[SR] เตือน ร้านฝาก-ขาย มมส ท่าขอนยาง

ก่อนจะมาตั้งกระทู้นี้ เราคิดแล้วคิดอีกว่าจะทำดีมั้ย เพราะส่วนนึงมันมาจากความโง่ของเราเอง เรื่องมันยาวหน่อยนึงนะคะ
เรื่องมีอยู่ว่า ก่อนปิดเทอมของ มมส ช่วงนั้นเราช็อตเงินมากๆ เลยตัดสินใจเอาโน้ตบุ้คไปจำที่ร้านนี้ ตอนเราเอาไปจำเขาบอกว่าให้ได้เต็มที่ 4000 นะ เราก็โอเค ตามสัญญาแล้วเราต้องมาไถ่ในวันที่ 30 ธันวาคม เลยบอกพี่เค้าไปว่า " พี่คะ 30 ธันวา ไม่น่าจะได้กลับมา เพรายังอยู่ในช่วงปิดเทอมอยู่ พี่มีบัญชีหรือพร้อมเพย์มั้ยคะ หนูจะได้โอนให้" พี่แกเลยถามว่า "ไม่ต้องหรอก เปิดเทอมวันละ " เราก็บอกว่าวันที่ 7 ม.ค  เราก็ถามย้ำว่าทันใช่มั้ยคะ พี่แกก็บอกว่าทันๆ พอเปิดเทอมวันที่ 7 ม.ค เราทักแชทหาพี่แกตอนเช้าบอกว่าจะไปเอาโน้ตบุ้ควันนี้ แต่พี่แกบอกว่า ขายไปแล้ว ขายไปตั้งแต่วันเสาร์ที่แล้ว ช้อคเลยค่ะ ไปไม่ถูกเลย  ( ทุกอาจจะสงสัยว่าทำไมเราไม่ไปเอาก่อนหน้านั้น เพราะแม่เพิ่งโอนเงินเข้าให้เราค่ะ  และที่เราชะล่าใจไม่รีบหาเงินไปเอา เพราะคิดว่าเค้าเป็นผู้ใหญ่น่าจะรักษาคำพูด เพราะคุกันรู้เรื่องแล้ว

เราพยายามทักถามพี่เค้าว่าขายให้ใคร หนุจะไปซื้อคืน แต่พี่เค้าก็ไม่อ่าน จากนั้นเราเลยโทรไปหาพี่เค้าที่ร้าน  ( ณ จุด นั้นคือเราทั้งพูดทั้งร้องไห้ คุณค่าทางเงินมันไม่เท่าไหร่ แต่คุณค่าทางจิตใจมันมากกว่า มันเป็นของที่แม่ซื้อให้ เราอยากเก็บรักษามันไว้ ไม่ได้ตั้งใจจะขายหรือปล่อยเลย ) เราโทรไปถามถามพี่แกว่า "พี่ขายให้ใคร มีเบอร์โทรมั้ย หนูจะไปซื้อคืน" พี่แกบอกว่า ไม่มีข้อมูลลูกค้า อยากได้ให้ไปหาเอาร้านขายโทรศัพท์แถวหน้าป้ายราชภัฏ แล้วพี่เค้าก็ตัดสายไป เราก็ไปตามหาค่ะ ตั้งแต่ 8 โมงเช้า ระหว่างหาเราก็โทรถามว่ามันมีร้านนี้จริงๆหรอ แถวมาลินหนูก็หาหมดแล้วก็ไม่มี พี่เค้าก็บอกว่า อยู่หน้าป้านั้นแหละหาเอา ทำน้ำเสียงรำคาญอย่างมาก!! เราวนหาอยู่แถวนั้น สามรอบ คนที่มาลิน ก้บอกให้ไปหาแถวหมูบ้านถัดไปดู เราก็หาค่ะ หาทุกร้าน โทรทุกร้าน แต่ก้ไม่มีร้านไหนรับซื้อมาเลย เราวนไปมาลินรอบที่สี่ เพราะมันใกล้หน้าป้ายสุดแล้ว จนปัญญาแล้วค่ะ แล้วโทรหาพี่แกอีกรอบนึงคราวนี้ให้เพื่อนช่วยคุย เพราะกลัวแกไม่รับสาย เพราะเราโทรหลายรอบมาก พี่เค้าก็บอกว่า อยู่ในเมืองนั้นแหละ แถวเซเว่นที่อยู่ตรงข้ามวัด สำหรับคนที่ไม่ใช่เจ้าของถิ่นแบบเรา เราเข่าอ่อนเลยค่ะ เราจะไปหาได้จากไหน จะเป็นลมอยุ่มะลอมมะล่อเพราะตั้งแต่เช้าเรายังไม่ได้กินอะไรเลยแล้วตอนนั้นเที่ยงแล้วด้วยแดดร้อนมากๆ

