ครอบครัวของเรามี5คน พ่อ แม่ ป้า เรา พี่ชาย เมื่อ 5 ปีที่ผ่านมาพ่อเราเสียชีวิต ซึ่งทุกคนในบ้านทำใจไม่ได้โดยเฉพาะเรา แต่แม่ก็พยายามบอกเราเสมอว่ายังไงสักวันหนึ่งเราก็ต้องตาย จนถึงทุกวันนี้เรายังทำใจไม่ได้เลยเราคิดถึงพ่อเราตลอด ตอนเด็กเราชอบเล่นกับพ่อซึ่งพ่อเป็นคนเดียวในบ้านที่เข้าใจเราตลอด พอตอนที่เราอยู่ม.1 เราย้ายโรงเรียนซึ่งเราก็มาเจอเพื่อนคนนึ่งซึ่งตอนเด็กๆเราชอบเล่นด้วยกันเค้ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับบ้านเราจนกระทั่งพ่อเราเสียบ้านเค้าก็มางานศพพ่อเรา วันนั้นเรากำลังนั่งกินข้าวอยู่กับเพื่อนอีกคนเค้าพูดใส่เราว่า “พ่อตาย” เพื่อนเราที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่โกรธมากเลยเดินเข้าไปถามว่าทำไมพูดแบบนี้ใส่เพื่อนเพราะมันคือปมด้อยของเรา จนตอนนี้เราก็ยังอยู่กับเพื่อนคนนั้นแต่เค้าก็ไม่ได้ยุ่งกับเรามาก แต่เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมามีเพื่อนในห้องเราที่เป็นผู้ชายเลยเข้ามาถามเราว่า “พ่อตายยัง” ซึ่งในความเป็นจริงเราควรที่จะตอบว่า ท่านเสียแล้ว แต่เราตอนไปว่า ยังอยู่ แล้วเค้าก็เดินไป คำถามของเค้าทำให้เราคิดมากไม่มีสมาธิ เรารู้สึกเหมือนเราไม่ยอมรับความจริง แต่เราก็ทำใจไม่ได้จริงๆ พ่อเราเสียชีวิตเพราะโรคประจำตัวซึ่งตอนนั้นเราก็ยังเด็กอยู่ตอนเเรกเราก็ไม่ได้คิดอะไรมากแต่พอเวลาเริ่มผ่านไปทุกๆครั้งที่เราทะเลาะกับแม่หรือพี่ชายเราจะร้องไห้แล้วเอารูปพ่อเรามากอดทุกครั้ง ซึ่งเวลามันก็ผ่านมานานมากแล้วเราก็ยังเลือกที่จะโกหกคนอื่นว่าพ่อเรายังอยู่ เราเคยคิดที่จะฆ่าตัวตายเพื่อที่จะไปอยู่กับพ่อเราหลายครั้งมาก เราเหมือนชีวิตเราขาดอะไรไปที่มันไม่สามารถเอาอย่างอื่นมาเติมเต็มที่มันขาดหายไปได้ เราควรทำยังไงดีคะ ทุกวันนี้ยังยอมรับความจริงไม่ได้เลย😥😥😥