**โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน**
จริงๆเคยคิดว่ามันอาจเป็นความบังเอิญก็ได้ แต่อะไรมันจะ...
ตอนเด็กเราเคยตกน้ำ วันนั้นเป็นวันลอยกระทงเราเอื้อมมือจะไปจับกระทง แต่พลาดตกคูระบายน้ำ ตรงข้างท่อลอดถนน น้ำค่อนข้างลึกและไหลเร็ว แต่พอตกลงไปก็เห็นว่ามีคนผลักเราขึ้นมา พอขึ้นมาเราตะโกนเรียกแม่ดังลั่น... เฉียดตายครั้งที่1 ที่จำความได้
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นเราก็เหมือนรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างอยู่รอบตัวเรา ในหลาย สถานที่ๆไปจะรับรู้ได้ หรือเหมือนจะมองเห็นได้ หลายครั้งพยายามข่มใจว่าคิดไปมโนไปเอง
พอเริ่มมีแฟน ทะเลาะกับแฟน ประชดแฟนก็เดินข้ามถนนเลยจ้า ถนนสามเลนศรีนครินทร์ตอนนั้นรถยังไม่ติด ขับกันเร็วพอสมควร เรากะว่าตายแน่ๆ เดินข้ามไป ไม่ชนสักคันก็เดินกลับค่ะ ก็ไม่ชนอีก คือเดินแบบเดินไม่ได้ชะงักเลยนะ เดินๆๆทั้งไปกลับ ไม่มีคันไหนชน ไม่มีคันไหนจอดชะลอ เหมือนไม่เห็นเรา และนี่คือจุดเปลี่ยน
คืนนั้นเราฝัน ฝันที่เหมือนจริงมากๆ คือเรานอนแล้วมีคนตัวดำๆ ดำสนิทเลยไม่เห็นหน้าไม่มีขยับปาก มาชี้หน้าและพูดกับเราว่า "ตายไม่ได้ ต้องอยู่ใช้หนี้ให้กูก่อน..."
หลังจากนั้น เราเริ่มเจอเรื่องแปลกๆบ่อยขึ้น ก็ยังไม่คิดอะไรนะ เพราะคิดว่ามโนไปเอง แต่หลายครั้งมันกลับตรงกับเรื่องของคนอื่นที่มาเล่าให้ฟัง
และเริ่มเจอเรื่องเฉียดตายบ่อยขึ้น แบบขับรถเร็วแล้วเห็นคนเดินตัดหน้า ทำให้เราต้องชะลอรถหันไปมองก็ไม่เจอใครทั้งๆที่เป็นกำแพงยาว, รถชนกันจะพุ่งมาโดนตัวเราอยู่แล้วแต่รถหักหัวออกทัน, นั่งรถตู้ รถประสบอุบัติเหตุชนกัน7คัน แต่เราแค่เข่าเจ็บ...
จริงๆก็ยังไม่คิดอะไรหรอก ยังคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญอยู่ แต่มันบังเอิญเกินไปมั้ย มีเรื่องเข้าตลอดจนตอนนี้ พอมาทบทวนมันอาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้ อาจจะคิดไปเองหรือไม่ก็ได้
แต่เราก็ใช้วิธีสวดมนต์นะ แผ่เมตตาอุทิศส่วนกุศล คิดดี มีสติ ปล่อยวางมากขึ้น ใช้อารมณ์น้อยลง พยายามไม่คิดแม้จะยังรู้สึกบ้าง หรือถ้าหนักจริงๆก็จะสวดมนต์และแผ่เมตตา พยายามทำกรรมให้น้อยลง เพราะกรรมคือผลของการกระทำ จะชาตินี้ ชาติหน้า หรือชาตที่แล้ว ก็อย่าได้ก่อกรรมเพิ่มอีก
จบแค่นี้ละกัน บางทีเราก็อยากรู้ว่าเราไปทำกรรมอะไรกับเค้า แล้วเค้าคือใครที่เป็นเจ้ากรรมนายเวรเรา
อยากเล่า>> คุณเชื่อเรื่องเจ้ากรรมนายเวรมั้ย??
