เมื่อเพื่อนเราอกหักจากคนที่เขาชอบ ขณะที่เราก็ไม่สามารถสมหวังกับคนที่เราชอบได้ การที่เขาโครจรมาเจอกันและคุยกันถูกคอ ทำให้เพื่อนผมเขากังวลว่าเขาจะทำให้ผมคิดมาก เพราะอาจจะเผลอมาชอบคนเดียวกัน เพื่อนผมสับสนมาก กลัวต้องเสียใครไประหว่างคนที่เราชอบและคนที่ชอบเรา แต่เขาเลือกที่จะตัดสัมพันธ์กับคนที่คุยอยู่ประจำเพื่อให้คนที่รอ ตัดใจจากตัวเอง คนที่รอคือจริงจริงก็เพื่อนเพื่อนผู้ชายของผมเองแก็งเดียวกัน ประเด็นคือผมไม่ได้ไปปลอบเพื่อนเลย ผมไม่รู้หรอกว่าต้องทำไง แค่ให้เพื่อนบอกผมก็พอ ผมพร้อมทำ
คนที่ผมชอบเป็นผู้ชายคนนึงที่ผมชอบโดยไม่มีเหตุผล ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นคนยังไง แต่ผมน่ะชอบไปแล้ว คนที่ผมชอบแต่ละคน ผมใช้ความรู้สึกว่า คนนี้เป็นคนดี เป็นคนอบอุ่น เป็นคนห่วงใยคนอื่น เป็นคนรักครอบครัว ผมมีเซนต์เรื่องคน บุคลิกที่ไม่แสดงออก แต่นอกเหนือจากนี้ ผมไม่รู้อะไรเลย ทั้งสภาพจิตใจ ทั้งภาษาคำพูด ทั้งความสามารถในด้านอารมณ์และการแก้ไขปัญหา รวมทั้งการโกหก ทั้งหมดนี้ยังไม่ใช่ประเด็น
วันนี้ผมรู้สึกว่าเพื่อนของผม เขามีใจให้คนที่ผมแอบชอบ แต่ฝ่ายผู้ชายจะคุยถูกคอกับเพื่อนผมมากเพราะอะไรผมไม่แน่ใจ แต่ผมแน่ใจเรื่องนึง ฝ่ายผู้ชายเขาไม่ค่อยจะคุยกับผมเพราะเขารู้ว่าผมชอบเขา นั่นก็เป็นอย่างนึงที่ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า การที่เราชอบใครซักคนจะต้องเริ่มจากการสร้างความรู้สึกดีดีต่อคนที่ผมชอบก่อน ก่อนที่จะลงมือทำอะไรลงไปจนบางครั้งทำให้มองหน้ากันไม่ติดเลยนะครับ แต่ตามความคิดและปณิธานของผม ผมเชื่อว่าถ้าเราชอบใครเราก็บอกไปเลยว่าชอบ เขาจะชอบเราหรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องของผมเป็นเรื่องของเขาที่จะตัดสินใจ และผมเชื่อเรื่องวาสนาว่าถ้าเรามีบุญต่อกันจริงสักวันต้องมีวันของเรา จากตรงนี้ตัวผมเชื่อว่า ผมคนนี้เชื่อในสิ่งที่จับต้องไม่ได้ ใช่ครับผมเชื่ออย่างนั้นอบ่างสุดใจ ถึงแม้ว่ามันจะทำให้การใช้ชีวิตของผมมีแต่ปัญหาก็เถอะครับ อกหักบ่อย มโนเก่งมาก ขี้น้อยใจ ประชดประชันเก่ง แต่ถ้าผมรักใครจริงๆ ผมรู้สึกว่าถึงเขาจะเกลียดหรือไม่ชอบผม มันคือความสุขของผมทั้งหมด แม้ว่าจะอยากร้องไห้เป็นหมื่นรอบก็เถอะ ทุกครั้งที่จะร้องความเสียใจที่เขาไม่สนใจเรามันไม่มากพอที่จะทำให้น้ำตาไหลออกมา หรือเพราะผมยังรักเขาไม่มากพอ หรือจริงๆแล้วความสุขของผมไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว
