คือเราเเอบชอบเพื่อนคนนี้ตั้งเเต่สมัยเรียนค่ะ เรากับเขาตอนเรียนก็ไม่ได้สนิทกันเท่าไหร่ เพราะเราขี้อาย เเต่อยู่ด้วยกันบ่อย เราเเอบชอบมาเรื่อยๆจนเรียนจบค่ะ.
เรามาต่ออีกที่ ไม่ได้เจอเขาเลยประมาณ2 ปี ความรู้สึกนั้นก็เหมือนจะค่อยๆ จางหายเหลือไว้เพียงความทรงจำดีๆที่เคยมีกับเขา ตลอด 2ปีเราก็มีเเฟนค่ะ คบๆเลิกๆ ความเป็นคนขี้อายก็ลดลง จนกระทั่งเเฟนที่คบปัจจุบันโอเคเเล้วอยู่ตัว.
เเต่เเล้วก็เกิดการรวมรุ่นเเบบคิดถึงกัน เพื่อนเราให้ตั้งเเชทกลุ่มค่ะ เราตั้งเพื่อนเราก็ดึงเขาเข้ามา บอกตรงๆว่าตอนนั้นเริ่มใจชื้น ดีใจที่ได้คุยเเล้วจะได้เจออีกเพราะเพื่อนเรานัดกัน กินเหล้าที่บ้านเราค่ะ .
เรากล้าคุยกับเรา เขาก็คุยกับเราสนุกตามภาษาคนไม่ได้เจอกันนาน คุยกันทุกวันเราสนิทกันมากกว่าเเต่ก่อนเสียอีก เวบาตอบข้อความของเขาในกลุ่มก็หลุดยิ้ม เเบบห้ามไม่ได้ตลอดเวลา.
เเต่ก็ต้องเก็บทุกความรู้สึกเอาไว้ประหนึ่งเราเป็นกัน สองต่างคนต่างมีเเฟน เเถมเราไม่รู้เขาคิดเเบบเดียวกันมั้ย.
เราทำถูกเเล้วใช่มั้ยคะ ที่เลือกจะเก็บซ่อนความรู้สึกนั้นเอาไว้ ตลอดกาล....
เเอยชอบเพื่อนเเต่มีเเฟนอยู่เเล้ว.
เรามาต่ออีกที่ ไม่ได้เจอเขาเลยประมาณ2 ปี ความรู้สึกนั้นก็เหมือนจะค่อยๆ จางหายเหลือไว้เพียงความทรงจำดีๆที่เคยมีกับเขา ตลอด 2ปีเราก็มีเเฟนค่ะ คบๆเลิกๆ ความเป็นคนขี้อายก็ลดลง จนกระทั่งเเฟนที่คบปัจจุบันโอเคเเล้วอยู่ตัว.
เเต่เเล้วก็เกิดการรวมรุ่นเเบบคิดถึงกัน เพื่อนเราให้ตั้งเเชทกลุ่มค่ะ เราตั้งเพื่อนเราก็ดึงเขาเข้ามา บอกตรงๆว่าตอนนั้นเริ่มใจชื้น ดีใจที่ได้คุยเเล้วจะได้เจออีกเพราะเพื่อนเรานัดกัน กินเหล้าที่บ้านเราค่ะ .
เรากล้าคุยกับเรา เขาก็คุยกับเราสนุกตามภาษาคนไม่ได้เจอกันนาน คุยกันทุกวันเราสนิทกันมากกว่าเเต่ก่อนเสียอีก เวบาตอบข้อความของเขาในกลุ่มก็หลุดยิ้ม เเบบห้ามไม่ได้ตลอดเวลา.
เเต่ก็ต้องเก็บทุกความรู้สึกเอาไว้ประหนึ่งเราเป็นกัน สองต่างคนต่างมีเเฟน เเถมเราไม่รู้เขาคิดเเบบเดียวกันมั้ย.
เราทำถูกเเล้วใช่มั้ยคะ ที่เลือกจะเก็บซ่อนความรู้สึกนั้นเอาไว้ ตลอดกาล....