ถ้าเราเหนื่อยล้า จงเดินเข้าป่า
แต่แสงออกเดินทางไปไหนก็ได้สักที่ เพื่อเยียวยาตัวเองและเติมพลัง พลังจากไหนเดี๋ยวมีคนถาม เพราะเดินทางมันโคตรจะเหนื่อย ยาก ลำบากกาย ใจและเงินในกระเป๋า
ทุกคนก็อาจจะมีวิธีการเพิ่มพลังให้ตัวเองในรูปแบบต่าง ๆ ตามความชอบ กำลังและศรัทธา แต่แสงชอบและเลือกที่จะออกเดินทางไปก่อน ไปไหนก็ได้เท่าที่ทุนทรัพย์มีในตอนนั้น มีน้อยก็ไปลำบาก ไปถูก ๆ มีมากก็ไปลำบากประหยัด ไม่มีก็ไปแต่ไปใกล้ ๆ ไปกินไปเดิน ขอแค่มีเงินค่าเดินทางก็ไปได้ 55
หลายคนบอกว่าไปทำไมไร้สาระ เก็บเงินไว้สิ ไว้ทำโน่น นี่ นู้น นั่นบลา ๆ แล้วยังไงในเมื่อความชอบของคนและเหตุผลมันไม่เหมือนกัน ถ้ารอว่าต้องสำเร็จมีพร้อมทุกอย่างก็ไม่มีทางได้ออกไปไหนเลย ไม่มีวัน แต่สำหรับบางคนที่เยียวยาตัวเองได้ด้วยวิธีอื่น ๆ ก็ไม่ว่ากัน เช่น ดูหนัง ฟังเพลง ซีรี่ส์ นอน ก็แล้วแต่เลยค่ะ
คุณไม่เข้าใจหรอกถ้าไม่ได้ลองออกเดินทาง ไปมาหมดแล้วก็เหมือนกัน นี่ก็ชอบเอาบรรทัดของตัวเองมาวัดคนอื่น
การเดินทางไม่ว่าใกล้ ไกล ในหรือต่างประเทศ ถ้าคุณได้ลองออกไปฟังเสียงผู้คนข้างนอก เปิดหู ตา จมูก เปิดสมองและหัวใจคุณจะเจออะไรที่มากกว่าการเดินทาง บ่อยครั้งไม่ต้องออกไปเที่ยวหรอกเดิน ๆ ไปก็ยังพบความวิเศษการใช้ชีวิตของคนในระดับต่าง ๆ มุมมอง ความคิด แม้แต่คนเก็บขยะข้างถนน หมา แมว ใบไม้ไหว เด็กเล็ก ยังมีความหมายกับการได้เห็นเลย
แสงว่าเราจะเห็น เข้าใจคนอื่นมากขึ้นเยอะ ใจเราจะกว้างขึ้นด้วย ไม่ได้โลกสวยแต่เข้าใจความเป็นสังคมและคนในโลกของคนจริง ๆ ทุกครั้งที่ออกไปสิ่งสำคัญคือเราจะพบคำถามบางอย่างจากสิ่งที่เราได้สัมผัสและพบเจอคำตอบบางเรื่องเช่นกัน แต่ถ้าคุณออกไปแล้วไม่เจอคำถามก็แสดงว่ายังไม่เจอ การทบทวนตัวเอง ถามตัวเองประจำจึงสำคัญ
ไม่มีอะไรมากแค่อยากบอกว่าไปบ้านบางเขนมา มาโดยบังเอิญแบบไม่มีแผน หลังจากทำงานมาทั้งเดือนแบบไม่หลับไม่นอนแต่กิน55
บ้านบางเขนเดิมเรียกคุ้มพญาเป็นสถานที่นวดแผนโบราญ ต่อมาเปลี่ยนเป็นที่กรวดวิชาและสอนพิเศษเปิด 24 ชม. แต่เจอปัญหาเด็กวัยรุ่นแว้นรถมาภายในบริเวณเสียงดังรบกวน จึงเปลี่ยนมาเป็นพิพิธภัณฑ์ที่สะสมของเก่าในยุก 90's ก็ว่าได้
