สวัสดีค่ะ ขอเขียนแบบที่คนอ่านอาจจะงงๆ นะคะ ..ถือว่าเป็นการเล่าเรื่องเพื่อระบายความรู้สึกหน่อยนะคะ
ก่อนอื่นเลย ขออย่าคอมเม้นต์แรงนะคะ เพราะตอนนี้เราอ่อนไหวเหลือเกิน..

เราอ่อนแอ แบบที่ไม่เคยคิดว่าเราจะเป็นแบบนี้ได้ เราเหมือนอยู่ตัวคนเดียว ทั้งๆที่ลูกอยู่ข้างๆ
เรามองลูกทีไรก็สงสาร ที่เราทำไมลุกขึ้นไม่ได้สักที คนรู้จักและเพื่อนๆของเรา ทำไมทุกคนดูเข้มแข็งจัง
เราคุยกับเขา เรามองเขา เราพยายามเป็นแบบเขาให้ได้  แต่ความพยายามของเราก็น้อยนิดมาก
สมองของเรารู้สึกอ่อนล้า เราเอาสิ่งที่อยู่ในความคิดของเราออกไปไม่ได้เลย
เราพยายามทำอย่างอื่นที่ใช้สมอง เพื่อดันความคิดที่ทำให้เราล้าออกไป แต่มันไม่ได้เลย
เรารู้สึกว่าแขนขาเราอ่อนล้าทุกครั้ง ที่เรื่องนี้มันโผล่เข้ามาในหัว

มาถึงตรงนี้ ก็ไม่รู้ว่า มีคนเข้าใจเรามากน้อยแค่ไหน
คนรอบข้างเรา เขาบอกว่าเข้าใจเรา แต่ทำไมเราไม่รู้สึกดีขึ้นเลย
เรารู้ว่าไม่มีใครช่วยเราได้นอกจากตัวเราเอง เพราะต่อให้ช่วยยังไง สิ่งนี้มันก็อยู่ในหัวเรา ในจิตใจของเรา
เรารู้ว่า ทุกคนพยายามให้กำลังใจเรา แต่ทำไมใจเราไม่เอา เราไม่เข้าใจคนอื่นๆจริงๆนะ
ไม่เข้าใจที่ทำไมจิตใจเขาเข้มแข็งได้ เขาใช้เวลานานมั้ย

สิ่งที่เราต้องการตอนนี้คือมีเพื่อนอยู่ข้างๆ เราตลอดเวลา แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ ทุกคนต้องมีชีวิตของตัวเอง
เรารู้ว่า ตอนนี้เราน่ารำคาญที่สุด เรารู้สึกด้อยค่ามาก ทำอะไรก็ไม่ดีสักอย่าง

เราน่าจะเคยเจอมาทุกคำพูดแล้วล่ะ ทั้งพูด และแรง เพื่อให้กำลังใจ
เราอยากจะออกไปจากจุดนี้ เราไม่อยากรับรู้อะไร เราเจ็บปวดกับทุกอย่างในชีวิตของเรา
เราไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว เราเหนื่อยจริงๆ ทำไมทุกคนไม่ปล่อยให้เราไป