ตอนนี้อยู่มหาลัยปี2แล้ว แต่ตั้งแต่เปิดเทอมมา เทอมนี้หนักสุดเลย ปกติเราก็ถูกเพื่อนมองข้ามอยู่ตลอดไปไหนไม่เคยชวน เราต้องอยู่หอเหงาๆมากคนเดียว มาเทอมนี้ก็เหมือนกัน ด้วยความที่มีเรียนน้อยด้วยทำให้มีเวลาอยู่หอเยอะมาก เราอยู่จนเราเหงามากๆ เราอิจฉาเพืาอยที่เค้าได้ไปเที่ยวเล่นสนุกด้วยกัน พวกเค้าไม่เคยอยากชวนเราเราเลยทำอะไรไม่ได้ทั้งที่รู้ ว่าตอนนี้พวกเค้าไปนั่งเล่น ดูหนังกันอย่างมีความสุข เราเป็นคนที่ไม่มีเพื่อนเลย เพื่อนสนิทยิ่งแล้วใหญ่เราคงทำกรรมมาเยอะ บางวันเราเลิกเรียนตั้งแต่9 โมง ไม่มีอะไรทำก็ต้องกลับห้อง ในขณะเพื่อนสนุกกัน เราเหงามาก เราท้อกับชีวิตเหมือนำม่มีใครเอา เราต้องนั่งร้องไห้เกือบทุกวันกับเรื่องพวกนี้ เราห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้จริงๆ เราแค่อยากมีเพื่อน อยากให้เค้าชวน ไม่มองข้ามเราบ้าง แต่สุดท้ายเค้าก็เห็นเราไร้ตัวตน เราเลยไม่ว่ายังไงก็ไม่ชินกับการอยู่แบบนี้สักที เราควรทำไงให้ตัวเองเลิกแคร์เพื่อน และหันมารักตัวเอง อยู่กับตัวเองให้ได้บ้างคะ เราลองมาหมด แต่ก็ไม่ได้ผลสุดท้ายเราก็คิดมากและอยากหนีปัญหาโดยการร้องไห้ และไม่อยากกลับมหาวิทาลัยเลย มองไปทางไหนก็เห็นแต่คยมีเพื่อน ยิ่งตอกย้ำตัวเองไปอีก รู้สึกแย่มากๆ ไม่มีความสุขเลย เรสไม่เคยพบเจอกับความสุขเลย