ในใจเราคิดว่ายังไงก็คงไม่ได้คืนแล้ว แต่เราก็ยังอยากได้คืนอยู่ เลยลองตามหาอีกรอบนึง คิดว่าอย่างน้อยก็รู้ว่าร้านที่รับซื้อมันอยู่ใกล้เซเว่นตรงข้ามวัด เราตัดสินใจถามคุณลุงคนนึงที่มาลินว่าลุงพอจะรู้เซเว่นที่อยู่ตรงข้ามวัดมั้ยคะ ลุงก็บอกอ อ๋ออ รู้ครับ อยู่เส้นกลางมอเลย ขับเข้าไปเรื่อยๆ ทางซับซ้อนหน่อยนะ  มีเซเว่นเดียว ( เราได้ยินแบบนี้ใจชื้นขึ้นมาทันทีเลยค่ะ .....แต่ถึงตอนนี้ เราโกรธจนเลือดขึ้นหน้าค่ะ ไหนบอกว่าไม่มีข้อมูลลูกค้า ไหนบอกว่าไม่รู้จัก ไม่มีเบอร์โทร ไม่มีอะไรติดต่อได้เลย เรารู้เลยว่าพี่เค้ารู้ว่าร้านอยู่ที่ไหน รูและรู้ว่าพี่เค้ามีข้อมูลติดจ่อแต่ไม่ยอมบอก ใจทรามที่สุด!!!!)

ในที่สุดก็เจอเซเวนค่ะ เจอร้านขายโทรศัพท์ไหนแวะทุกร้านค่ะแถวนั้น สุดท้ายไปได้ข้อมูลจากร้านนึง เค้าบอกว่ามีร้านฝาก-ขายร้านนึงโพสขายนะรุ่นเดัยวกันกับที่นหูบอกพี่นี่แหละ   และมันก็ใช่จริงๆค่ะ ใช้ของเราจริงๆ และถุกประกาศขายในราคา 7,900 เรารีบไปร้านนั้นทันที แต่ก็ต้องช้อคค่ะ เพราะสภาพคอมคือ มุมตรงขาพับมันแตก!!! เราเลยถามว่า "พี่ซื้อมาจากร้าน ม. ใช่มั้ยคะ เครื่องนี้คือคอมหนูค่ะ ตอนเอาไปจำมันไม่แตก เราก็เล่าอย่างที่เราเล่าให้ทุกคนฟังนั้นละค่ะ พี่เจ้าของร้านก็โทรคุยกัน ร้าน ม. ก็บอกว่าไม่เกี่ยวของด้วยแล้วตามสัญญาหมดเวลาก็คือปล่อย ทั้งเหนื่อยทั้งเสียใจทั้งโกรธ คำที่พี่เค้าพูดกับเราว่ามาเอาตอนเปิดเทอมได้มันวนในหัวเราตลอด เจ็บใจจนไม่รู้จะทำยังไง เรียกร้องอะไรไม่ได้แล้ว ( เราว่าพี่แกรีบปล่อยของเพราะพี่แกทำแตก เรานึกไม่ออกค่ะว่าถ้าเราไปเอาก่อนที่จะหมดสัญญาฝาก เราจะได้คืนมั้ย และได้คืนในสภาพไหน)

เราต่อรองราคากับพี่เจ้าของร้าน พี่เค้าลดให้เราได้มากสุด 7300 เพราะพี่แกซื้อมา 6900  ( ไอ้ร้าน ม. !!!!!!!!!!!) เราพยายามต่อรองให้ต่ำกว่านี้พี่แกบอกไม่ได้จริงๆ ตอนพี่แกซื้อมามันก็แตกแล้ว แล้วนี่พี่ก็ซ้อมให้เราแล้วด้วย พี่เพิ่มค่าซ้อมนะ ลดให้ได้สุดแค่นี้ละ เมื่อไม่มีทางอื่นแล้ว เราก็ต้องจ่ายค่ะ เพราะเราอยากได้ของเราคืน เงินจะกินรายเดือนก็แทบจะไม่เหลือ เป็นหนี้เพื่อนเพิ่มอีก ตอนนี้ได้งานพิเศษทำค่ะ คงจะหาเงินใช้หนี้เพื่อนได้เร็วขึ้น เพราะเราได้เงินรายเดือน 30000-4000 เองค่ะ บอกพ่อกับแม่ก็ไม่ได้ เป็นคนผูกก็ต้องเป็นคนแก้      ( ขออธิบายนิดนึง  มุมตรงขาพับคอมมันแตก มันแง้มๆออกค่ะ เปิดปิดคอมแทบไม่ได้ พี่เค้าเลยเอาไปซ้อมหลังจากต่อรองราคาเสร็จ ซ้อมโดยกายเอากาวร้อนทาค่ะ เราเพิ่งมาสังเกตุตอนถึงหอ T_T แค่นี้เองยังคิดราคาซ้อม )

ปล. เรื่องนี้ให้ข้อคิดเราเยอะมาก อย่าไว้ใจคนง่ายๆ เพียงเพราะคำพูดของเขา ไม่มีใครรับประกันว่าเค้าจะจริงใจกับเรา อย่าทำตัวให้ตัวเองเดือดร้อจนต้องเอาของที่เรารักไปจำหรือไปฝากไว้กับคนอื่น เป็นไปได้ถ้าเดือดร้อนจริงๆฝากเพื่อนตัวเองที่กว่าค่ะ เพราะไม่มีใครดูแลของของเราได้ดีเท่าเรา ในสังคมไม่ใครเห็นใจใครหรอกค่ะ เอาเปรียบได้ก็เอา

อย่างที่ได้เล่ามานะคะ ร้านตัวย่อว่า ม. ร้านเล็กๆค่ะ อยู่ถนนฝั่งซ้ายหัวหน้าเข้าฝั่ง มมส เผื่อใครคิดอยากจะฝาก-ขาย อะไร เลือกร้านดีๆนะคะ