สวัสดีครับผม รอผู้หญิงคนนึงมานานมากๆเราคุยกันทุกวันแต่เธอไม่บอกว่ารู้สึกยังไงเราสนิทกันมากๆครับเคยจับมือกันแล้วก็ไม่เที่ยวแต่ไม่ใช่แฟนะครับ แต่เมื่อต้นปีมานี่เธอเปลี่ยนไปมากๆเลย เธอคุยกับคนอื่นแล้วบอกว่าชอบทั้งที่ผมเธอกลับไม่รู้สึกอะไร ผมเสียใจมากถึงแม้คนที่เธอคุยจะเป็นผู้หญิงแต่สำหรับผมมันเจ็บมากๆเพราะเธอแอบคุยกันโทรหากัน ผมไม่เคยปล่อยให้เธอเหงาเลยครับ ผมให้เวลากับเธอเสมอแม้ว่าผมจะทำงานอยู่ ผมค่อยปลอบใจเธอมาตั้งแต่สมัยมัธยมคั้งแต่เธอสอบไม่ติด อ่อลืมไปเธอเคยบอกว่าเรียนตบมหาลัยเราตะเป็นแฟนกันครับตอนนี้เธอก็ปี 3 จะปี 4 แล้ว ถ้าผมอยู่ไม่ถึงเธอจบแล้วมีคนเข้ามาตอนเธอจบแล้วเธอคบด้วยผมคงเสียใจมากๆแน่ๆเพราะผมเองก็รอมาตั้ง 4 ปีแล้วครับ ตอนนี้เธอบอกว่าเธออยากหายไป แล้วผมติดต่อทางไหนก็ไม่ได้เลยครับ ผมช่วยให้เธอได้ทำงานพาสไทม์ เป็นนาฬิกาปลุกทุกเช้า เอาผลไม้ที่เธอชอบไปฝากบ่อย แต่ผมก็ยังเป็นคนที่ใช่ไม่ได้เลยครับ เจ็บมากๆครับ ผมกลัวความรักแล้วครับ เธอไม่ใช่คนสวยมากมายอะไรแต่ว่าเธอคือคนที่ผมอยากอยู่ด้วยไปจนแกอะครับ กว่าจะเจอใครที่ทำให้เราคิดแบบนี้ไม่ง่ายเลยนะครับ ขอร้องคนที่เข้ามาอ่านคนที่จะทิ้งคนที่ดีกับคุณมากไป คุณคิดใหม่นะครับ สงสารสักนิดคิดทบทวนบางความทรมานที่เขาต้องเจอทั้งๆที่เขาไม่ผิดอะไรเลย ถ้าเป็นคุณจะรับมันไหวมั้ย ผมระบายครับ ผมไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้ผมได้แต่เก็บตัวเองในบ้าน จบ