เวลาเพื่อนพูดว่า น่ะมโนเก่ง ขี้น้อยใจ ถามว่าผมเจ้บไหมผมเจ็บนะ แต่ผมพยายามอยู่กับความจริงถึงแม้ว่าผมจะแสดงออกไม่เหมือนคนอื่น เพื่อนจะรู้ทันที
เพื่อนผมและคนที่ผมชอบ เขาไปตักบาตรด้วยกัน ผมโครตอิจฉา แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แค่ยืนมองเท่านั้น เพื่อนผมเคยถามนะว่าถ้าผมไม่สบายใจจะให้ฉันหยุดคุยกับพี่เขาไหม ซึ่งตามจริงผมรู้แล้วแหละว่าเพื่อนอยากคุยกับพี่เขาต่อแต่แค่รอผมออกปากว่าไม่เป็นไร เพราะผมเคยเจอสถานะการณ์แบบนี้มาแล้วกับตัวเองและเพื่อนในแก็งและเพื่อนกลุ่มอื่น ผมน่ะตระหนักว่าการที่เราชอบใครมันเป็นเรื่องที่ดี แต่การที่เขาไปชอบคนอื่นนั้น ผมไม่มีสิทธิ์ไปห้ามเขาไม่ให้ชอบไม่ได้ ไม่ว่าในฐานะอะไรก็ตาม ใจเขาใจเราย่อมรู้ดี เมื่อรู้แล้วผมก็เศร้าแต่เมื่อไม่มีคนพูดถึงผมก็ปกติดี แต่เมื่อมีคนพูดถึงผมจะเศร้าขึ้นมาทันที แต่ในใจยินดี แต่สีหน้าของผมนั้นไม่ใช่เลยน่ะ ผมกำลังพยายามพัฒนาการแสดงอารมณ์ของตัวเองต่อหน้าคนอื่น แต่ก่อนผมมีปณิธานว่าผมจะซื่อสัตย์ถึงแม้สิ่งที่แสดงออกมันจะทำร้ายคนอื่นก็ตามเพราะผมคิดว่าความจริงคือความจริง
ในโลกที่ผมเกิดมา ผมมีคำถามมากมายแต่ผมไม่เคยหาคำตอบ ผมกลัวว่าคนอื่นจะว่าผมโง่ มั้งนะ เพราะทุกครั้งที่เราถามแล้วไม่ได้คำตอบที่ต้องการผมจะรู้สึกว่ามันเสียเวลาโดยผมไม่ได้คำนึงว่าคนอื่นที่ยอมช่วยเหลือผมหรือสละตอบคำถามเขาก็เสียเวลาเหมือนกัน แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วทุกคำตอบมีค่าเสมอ
ผมน่ะเป็นพวกที่ว่าไม่ได้อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงมากนัก เพราะความรู้สึกของผมมันอ่อนไหวเกินไป ผมจะรู้สึกต่อต้านใครบางคนเสมอเพราะผมไม่สามารถเข้าใจและไม่อยากเข้าใจในสิ่งที่เขาทำ เขาคงอยากสอนให้ผมเข้มแข็งแหละแต่ผมเด็กเกินไปที่จะรับอารมณ์เหล่านั้นได้ อาจพูดได้ว่าฉลาดเกินไปที่จะยอมเข้าใจเรื่องใดเรื่องนึงง่ายๆ สภาพจิตใจผมอ่อนแอตั้งแต่เด็ก โตมาผมก็อยู่กับความอ่อนไหว ไม่เหมือนคนอื่นๆ แต่จากการทำอะไรด้วยตัวคนเดียว ต้องรับผิดชอบตัวเอง มันทำให้ผมไม่พึ่งพาใครมากเป็นพิเศษ ทำให้ผมโดดเดี่ยวมาเสมอ ผมถูกสอนมาให้ช่วยเหลือตนเองจนผมรู้สึกว่ามีแค่เราที่ทำได้ แต่ด้วยความเก่งด้านเดียวทำให้ผมมองอีกด้านที่ซับซ้อนไม่ออก ทำให้ผมกลายเป็นคนเงียบตั้งแต่เด็ก แต่ก็ยังไม่ใช่เรื่องที่จะบอก55
