ติด F เรียน6ปีกับวิชาที่รักคิดอย่างไรดี

ตามหัวกระทู้เลยเราพึ่งจะติดFในวิชาที่เราชอบจะเรียกว่ารักเลยก็ได้ และให้ความสำคัญกับมันมาก(ที่สุด) ลองอ่านพันทิปดูยังไม่เห็นใครติดFกับวิชาที่ชอบเลยหรือไม่ก็ตั้งใจที่จะไม่ใส่ใจ ก็เลยรู้สึกเหมือนหาพวกไม่เจอ คณะที่เรียนใช้เวลาทั้งหมด5ปี ตอนนี้พึ่งจะปิดเทอมปี3 ผลที่ออกมาคือเราได้F 1ตัว ครั้งเเรก...วอทท!!! มีคำถามมากมายไปหมดเรามั่นใจว่าเราเหนื่อยกว่าเพื่อนบางคนหลายเท่านักไม่เคยทำๆหยุดๆตูทำอะเวย์เว้ยย และเรารักมันมากที่สำคัญตัวนี้มีต่อจนถึงปี5และครองบัลลังก์5หน่วยกิตมากที่สุดกลายเป็นว่าตอนนี้ต้องเรียนตัวนี้ไปอีก6ปี เกรดเทอมนี้ก็คงปลิ้วไป1.กว่าๆแน่ ตอนปี4มันก็มีจับคู่ทำงานกลุ่มก็ต้องล้มไป ทั้งที่คิดไว้เเล้วว่าอยากทำงานกับใครบ้าง ไหนจะเพื่อนที่เริ่มจะสนิทกันอีกจะห่างกันไหมก็ไม่รู้เพราะวิชานี้เหมือนเป็นหัวข้อหลักในชีวิตประจำวัน ที่เราเหนื่อยเเละทุ่มเทกับมันขนาดนี้เราแทบไม่ใส่ใจกับวิชาอื่นเลยเพราะตัดสินใจเเล้ว แต่ผลที่ออกมาคือเอาตัวรอดมาได้หมดยกเว้นวิชานี้ เหมือนเราพยายามเข้าใจเงื่อนไขว่ายังไงก็ต้องเจอวิชาอื่นๆอยู่ดีถึงแม้จะดูไม่มีความสำคัญอะไรสำหรับ”เรา”(คนอื่นก็ขึ้นอยู่กับเขา) แล้ววิชาอื่นดันจบที่tปี3-4 ยังมีโอกาสแก้ไขได้ตั้ง2รอบแล้วทำไม? วิชาที่เรารักเราไม่เคยสนใจเกรดเลยเราตั้งใจว่าอยากจะได้อะไรจากมันจริงๆขอแค่ไม่ตกลองผิดลองถูกดูทุกอย่าง เกรดวิชานี้ก็ไม่เคยจะดีแต่เรามีความสุขมากที่ได้ทำ รู้สึกคลูด้วยซ้ำที่ตัวเองมองโลกอีกแบบ ไม่เคยคิดว่าจะหนักขนาดนี้ เลยชะล่าใจว่าจะเอาตัวรอดได้ รายละเอียดที่เราได้Fเรารู้ดีคือเราไม่สามารถทำตามระเบียบได้เราจะเริ่มด้วยการค้านมันก่อนเสมอเพราะระเบียบที่มีมันก็ไม่สมเหตุสมผลในบางครั้ง ทำไมเเบบนี้ไม่ได้?ทำไมต้องเป็นแบบนั้น?เราจะมีเหตุผลของเราก่อน แต่ว่าเราไม่เคยโทษอาจารย์หรือโลกนี้นะ ในเมื่อเราเลือกแล้วเราคิดแค่ว่าถ้าเป็นเเบบนี้ในเมื่อเราไม่เห็นด้วย แต่เราจะพยายามผ่านมันไปด้วยวิธีของเราแต่ผลที่ออกมาคือทำเอาเหนื่อยใจมาสักพักเลย ปกติที่ผ่านมาเราไม่ค่อยจะมานั่งเสียใจกับอตีดเพราะเห็นหลายๆคนก็เป็นกัน นั้นคืออย่างน้อยเราก็ได้เลือกมัน เลือกที่จะไม่ใส่ใจเองหรือหลายคนก็เลือกที่จะซิ่วเพราะไม่ชอบ แต่นี้ดันทุ่มสุดตัวสุดใจแล้วพังหมด ประหนึ่งว่าอกหัก ความรักที่สร้างด้วยกันมาตั้งหลายปี แล้วอยู่ๆมันดันเดินมาบอกว่ากูเลิก เชื่อดิว่าหัวกระทู้อันนี้เจ็บกว่าเยอะะะะ ถ้าเราเลือกดรอปเองจะไม่ว่าอะไรเลยจะยกไหล่ชิวๆใส่ชีวิต เขาบอกว่าตัวเราในอนาคตจะมองว่าเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องตลกไปเลยหรือมันจะมีคุณค่ามาก แน่นอนคนอย่างเราไม่ยอมแพ้หรอก แต่!!!อีก3ปีที่ต้อง. . . ทำงานกับน้อง เพื่อนเรียนจบเห็นมันรับปริญญาไปก่อน เสียตังค่าเทอมค่ากินอยู่ที่เป็นเงินพ่อเเม่อีกเป็นเเสน ไหนเราจะต้องใส่ชุดขลุยพร้อมน้องอีก เห็นพี่รหัสจบไปเเล้วนึกย้อนว่าเออควรต่อจากเขาไม่ใช่หรอวะ ไหนจะเเผนการทำงานเรียนต่ออี้กก!! เข่าอ่อนเลยดิ เสียเเผนหมด!!!
เอาเป็นว่าบทสรุปที่เจ็บสุดในชีวิตครั้งเเรกคือ โลกนี้มันมีกติกาถ้าอ่อนแอก็แพ้ไปเด้อ

อยากรู้ว่ามีใครทุ่มเทลองผิดลองถูกด้วยวิธีของตัวเองบ้าง เพราะแน่นอนว่าเราเข้าใจตัวเองดีที่สุดแล้วดันล้มเหลวอย่างจังไหม??