ไม่รู้ว่าหัวข้อกระทู้จะบอกได้ตรงไหมนะคะ ? ขอเล่าตรงประเด็นเลยนะคะ….
เราคบกับแฟนมา 5 ปี แฟนอยู่ไกลด้วยค่ะ ตลอดเวลาที่คบกันก็อดทนมาตลอด เคยพยายามนอกใจช่วงปีแรกๆแต่เราทำไม่ลงค่ะ ส่วนเขาก็...เราจับได้นับครั้งได้เลยค่ะ เกือบสิบ ร้องไห้ตลอดบ่อยมาก (บ่อยจนพ่อก็รู้แต่ให้เราเลือกเอง) แต่เราก็ทนมาตลอดนะคะ ให้อภัยให้โอกาส มีบ้างทักหาคนอื่น เพื่อนพี่น้องว่าไป เราก็จัดการลบไปค่ะ ตัดมาปีที่แล้วก็ดีขึ้นแล้วนะคะ ไม่มีเรื่องผู้หญิงแล้ว ก็คงมีเรื่องเพื่อนเรื่องกินนิหละเป็นปัญหาค่ะ
จนตอนนี้เรามาคิดว่า เราเริ่มจะเป็นผู้ใหญ่ อยากเลือกสิ่งที่ดีให้ชีวิตและอนาคตตัวเอง เริ่มกลับมารักตัวเองค่ะตอนนี้มารักตัวเองตอนที่สาย แล้วเราอยู่ในช่วงใกล้จะเรียนจบแล้วค่ะ ก็อยากให้เขาเริ่มเก็บตังค์แต่ก็ไม่มีวี่แวว พอถามถึงเรื่องแต่งงานมันให้ความรู้สึกเหมือนเขาไม่คิดอะไรเลย มีแต่เราที่คิดมากกว่าเขา เขาบอกว่า รอให้ถึงตอนนั้นก่อน เรียนจบก่อน (เราชอบการวางแผนนะคะ ไม่ชอบแบบไม่มีจุดหมาย) แฟนเคยบอกด้วยนะคะว่า ถ้าเจอคนที่ดีกว่าก็ให้แล้วแต่เรา เราเลยถามว่า ทำไมถึงไม่รั้งไว้ ทำไมถึงไม่คิดจะทำอะไรให้มันดีกว่า หรือหาหนทางที่ทำให้ได้อยู่ด้วยกัน มันก็ไม่มีคำตอบค่ะ เขาก็ตอบแบบเดิม
และเหมือนตอนนี้ใจเราเริ่มลังเลเอง เป็นเพราะมีคนเข้ามาด้วยค่ะ (อยู่ไกลเหมือนกันค่ะ) จากที่อยู่ในกรอบมาตลอด 3 – 4 ปี คนคุยก็มีบ้างแต่ก็หายไปเองและเราก็เลือกที่จะไม่คุยค่ะ แต่พอมากลับคนที่เข้ามาตอนนี้รู้สึกดีและก็รู้สึกว่าเขาก็ดีด้วย แต่มันติดที่เวลาที่รู้จักกันมันยังไม่นานพอค่ะ ถ้าพูดคุยกันในทางความคิดเรากับชอบความคิดเขาอีกคนค่ะ ดูหนักแน่นและมั่นคงกว่าแฟนเรา แต่ก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ค่ะ และรู้แหละค่ะว่าที่ทำตอนนี้ไม่ดี รู้ว่ามันเป็นช่วงแรกๆก็อาจจะหลงไป และรู้ว่าเหมือนเราเป็นผลกรรมของแฟนเรา แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรให้แฟนพัฒนาไปกว่านี้ค่ะ ไม่รู้ต้องพูดยังไง หรือสุดท้ายจะต้องตัดสินใจแบบไหนคะ
ปล.พิมพ์ตกหรือผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ ไม่ขอตอบคำถามเพิ่มเติมด้วยค่ะ และขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกความคิดเห็นนะคะ
ถ้าวันหนึ่งชีวิตต้องเลือกใครสักคน… ?