ผมเองน่ะชอบพี่เขา ดังนั้นถ้าพี่เขาไม่ชอบผม ผมสัญญากับตัวเองว่าจะทำให้เขาชอบให้ได้ และถ้าเขาชอบเพื่อนของผมหรือใครก็ตาม ผมเองไม่มีสิทธิ์ห้ามเขาเช่นกัน
พี่เขาบอกเพื่อนผมว่า เจ็บแล้วจบ ดีกว่าไม่จบแล้วเจ็บไปเรื่อยๆ ความหมายคือ ถ้าเขายอมคุยกับผมอาจหมายถึงเขามีใจให้ผม เขาจึงเลือกที่จะตัดขาดจากผมดีกว่า ผมเองก็ว่าดีนะ แต่ผมเจ็บอ่ะ เจ็บจริงๆนะ เจ็บมากด้วย จนรู้สึกว่า อยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่พี่เขาอยู่ มันอาจทำให้ผมเผลอทำสิ่งที่ไม่ควรทำลงไป จนเกิดบานปลาย แต่ผมชอบคนชัดเจนแบบนี้แหละ ชอบก็ชอบ ไม่ชอบก็ไม่ชอบ แต่ติดที่ว่าผมไม่ได้ยินจากปากเขาไง ผมได้ฟังจากคนอื่นทั้งนั้น มันทำให้ผมคิดว่าพี่เขาอ่ะเกลียดผมด้วย เพื่อนผมบอกว่าการชอบใครอย่าพึ่งหวังจะได้มาครอบครอง ชอบเขาก็ทำดีกับเขาดีกว่าไหม ดีกว่าทำประชดประชัน ทำร้ายกัน
แต่ผมขอถามหน่อย การเป็นคนใจแข็ง และหัวแข็ง เริ่มจากใจแข็ง การใจแข็งแล้วแสดงออกอีกแบบทั้งทั้งที่ชอบเขาหมดใจเพื่อให้เขาสนใจ มันไม่ได้ผลใช่ไหม และการหัวแข็งคือดื้อไม่ฟังใคร ใครบอกก็ไม่ฟัง ต้องได้ยินจากปากเท่านั้น มันทำให้เราพลาดสิ่งสำคัญบางอย่างไปใช่ไหมครับ
ผมเริ่มออกนอกอ่าวไทยละ เหมือนผมมาระบายความในใจที่ผมเล่าให้ใครฟัง เขายอมมองต่างมุมเสมอ
คนแอบรัก5
คนที่ผมชอบเป็นผู้ชายคนนึงที่ผมชอบโดยไม่มีเหตุผล ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นคนยังไง แต่ผมน่ะชอบไปแล้ว คนที่ผมชอบแต่ละคน ผมใช้ความรู้สึกว่า คนนี้เป็นคนดี เป็นคนอบอุ่น เป็นคนห่วงใยคนอื่น เป็นคนรักครอบครัว ผมมีเซนต์เรื่องคน บุคลิกที่ไม่แสดงออก แต่นอกเหนือจากนี้ ผมไม่รู้อะไรเลย ทั้งสภาพจิตใจ ทั้งภาษาคำพูด ทั้งความสามารถในด้านอารมณ์และการแก้ไขปัญหา รวมทั้งการโกหก ทั้งหมดนี้ยังไม่ใช่ประเด็น
วันนี้ผมรู้สึกว่าเพื่อนของผม เขามีใจให้คนที่ผมแอบชอบ แต่ฝ่ายผู้ชายจะคุยถูกคอกับเพื่อนผมมากเพราะอะไรผมไม่แน่ใจ แต่ผมแน่ใจเรื่องนึง ฝ่ายผู้ชายเขาไม่ค่อยจะคุยกับผมเพราะเขารู้ว่าผมชอบเขา นั่นก็เป็นอย่างนึงที่ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า การที่เราชอบใครซักคนจะต้องเริ่มจากการสร้างความรู้สึกดีดีต่อคนที่ผมชอบก่อน