บ้านบางเขนตั้งอยู่ริมถนนพหลโยธิน ตรงข้ามกับกรมทหารราบที่ 11 กรุงเทพ มาง่ายมากแค่มีเงินค่าแท็กซี่ 55 มาเถอะจ่าย 20 บาทค่าเข้าชม เปิด 09.00-02.00 น.ถ้าจำไม่ผิด ภายในแบ่งเป็นโซนต่างๆ มีร้านอาหารติดแอร์ มีที่นอน ที่นั่ง โอยเริ่ดมาก โซนร้านค้าเก่า ๆ ที่สะสมของเก่าแต่คนเก่าไม่มี ในสมัยเด็กที่ไม่มีแต่ที่นี่มีคะ มีกำแพงถ่ายภาพเป็นจุดที่ต้องมาโดน
หนูป้าถ่ายให้ หนูพี่ถ่ายให้เดี๋ยวไม่มีภาพเข้าใจฟิวมาคนเดียว 5555 นี่เป็นคำทักทายของคนแปลกหน้าที่น่ารัก มาคนเดียวไม่ต้องห่วง จะมีแต่คนสงสารถ่ายรูปให้เพียบแค่บอกมุมแบบนี้ แบบนี้ อาจจะไม่ถูกใจแต่ก็พอมีรูปว่าได้มาบอกเลย แต่ถ้ามากับเพื่อน กับแฟน ครอบครัว ก็จะมีคนอิจฉาบอกเลย ถ้าอยากมาชิว มานั่งโง่ ๆ มาถ่ายภาพ มาย้อนวัยเด็ก มาหาของกินก็มา พื้นที่ไม่กว้างคนแก่มาได้เดินไม่เหนื่อย บรรยากาศข้างนอกก็ดี ห้องน้ำอย่างเก๋
มานี่ก็เดินวนสองสามรอบจนคนขายตั๋วจำได้และเกือบจะสนิทกับเขาไปทั่ว ใจง่ายจริง ๆ 55 วันที่ไปหลังจากเดินจนทั่ว กินข้าว ถ่ายภาพ ก็มานั่งอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่เย็นสบาย นั่งให้ลมพัดหน้า นั่งมองคนเดินไปเดินมา และข้าง ๆ เป็นป้าวัยเกษียรอายุ 71 ปีท่าทางแข็งแรง ใบหน้าเหี่ยวย่น พร้อมไม้กวาดและถังบนล้อเข็นนั่งพักเอาแรง ป้าเป็นคนเก็บขยะปัดกวาดที่บ้านบางเขน ก็ได้คุยนานเป็นชั่วโมงแต่จำไม่ได้ว่าคุยอะไรกับป้าบ้าง แกถึงได้เล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟังมากขนาดนี้ จำได้คือป้าเล่าไปร้องไห้ไป ทันใดแสงก็นิ่งและกางแขนโอบกอดป้า เสียงกระซิบข้างหูสั่นรัวว่าขอบใจนะหนู ขอบใจ ป้าไม่มีลูกสาว หนูน่ารัก ทำไมป้าถึงเล่าเรื่องแบบนี้ให้หนูฟัง ขอให้หนูเจริญ ๆ นะ
บางทีการกอดก็เยียวยาความรู้สึกบางอย่างได้จริง ๆ แต่ไม่ใช่สุ่มสี่สุ่มห้าจะไปกอดเขานะเดี๋ยวได้เจอหมัดเข้าให้ ขณะที่กอดป้าหัวใจของเราก็ฟูขึ้นมาด้วย ความทุกข์พอฟังบางตอนที่คล้าย ๆ กับชีวิตของตัวเองมันทำให้เรามีพลังเพิ่มขึ้น ตอนนี้พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเราต้องให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ของมนุนษย์กับมนุษย์ด้วยกัน พลังทุกอย่างถูกส่งผ่านใจสู่ใจ ไม่ว่าลบหรือบวกจากตัวเราหรือคนอื่นมันส่งถึงกันจริง ๆ เพียงแค่เราไม่เคยหยุดที่จะฟังมัน
อ่านแล้วอย่าลืมติชมกลับมานะคะ
ติดตามอ่านได้ในอารมณ์ต่อไป