เราคบกับแฟนมา 5 ปี แฟนอยู่ไกลด้วยค่ะ ตลอดเวลาที่คบกันก็อดทนมาตลอด เคยพยายามนอกใจช่วงปีแรกๆแต่เราทำไม่ลงค่ะ ส่วนเขาก็...เราจับได้นับครั้งได้เลยค่ะ เกือบสิบ ร้องไห้ตลอดบ่อยมาก (บ่อยจนพ่อก็รู้แต่ให้เราเลือกเอง) แต่เราก็ทนมาตลอดนะคะ ให้อภัยให้โอกาส มีบ้างทักหาคนอื่น เพื่อนพี่น้องว่าไป เราก็จัดการลบไปค่ะ ตัดมาปีที่แล้วก็ดีขึ้นแล้วนะคะ ไม่มีเรื่องผู้หญิงแล้ว ก็คงมีเรื่องเพื่อนเรื่องกินนิหละเป็นปัญหาค่ะ
จนตอนนี้เรามาคิดว่า เราเริ่มจะเป็นผู้ใหญ่ อยากเลือกสิ่งที่ดีให้ชีวิตและอนาคตตัวเอง เริ่มกลับมารักตัวเองค่ะตอนนี้มารักตัวเองตอนที่สาย แล้วเราอยู่ในช่วงใกล้จะเรียนจบแล้วค่ะ ก็อยากให้เขาเริ่มเก็บตังค์แต่ก็ไม่มีวี่แวว พอถามถึงเรื่องแต่งงานมันให้ความรู้สึกเหมือนเขาไม่คิดอะไรเลย มีแต่เราที่คิดมากกว่าเขา เขาบอกว่า รอให้ถึงตอนนั้นก่อน เรียนจบก่อน (เราชอบการวางแผนนะคะ ไม่ชอบแบบไม่มีจุดหมาย) แฟนเคยบอกด้วยนะคะว่า ถ้าเจอคนที่ดีกว่าก็ให้แล้วแต่เรา เราเลยถามว่า ทำไมถึงไม่รั้งไว้ ทำไมถึงไม่คิดจะทำอะไรให้มันดีกว่า หรือหาหนทางที่ทำให้ได้อยู่ด้วยกัน มันก็ไม่มีคำตอบค่ะ เขาก็ตอบแบบเดิม
และเหมือนตอนนี้ใจเราเริ่มลังเลเอง เป็นเพราะมีคนเข้ามาด้วยค่ะ (อยู่ไกลเหมือนกันค่ะ) จากที่อยู่ในกรอบมาตลอด 3 – 4 ปี คนคุยก็มีบ้างแต่ก็หายไปเองและเราก็เลือกที่จะไม่คุยค่ะ แต่พอมากลับคนที่เข้ามาตอนนี้รู้สึกดีและก็รู้สึกว่าเขาก็ดีด้วย แต่มันติดที่เวลาที่รู้จักกันมันยังไม่นานพอค่ะ ถ้าพูดคุยกันในทางความคิดเรากับชอบความคิดเขาอีกคนค่ะ ดูหนักแน่นและมั่นคงกว่าแฟนเรา แต่ก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ค่ะ และรู้แหละค่ะว่าที่ทำตอนนี้ไม่ดี รู้ว่ามันเป็นช่วงแรกๆก็อาจจะหลงไป และรู้ว่าเหมือนเราเป็นผลกรรมของแฟนเรา แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรให้แฟนพัฒนาไปกว่านี้ค่ะ ไม่รู้ต้องพูดยังไง หรือสุดท้ายจะต้องตัดสินใจแบบไหนคะ
ปล.พิมพ์ตกหรือผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ ไม่ขอตอบคำถามเพิ่มเติมด้วยค่ะ และขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกความคิดเห็นนะคะ