ก่อนที่จะลงมือทำอะไรลงไปจนบางครั้งทำให้มองหน้ากันไม่ติดเลยนะครับ แต่ตามความคิดและปณิธานของผม ผมเชื่อว่าถ้าเราชอบใครเราก็บอกไปเลยว่าชอบ เขาจะชอบเราหรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องของผมเป็นเรื่องของเขาที่จะตัดสินใจ และผมเชื่อเรื่องวาสนาว่าถ้าเรามีบุญต่อกันจริงสักวันต้องมีวันของเรา จากตรงนี้ตัวผมเชื่อว่า ผมคนนี้เชื่อในสิ่งที่จับต้องไม่ได้ ใช่ครับผมเชื่ออย่างนั้นอบ่างสุดใจ ถึงแม้ว่ามันจะทำให้การใช้ชีวิตของผมมีแต่ปัญหาก็เถอะครับ อกหักบ่อย มโนเก่งมาก ขี้น้อยใจ ประชดประชันเก่ง แต่ถ้าผมรักใครจริงๆ ผมรู้สึกว่าถึงเขาจะเกลียดหรือไม่ชอบผม มันคือความสุขของผมทั้งหมด แม้ว่าจะอยากร้องไห้เป็นหมื่นรอบก็เถอะ ทุกครั้งที่จะร้องความเสียใจที่เขาไม่สนใจเรามันไม่มากพอที่จะทำให้น้ำตาไหลออกมา หรือเพราะผมยังรักเขาไม่มากพอ หรือจริงๆแล้วความสุขของผมไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว
เวลาเพื่อนพูดว่า น่ะมโนเก่ง ขี้น้อยใจ ถามว่าผมเจ้บไหมผมเจ็บนะ แต่ผมพยายามอยู่กับความจริงถึงแม้ว่าผมจะแสดงออกไม่เหมือนคนอื่น เพื่อนจะรู้ทันที
เพื่อนผมและคนที่ผมชอบ เขาไปตักบาตรด้วยกัน ผมโครตอิจฉา แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แค่ยืนมองเท่านั้น เพื่อนผมเคยถามนะว่าถ้าผมไม่สบายใจจะให้ฉันหยุดคุยกับพี่เขาไหม ซึ่งตามจริงผมรู้แล้วแหละว่าเพื่อนอยากคุยกับพี่เขาต่อแต่แค่รอผมออกปากว่าไม่เป็นไร เพราะผมเคยเจอสถานะการณ์แบบนี้มาแล้วกับตัวเองและเพื่อนในแก็งและเพื่อนกลุ่มอื่น ผมน่ะตระหนักว่าการที่เราชอบใครมันเป็นเรื่องที่ดี แต่การที่เขาไปชอบคนอื่นนั้น ผมไม่มีสิทธิ์ไปห้ามเขาไม่ให้ชอบไม่ได้ ไม่ว่าในฐานะอะไรก็ตาม ใจเขาใจเราย่อมรู้ดี เมื่อรู้แล้วผมก็เศร้าแต่เมื่อไม่มีคนพูดถึงผมก็ปกติดี แต่เมื่อมีคนพูดถึงผมจะเศร้าขึ้นมาทันที แต่ในใจยินดี แต่สีหน้าของผมนั้นไม่ใช่เลยน่ะ ผมกำลังพยายามพัฒนาการแสดงอารมณ์ของตัวเองต่อหน้าคนอื่น แต่ก่อนผมมีปณิธานว่าผมจะซื่อสัตย์ถึงแม้สิ่งที่แสดงออกมันจะทำร้ายคนอื่นก็ตามเพราะผมคิดว่าความจริงคือความจริง