จริงๆเคยคิดว่ามันอาจเป็นความบังเอิญก็ได้ แต่อะไรมันจะ...
ตอนเด็กเราเคยตกน้ำ วันนั้นเป็นวันลอยกระทงเราเอื้อมมือจะไปจับกระทง แต่พลาดตกคูระบายน้ำ ตรงข้างท่อลอดถนน น้ำค่อนข้างลึกและไหลเร็ว แต่พอตกลงไปก็เห็นว่ามีคนผลักเราขึ้นมา พอขึ้นมาเราตะโกนเรียกแม่ดังลั่น... เฉียดตายครั้งที่1 ที่จำความได้
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นเราก็เหมือนรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างอยู่รอบตัวเรา ในหลาย สถานที่ๆไปจะรับรู้ได้ หรือเหมือนจะมองเห็นได้ หลายครั้งพยายามข่มใจว่าคิดไปมโนไปเอง
พอเริ่มมีแฟน ทะเลาะกับแฟน ประชดแฟนก็เดินข้ามถนนเลยจ้า ถนนสามเลนศรีนครินทร์ตอนนั้นรถยังไม่ติด ขับกันเร็วพอสมควร เรากะว่าตายแน่ๆ เดินข้ามไป ไม่ชนสักคันก็เดินกลับค่ะ ก็ไม่ชนอีก คือเดินแบบเดินไม่ได้ชะงักเลยนะ เดินๆๆทั้งไปกลับ ไม่มีคันไหนชน ไม่มีคันไหนจอดชะลอ เหมือนไม่เห็นเรา และนี่คือจุดเปลี่ยน
คืนนั้นเราฝัน ฝันที่เหมือนจริงมากๆ คือเรานอนแล้วมีคนตัวดำๆ ดำสนิทเลยไม่เห็นหน้าไม่มีขยับปาก มาชี้หน้าและพูดกับเราว่า "ตายไม่ได้ ต้องอยู่ใช้หนี้ให้กูก่อน..."
หลังจากนั้น เราเริ่มเจอเรื่องแปลกๆบ่อยขึ้น ก็ยังไม่คิดอะไรนะ เพราะคิดว่ามโนไปเอง แต่หลายครั้งมันกลับตรงกับเรื่องของคนอื่นที่มาเล่าให้ฟัง
และเริ่มเจอเรื่องเฉียดตายบ่อยขึ้น แบบขับรถเร็วแล้วเห็นคนเดินตัดหน้า ทำให้เราต้องชะลอรถหันไปมองก็ไม่เจอใครทั้งๆที่เป็นกำแพงยาว, รถชนกันจะพุ่งมาโดนตัวเราอยู่แล้วแต่รถหักหัวออกทัน, นั่งรถตู้ รถประสบอุบัติเหตุชนกัน7คัน แต่เราแค่เข่าเจ็บ...
จริงๆก็ยังไม่คิดอะไรหรอก ยังคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญอยู่ แต่มันบังเอิญเกินไปมั้ย มีเรื่องเข้าตลอดจนตอนนี้ พอมาทบทวนมันอาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้ อาจจะคิดไปเองหรือไม่ก็ได้
แต่เราก็ใช้วิธีสวดมนต์นะ แผ่เมตตาอุทิศส่วนกุศล คิดดี มีสติ ปล่อยวางมากขึ้น ใช้อารมณ์น้อยลง พยายามไม่คิดแม้จะยังรู้สึกบ้าง หรือถ้าหนักจริงๆก็จะสวดมนต์และแผ่เมตตา พยายามทำกรรมให้น้อยลง เพราะกรรมคือผลของการกระทำ จะชาตินี้ ชาติหน้า หรือชาตที่แล้ว ก็อย่าได้ก่อกรรมเพิ่มอีก
จบแค่นี้ละกัน บางทีเราก็อยากรู้ว่าเราไปทำกรรมอะไรกับเค้า แล้วเค้าคือใครที่เป็นเจ้ากรรมนายเวรเรา