****แสงของพระอาทิตย์***
อยากย้อนวัย ไปบางเขน
แต่แสงออกเดินทางไปไหนก็ได้สักที่ เพื่อเยียวยาตัวเองและเติมพลัง พลังจากไหนเดี๋ยวมีคนถาม เพราะเดินทางมันโคตรจะเหนื่อย ยาก ลำบากกาย ใจและเงินในกระเป๋า
ทุกคนก็อาจจะมีวิธีการเพิ่มพลังให้ตัวเองในรูปแบบต่าง ๆ ตามความชอบ กำลังและศรัทธา แต่แสงชอบและเลือกที่จะออกเดินทางไปก่อน ไปไหนก็ได้เท่าที่ทุนทรัพย์มีในตอนนั้น มีน้อยก็ไปลำบาก ไปถูก ๆ มีมากก็ไปลำบากประหยัด ไม่มีก็ไปแต่ไปใกล้ ๆ ไปกินไปเดิน ขอแค่มีเงินค่าเดินทางก็ไปได้ 55
หลายคนบอกว่าไปทำไมไร้สาระ เก็บเงินไว้สิ ไว้ทำโน่น นี่ นู้น นั่นบลา ๆ แล้วยังไงในเมื่อความชอบของคนและเหตุผลมันไม่เหมือนกัน ถ้ารอว่าต้องสำเร็จมีพร้อมทุกอย่างก็ไม่มีทางได้ออกไปไหนเลย ไม่มีวัน แต่สำหรับบางคนที่เยียวยาตัวเองได้ด้วยวิธีอื่น ๆ ก็ไม่ว่ากัน เช่น ดูหนัง ฟังเพลง ซีรี่ส์ นอน ก็แล้วแต่เลยค่ะ
คุณไม่เข้าใจหรอกถ้าไม่ได้ลองออกเดินทาง ไปมาหมดแล้วก็เหมือนกัน นี่ก็ชอบเอาบรรทัดของตัวเองมาวัดคนอื่น
การเดินทางไม่ว่าใกล้ ไกล ในหรือต่างประเทศ ถ้าคุณได้ลองออกไปฟังเสียงผู้คนข้างนอก เปิดหู ตา จมูก เปิดสมองและหัวใจคุณจะเจออะไรที่มากกว่าการเดินทาง บ่อยครั้งไม่ต้องออกไปเที่ยวหรอกเดิน ๆ ไปก็ยังพบความวิเศษการใช้ชีวิตของคนในระดับต่าง ๆ มุมมอง ความคิด แม้แต่คนเก็บขยะข้างถนน หมา แมว ใบไม้ไหว เด็กเล็ก ยังมีความหมายกับการได้เห็นเลย
แสงว่าเราจะเห็น เข้าใจคนอื่นมากขึ้นเยอะ ใจเราจะกว้างขึ้นด้วย ไม่ได้โลกสวยแต่เข้าใจความเป็นสังคมและคนในโลกของคนจริง ๆ ทุกครั้งที่ออกไปสิ่งสำคัญคือเราจะพบคำถามบางอย่างจากสิ่งที่เราได้สัมผัสและพบเจอคำตอบบางเรื่องเช่นกัน แต่ถ้าคุณออกไปแล้วไม่เจอคำถามก็แสดงว่ายังไม่เจอ การทบทวนตัวเอง ถามตัวเองประจำจึงสำคัญ
ไม่มีอะไรมากแค่อยากบอกว่าไปบ้านบางเขนมา มาโดยบังเอิญแบบไม่มีแผน หลังจากทำงานมาทั้งเดือนแบบไม่หลับไม่นอนแต่กิน55
บ้านบางเขนเดิมเรียกคุ้มพญาเป็นสถานที่นวดแผนโบราญ ต่อมาเปลี่ยนเป็นที่กรวดวิชาและสอนพิเศษเปิด 24 ชม. แต่เจอปัญหาเด็กวัยรุ่นแว้นรถมาภายในบริเวณเสียงดังรบกวน จึงเปลี่ยนมาเป็นพิพิธภัณฑ์ที่สะสมของเก่าในยุก 90's ก็ว่าได้
