ดูเสื้อผ้าและเก็บเข้าที่ แต่เรียงไม่สวยเหมือนเดิม ต้องโดนว่าขนาดนี้เลยหรอ #ร้านเสื้อผ้าที่นึง ฝั่งติดกับโรบินสันจันทบุรี

ณ ร้านขายเสื้อผ้าแห่งหนึ่ง ที่ขายอยู่ฝั่งติดกับโรบินสัน ของจันทบุรี เราไปแวะเปลี่ยนถ่านนาฬิกา แต่ก่อนมาถึงร้านเราดันเห็นว่าเสื้อผ้าร้านนึงสวยและมันลดราคา 100 บาท ซึ่งจูงใจเรามาก เราตรงมาร้านนี้หวังว่ามาดูเนื้อผ้า กับแค่หยิบมาดูว่าเข้ากับเรามั้ย แต่ทว่าเราแค่เห็นอีกสีคือมันสวยเลยไปหยิบเอาจากข้างในของราวเดียวกันมาดู แต่ทว่าเราคิดแล้วว่าเรามองทรงแล้วเราไม่ค่อยเหมาะ แต่เราก็ชอบอ่ะ แต่ขอเวลาหน่อย เลยกะขอเดินเข้าไปในห้างเพื่อคิดๆดูว่าจะเอาดีมั้ย สุดท้ายเราก็เลือกที่จะเดินออกจากร้านไป โดยเราก็ไม่ลืมที่จะเอาเสื้อที่หยิบมาทาบดู(ย้ำว่าทาบกับตัวเฉยๆค่ะ) เข้าจัดใส่ที่เดิม ขนาดเราหยิบจากข้างในมา เราก็เอาเข้าไปไว้ข้างในที่เดิมนะคะ แม้จะไม่เรียงสวยเท่าที่ร้านทำก่อนหน้า แต่ประเด็นคือที่ร้านตำแหน่งที่กล่าวไว้ คือ มีป้าคนนึง ในตอนนั้นนางมีแว่นคาดที่หัวไว้ และนางใส่ชุดสีดำ คิ้วโก่งๆหน้าแก่ๆค่ะ  ซึ่งเราก็ไม่รู้นะคะว่า ป้าชุดดำคนนี้มันมีส่วนเกี่ยวอะไรกับร้านนี้ แต่ที่รู้คือ เป็นคนรู้จักกับป้าคนนึงที่เฝ้าร้านนี้ซึ่งป้าคนนั้นที่เฝ้าร้านเค้าใส่ชุดลายสีแดงอ่อนๆ ดูท่าทางรู้จักการเป็นแม่ค้าที่น่ารักดี  แต่ประเด็นคือป้าชุดดำ นางนั่งอยู่ตรงหน้าร้านกับป้าชุดลายคนที่เฝ้าร้าน และนางก็เห็นว่าเรามาเลือกเสื้อผ้าตามดังที่เราเล่าไปก่อนหน้า และกำลังเดินออกจากร้านเพื่อไปคิดก่อน ขณะกำลังเดินผ่านป้าชุดดำคนนี้ไป ป้าชุดดำก็ดันเจ๋อมาพูดลอยๆว่า " โอ้โห ลื้อซะขนาดนั้น " ประมาณว่าเราไปรื้อข้าวของเค้ากระจุยกระจาย เอาจริงๆนะเราสามารถเปิดกล้องวงจรปิดแถวนั้นเผื่อดูหลักฐานก็ได้ ว่าเราไม่ได้รื้อกระจุยกระจาย เราแค่หยิบออกมา และเราก็เก็บเข้าที่ให้ด้วยซ้ำ คือแบบอารมณ์ตอนนั้นคือเราก็ตอบสวนกลับไปเลยว่า " แต่หนูก็เอาเข้าที่ให้แล้วนี่คะ" ป้าชุดดำก็ตอบกลับมาว่า  "แต่ป้าเค้าก็ต้องมาจัดอีกนี่ เห็นมั้ย" คือในตอนนั้นอารมณ์พุ่งสูงมาก แต่ก็เกรงใจเพื่อนที่มาด้วย และเห็นใจป้าเสื้อลายเค้า เดี๋ยวจะเกิดเรื่องใหญ่โตที่หน้าร้าน สุดท้ายเราเลยเดินไปก่อน แต่ใจก็อยากได้เสื้อตัวนั้น นะ และคิดว่าแบบนี้มันไม่ถูกต้องจะให้คนปากตลาดแบบนั้นคิดว่าตัวเองทำแบบนี้แล้วร้านเจริญไม่ได้ ดังนั้นเราจึงร้องไห้กับเพื่อนเลยจ้า และระบายออกมา พอทำใจได้เราจึงกลับไปซื้อเสื้อร้านนั้นตามที่ใจอยากได้ (อยากได้นะ แค่ตัดสินใจนานไปเอง ทำให้เกิดเรื่องเลย) และเราก็ไม่ลืมที่จะขอโทษป้าชุดลายคนนั้นว่า "ถ้าหนูหยิบดูมากไปจนต้องลำบากป้า หนูขอโทษด้วยนะคะ" ป้าชุดลายคนนั้นเลยตอบแบบอึ้งๆไปว่า " อ่อ ไม่เป็นไรหรอกจะ" ป้าชุดลายคงตกใจหน้าดูล่ะ แล้วเราก็เดินจากไปจากร้านนั้นแบบเคืองๆอยู่หน่อยๆ ที่ป้าชุดดำนั่นดันไม่อยู่คงเพราะโดนป้าเสื้อลายนั้นไล่ไปแน่ คือถ้าป้าชุดดำนั่นอยู่เราคงไม่ไปตบจัดการเค้าหรอก แต่แค่จะไปบอกว่าเป็นแม่ค้าที่ดีควรทำไง ลูกค้าไม่ใช่พระเจ้า และแม่ค้าเองก็ไม่ใช่พระเจ้าเช่นกัน คือจะมาสั่งหรือด่าลูกค้าที่เอาของไปไว้ไม่สวยเท่าที่ร้านจัดมานั่น มันเป็นไปได้ยากมาก
ท้ายสุดเลยนะ เราคิดว่าถ้าเรามากับเพื่อนแล้วมาซื้อเสื้อร้านนี้ หรือแม้แต่แค่เดินผ่านมาและเห็นป้าชุดดำคนนี้อีก เราจะพูดแบบลอยๆกับเพื่อนบ้างว่า คนเรานี่ต่างกันเนอะ อีกคนเค้าเงียบเค้ารู้หน้าที่ค้าขายของดี ส่วนอีกคนก็ดันเจ๋อมาเห่าชาวบ้านเค้าซะงั้น เฮ้อออ ช่างแย่จริงๆคนเจ๋อคนนี้
ปล.เราภาวนาเลย ขอให้ป้าชุดดำคนนี้ปากตลาดอย่างนี้ไปตลอดเถอะ เพี้ยง!! จะได้ไปเจอลูกค้าเด็ดกว่านี้ และเด็ดกว่าเราเพื่อมาจัดการกับป้าชุดดำคนนี้ให้รู้สำนึกบ้าง เพี้ยง!!!!!!