรับเรา
แฟนเราก็ไม่เคยกลับบ้านตัวเองมาสองปีแล้ว
แฟนเรามีคอนโดขนาด32ที่อยุ่กันทุกวันนี้
เราไม่รุ้ว่แฟนเราคิดอะไรอยุ่ เพราะเวลาเราพาลูกไปส่งเนอสเซอรี่ แฟนเราจะกระตือรือร้น ยอมจ่ายค่ารถไฟใต้ดินไปกลับที่ทำงาน เพื่อรับส้งลูก
แต่พอพุดว่าจะส่งกลับบ้านที่สงขลา แฟนเรากลับขึ้นเสียง และยืนยันว่าจะไม่ส่งเงินเลี้ยงดูลูก แม้สตางค์แดงเดียว
เราคิดว่ามันไม่ยุติธรรมกับลูกเรา เราไม่เข้าใจความรักที่แฟนเรามีให้ลูก
แฟนเราบอกว่าไม่ได้อดไม่ได้หอม แล้วยังส่งตังไปอีก ประกอบกับแม่เราบอกว่าไม่ขอรับเงินก็ได้ แม่เราเลี้ยงเองได้
แม่เราเป็นห่วงหลานในยามไม่สบาย กลัวว่าเรากับแฟนจะไม่สามารถลางานมาดูแลลูกได้
เราควรตัสินใจอย่างไรดี ลังเล ย้ำคิดย้ำทำจนจะประสาทอยู่แล้ว
ลูกสองขวบ อยู่กับพ่อแม่ที่กทม. หรือส่งไปบ้านยายที่สงขลา
เราเลี้ยงลูกลูกอยุ่บ้าน ฟุลไทม์มาจนลูกสองขวบ
เราเลยตัดสินใจหางานเอกชน เพราะสอบงานของรัฐไม่ไได้สักที
พอเราได้งาน ก็เริ่มงานเดือนธันวาปีแล้ว เราเรียกให้น้องสาวซึ่งพึ่งเรียนจบ
รองานอยุ่ที่สงขลา มาอยุ่ด้วย ช่วยดูลูกให้เร่าระหว่างไปทำงาน
น้องสาวเราเต็มใจือาสา จะมาเอง ไม่บังคับ
พอทำงานไปสักพักเราก็เริ่มลังเล และให้ความแน่นอนกับน้องสาวไม่ได้
จนทะเลาะกันหลายครั้ง
จนเมื่อวานเรากับแฟนอยากลองพาลูกไปส่งเนอสเซอรี่
น้องสาวเราก็โกรธ ที่เรายังคิดที่จะพาลูกไปเนอสเซรี่ ทั้งๆที่จองตั๋วไปลับสงขลา เพื่อไปส่งลูกในวันศุกร์เรียบร้อย
วันนี้เราทดลองพาลูกไปเนอสเซอรี่ ลูกก็ร้องไห้ เราใจจะขาด สงสารลูก นางยืนเหม่อรอแม่พ่อน้าที่ประตูกระจกหน้าเนอสเซอรี่
พอเราไปยืนที่ประตู นางเอาหน้ามาแนบกระจก จนประตูเลื่อนแล้วรีบเลื่อนประตูออกมาทันที
จนเราแม่ลูกได้กอดได้อุ้มกันก่อนจะส่งให้เนอส แล้วพ่อแม่ไปทำงาน
เราเงินเดือน18000แฟนเงินเดือน30000 แฟนทำประกันปีละสองแสน เรามีหนี้กยศ กับออมทรัพย์ของแม่ที่บ้าน
เรื่องของเรื่องคือ เรากับแฟนไม่เคยแต่งงานกัน ลูกเรากับเราไม่เคยเจอกับแใแฟน เพราะขาไม่ยอมรับเรา
แฟนเราก็ไม่เคยกลับบ้านตัวเองมาสองปีแล้ว
แฟนเรามีคอนโดขนาด32ที่อยุ่กันทุกวันนี้
เราไม่รุ้ว่แฟนเราคิดอะไรอยุ่ เพราะเวลาเราพาลูกไปส่งเนอสเซอรี่ แฟนเราจะกระตือรือร้น ยอมจ่ายค่ารถไฟใต้ดินไปกลับที่ทำงาน เพื่อรับส้งลูก
แต่พอพุดว่าจะส่งกลับบ้านที่สงขลา แฟนเรากลับขึ้นเสียง และยืนยันว่าจะไม่ส่งเงินเลี้ยงดูลูก แม้สตางค์แดงเดียว
เราคิดว่ามันไม่ยุติธรรมกับลูกเรา เราไม่เข้าใจความรักที่แฟนเรามีให้ลูก
แฟนเราบอกว่าไม่ได้อดไม่ได้หอม แล้วยังส่งตังไปอีก ประกอบกับแม่เราบอกว่าไม่ขอรับเงินก็ได้ แม่เราเลี้ยงเองได้
แม่เราเป็นห่วงหลานในยามไม่สบาย กลัวว่าเรากับแฟนจะไม่สามารถลางานมาดูแลลูกได้
เราควรตัสินใจอย่างไรดี ลังเล ย้ำคิดย้ำทำจนจะประสาทอยู่แล้ว