หนูรู้สึกเหมือนไม่มีใครเข้าใจหนู เหมือนหนูไม่สามารถคิดได้ด้วยตัวเอง รู้สึกเขาห่วงหนูมากเกินไป หนูเข้าใจว่าพ่อแม่ทุกคนต้องห่วงลูกอยู่แล้วแต่หนูคิดว่ามันควรมีลิมิตของมัน ไม่ใช่ห่วงจนลูกดิ้นไปไหนไม่ได้จนลูกต้องแอบไปแอบทำแอบนุ่นนี่นั่นเด็กมันก็ไม่ได้มีความสุขกรอกค่ะที่ต้องแอบอะไรแบบนี่ทั้งที่ในใจคิดว่าพ่อแม่ควรเข้าใจ เวลาหนูมีอะไรหนูไม่กล้าพูดกับพ่อแม่เคยพูดแล้วเกมือนเขาไม่เข้าใจไรหนูเลย ต้องการอะไรก็ไม่กล้าขอ เหมือนไม่ค่อยสนิทใจ หนูรู้สึกเหมือนหนูอยู่ตัวคนเดียว ต้องต่อสู้อยู่คนเดียว เวลาหนูเหนื่อยหนูก็ต้องให้กำลังใจตัวเองคนเดียว หนูควรทพยังไงต่อไปดีหนูเริ่มท้อกับการใช้ชีวิตแล้ว