ปรึกษาแง่ชีวิตครอบครัว

โพสต์นี้คือโพสต์แรกของเรานะคะ ผิดพลาดตรงไหนต้องขออภัยล่วงหน้าด้วยนะคะ. ปัจจุบันเราอายุ23ปี อยากปรึกษาวิธีความคิดในแง่คิดลบของตัวเองในชีวิตครอบครัว ย้อนกลับไป ทางบ้านเราฐานะพอมีแต่มีไม่มาก พี่สาวพี่ชายแม่จะช่วยซัพพอร์ตซะส่วนใหญ่ สมัยเรายังเด็กพ่อเราก็ติดเพื่อน เปิดร้านบ้างไม่เปิดเปิดบ้าง เรายังจำภาพที่แม่พาเราไปตามพ่อกลับบ้านได้อยู่เลย จนทางญาติฝั่งแม่ก็ดูถูกและไม่ชอบพ่อเรามากๆเพราะเขามองว่าพ่อเราห่วย จน ไม่ได้เรื่อง เป็นปมฝั่งในใจเราตอนเด็กนับแต่นั้นมา จนเราเข้า ม1 เราเกเรียนเรียกว่าเข้าห้องปกครองทุกวันและถูกเชิญผู้ปกครอง จนกระทั่งเราถูกเพื่อนแบนออกจากกลุ่มเพราะไม่ทำตามที่เพื่อนสั่งหรือเวลาไปตบตีกันเราเลือกที่จะไม่อยากไปแล้ว เราเลยดรอปเรียนแล้วไปต่อกศนแทน แล้วทำงานควบคู่กันไปด้วย ตอนนั้นแม่เราอายมากคะ ที่เรียนไม่จบ เขาพูดออกมาและแสดงกิริยาออกจนเรารู้สึกได้เลย เราก็เสียความรู้สึกเหมือนกัน ยิ่งคนข้างบ้านมาพูดกับแม่เราคำนึงว่า ลูกไม่รักดี เรายิ่งช้ำใจมาก แต่เราเลือกแล้ว เราก็ต้องทำหน้าที่ของเราต่อไป จากงานรับจ้างเย็บผ้า พาสไทม์s&p แคชเชียร์ร้านอาหาร จนเรามาเจอแฟนที่ร้านอาหาร เราอายุ16แฟนอายุ30เป็นจุดเปลี่ยนมาถึงทุกวันนี้คะ เราเริ่มทำเสื้อผ้าขายกัน ผลิตและตัดเย็บเองขายทั้งปลีกและส่ง จนใช้เวลา2-3ปี เราผ่อนรถ2คัน มีแผนว่าถ้าผ่อนรถหมด จะซื้อบ้านต่อเลย แต่ก็มีปัญหาเข้ามา เพราะสต๊อกของเริ่มเยอะครอบครัวเราอาศัยบ้านอาม่าอยู่ จนพ่อกับแม่เราโดนกดดันให้ออกจากบ้านย้ายไปอยู่ที่อื่น แต่ณตอนนั้น เราบอกกับพ่อแม่ว่าเรายังไม่พร้อมที่จะผ่อนบ้านในตอนนี้ และสุดท้ายเขาไปวางมัดจำดาวน์บ้านแล้วค่อยมาบอกให้เราทำเรื่องกู้บ้าน เราดึงเชิงพ่อแม่เราได้เกือบปีที่ยังไม่ยื่นเรื่องกับธนาคารจนทะเลาะกันใหญ่โต แล้วพ่อแม่ตกลงกับเราว่า บ้านเขาจะรับผิดชอบเองถ้าเราผ่อนรถหมดเขาจะให้เรารับช่วงต่อ เราก็เลยตกลงโอเคและทำเรื่องกู้ จนกู้ผ่านและย้ายมาอยู่ เริ่มผ่อนเดือนแรก พ่อแม่ก็โยนมาให้เราผ่อนเลย เพราะช่วงนั้นเขาค้าขายไม่ดีและมีค่าใช้จ่ายน้องที่ต้องรับผิดชอบ จนทุกวันนี้เราต้องผ่อน รถ2คัน บ้าน1หลัง แล้วก้เจออารมณ์แม่ที่เวลาขายของไม่ดีแล้วมาบันทอนจิตใจเราตลอดเวลา พ่อจองบูธที่ไหนก็ขาดทุนและยังจองที่ซ้ำๆตลอดเวลา เราเคลียดและเบื่อมาก ที่กลับบ้านมาต้องเจอสภาพเดิมๆคำพูดเดิมๆมันทำให้เราเปรียบเทียบกับครอบครัวคนอื่นๆที่มีพ่อแม่อบอุ่น แม่ชอบคิดถึงแต่น้องแต่รุ้สึกว่าเขาไม่เคยหันมามองเลย เราถามแม่ทุกครั้งเวลากลับมาจากขายของว่าเหนื่อยไหมแต่เราไม่เคยได้รับคำเหล่านี้ออกจากปากแม่เลยมีแต่คำว่าเดือนจ่ายค่าบ้านค่ารถยัง มันเลยทำให้เราคิดน้อยใจ เราควรจัดการกับความคิดและความรู้สึกแบบนี้ยังไงดีคะ