ในโลกที่ผมเกิดมา ผมมีคำถามมากมายแต่ผมไม่เคยหาคำตอบ ผมกลัวว่าคนอื่นจะว่าผมโง่ มั้งนะ เพราะทุกครั้งที่เราถามแล้วไม่ได้คำตอบที่ต้องการผมจะรู้สึกว่ามันเสียเวลาโดยผมไม่ได้คำนึงว่าคนอื่นที่ยอมช่วยเหลือผมหรือสละตอบคำถามเขาก็เสียเวลาเหมือนกัน แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วทุกคำตอบมีค่าเสมอ
ผมน่ะเป็นพวกที่ว่าไม่ได้อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงมากนัก เพราะความรู้สึกของผมมันอ่อนไหวเกินไป ผมจะรู้สึกต่อต้านใครบางคนเสมอเพราะผมไม่สามารถเข้าใจและไม่อยากเข้าใจในสิ่งที่เขาทำ เขาคงอยากสอนให้ผมเข้มแข็งแหละแต่ผมเด็กเกินไปที่จะรับอารมณ์เหล่านั้นได้ อาจพูดได้ว่าฉลาดเกินไปที่จะยอมเข้าใจเรื่องใดเรื่องนึงง่ายๆ สภาพจิตใจผมอ่อนแอตั้งแต่เด็ก โตมาผมก็อยู่กับความอ่อนไหว ไม่เหมือนคนอื่นๆ แต่จากการทำอะไรด้วยตัวคนเดียว ต้องรับผิดชอบตัวเอง มันทำให้ผมไม่พึ่งพาใครมากเป็นพิเศษ ทำให้ผมโดดเดี่ยวมาเสมอ ผมถูกสอนมาให้ช่วยเหลือตนเองจนผมรู้สึกว่ามีแค่เราที่ทำได้ แต่ด้วยความเก่งด้านเดียวทำให้ผมมองอีกด้านที่ซับซ้อนไม่ออก ทำให้ผมกลายเป็นคนเงียบตั้งแต่เด็ก แต่ก็ยังไม่ใช่เรื่องที่จะบอก55
ผมเองน่ะชอบพี่เขา ดังนั้นถ้าพี่เขาไม่ชอบผม ผมสัญญากับตัวเองว่าจะทำให้เขาชอบให้ได้ และถ้าเขาชอบเพื่อนของผมหรือใครก็ตาม ผมเองไม่มีสิทธิ์ห้ามเขาเช่นกัน
พี่เขาบอกเพื่อนผมว่า เจ็บแล้วจบ ดีกว่าไม่จบแล้วเจ็บไปเรื่อยๆ ความหมายคือ ถ้าเขายอมคุยกับผมอาจหมายถึงเขามีใจให้ผม เขาจึงเลือกที่จะตัดขาดจากผมดีกว่า ผมเองก็ว่าดีนะ แต่ผมเจ็บอ่ะ เจ็บจริงๆนะ เจ็บมากด้วย จนรู้สึกว่า อยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่พี่เขาอยู่ มันอาจทำให้ผมเผลอทำสิ่งที่ไม่ควรทำลงไป จนเกิดบานปลาย แต่ผมชอบคนชัดเจนแบบนี้แหละ ชอบก็ชอบ ไม่ชอบก็ไม่ชอบ แต่ติดที่ว่าผมไม่ได้ยินจากปากเขาไง ผมได้ฟังจากคนอื่นทั้งนั้น มันทำให้ผมคิดว่าพี่เขาอ่ะเกลียดผมด้วย เพื่อนผมบอกว่าการชอบใครอย่าพึ่งหวังจะได้มาครอบครอง ชอบเขาก็ทำดีกับเขาดีกว่าไหม ดีกว่าทำประชดประชัน ทำร้ายกัน
แต่ผมขอถามหน่อย การเป็นคนใจแข็ง และหัวแข็ง เริ่มจากใจแข็ง การใจแข็งแล้วแสดงออกอีกแบบทั้งทั้งที่ชอบเขาหมดใจเพื่อให้เขาสนใจ มันไม่ได้ผลใช่ไหม และการหัวแข็งคือดื้อไม่ฟังใคร ใครบอกก็ไม่ฟัง ต้องได้ยินจากปากเท่านั้น มันทำให้เราพลาดสิ่งสำคัญบางอย่างไปใช่ไหมครับ
ผมเริ่มออกนอกอ่าวไทยละ เหมือนผมมาระบายความในใจที่ผมเล่าให้ใครฟัง เขายอมมองต่างมุมเสมอ