บ้านบางเขนตั้งอยู่ริมถนนพหลโยธิน ตรงข้ามกับกรมทหารราบที่ 11 กรุงเทพ มาง่ายมากแค่มีเงินค่าแท็กซี่ 55 มาเถอะจ่าย 20 บาทค่าเข้าชม เปิด 09.00-02.00 น.ถ้าจำไม่ผิด ภายในแบ่งเป็นโซนต่างๆ มีร้านอาหารติดแอร์ มีที่นอน ที่นั่ง โอยเริ่ดมาก โซนร้านค้าเก่า ๆ ที่สะสมของเก่าแต่คนเก่าไม่มี ในสมัยเด็กที่ไม่มีแต่ที่นี่มีคะ มีกำแพงถ่ายภาพเป็นจุดที่ต้องมาโดน
หนูป้าถ่ายให้ หนูพี่ถ่ายให้เดี๋ยวไม่มีภาพเข้าใจฟิวมาคนเดียว 5555 นี่เป็นคำทักทายของคนแปลกหน้าที่น่ารัก มาคนเดียวไม่ต้องห่วง จะมีแต่คนสงสารถ่ายรูปให้เพียบแค่บอกมุมแบบนี้ แบบนี้ อาจจะไม่ถูกใจแต่ก็พอมีรูปว่าได้มาบอกเลย แต่ถ้ามากับเพื่อน กับแฟน ครอบครัว ก็จะมีคนอิจฉาบอกเลย ถ้าอยากมาชิว มานั่งโง่ ๆ มาถ่ายภาพ มาย้อนวัยเด็ก มาหาของกินก็มา พื้นที่ไม่กว้างคนแก่มาได้เดินไม่เหนื่อย บรรยากาศข้างนอกก็ดี ห้องน้ำอย่างเก๋
มานี่ก็เดินวนสองสามรอบจนคนขายตั๋วจำได้และเกือบจะสนิทกับเขาไปทั่ว ใจง่ายจริง ๆ 55 วันที่ไปหลังจากเดินจนทั่ว กินข้าว ถ่ายภาพ ก็มานั่งอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่เย็นสบาย นั่งให้ลมพัดหน้า นั่งมองคนเดินไปเดินมา และข้าง ๆ เป็นป้าวัยเกษียรอายุ 71 ปีท่าทางแข็งแรง ใบหน้าเหี่ยวย่น พร้อมไม้กวาดและถังบนล้อเข็นนั่งพักเอาแรง ป้าเป็นคนเก็บขยะปัดกวาดที่บ้านบางเขน ก็ได้คุยนานเป็นชั่วโมงแต่จำไม่ได้ว่าคุยอะไรกับป้าบ้าง แกถึงได้เล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟังมากขนาดนี้ จำได้คือป้าเล่าไปร้องไห้ไป ทันใดแสงก็นิ่งและกางแขนโอบกอดป้า เสียงกระซิบข้างหูสั่นรัวว่าขอบใจนะหนู ขอบใจ ป้าไม่มีลูกสาว หนูน่ารัก ทำไมป้าถึงเล่าเรื่องแบบนี้ให้หนูฟัง ขอให้หนูเจริญ ๆ นะ
บางทีการกอดก็เยียวยาความรู้สึกบางอย่างได้จริง ๆ แต่ไม่ใช่สุ่มสี่สุ่มห้าจะไปกอดเขานะเดี๋ยวได้เจอหมัดเข้าให้ ขณะที่กอดป้าหัวใจของเราก็ฟูขึ้นมาด้วย ความทุกข์พอฟังบางตอนที่คล้าย ๆ กับชีวิตของตัวเองมันทำให้เรามีพลังเพิ่มขึ้น ตอนนี้พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเราต้องให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ของมนุนษย์กับมนุษย์ด้วยกัน พลังทุกอย่างถูกส่งผ่านใจสู่ใจ ไม่ว่าลบหรือบวกจากตัวเราหรือคนอื่นมันส่งถึงกันจริง ๆ เพียงแค่เราไม่เคยหยุดที่จะฟังมัน
อ่านแล้วอย่าลืมติชมกลับมานะคะ
ติดตามอ่านได้ในอารมณ์ต่อไป
****แสงของพระอาทิตย์***