รักนะคะ 18+
Chapter of Zann #1
สวัสดีค่ะทุกคนเลยนะคะ ไม่รู้ว่าจะมีใครอ่านเรื่องราวความรักของเราไหม แต่ยังไงแล้วเราจะมาแชร์เรื่องราวของเราให้เพื่อนๆได้อ่าน ได้นำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันกันได้นะคะ
เราชื่อ แสน ค่ะ ช่วงนั้นเราเรียนจบมาใหม่ๆและได้ไปสมัครงานที่บริษัทแห่งหนึ่งค่ะ ตอนแรกเราคิดว่าเขาจะไม่รับเพราะตอนเราไปสัมภาษณ์งาน เราค่อนข้างไม่มั่นใจในตัวเองค่ะแต่โชคดีมากๆที่เขารับเราทำงาน
พ่อ : เป็นไงเรา //พ่อถามเราในระหว่างที่ขับรถไปส่งที่ทำงานค่ะ เราเป็นคนที่เชื่อฟังพ่อแม่มาตลอด ถ้าพ่อแม่บอกว่าไม่คือไม่ค่ะ เราไม่เคยขัดใจพ่อกับแม่เลย อีกอย่างเราเชื่อว่าพ่อกับแม่เขาหวังดีกับเรา ใครจะมองว่าเขาบังคับเรา จู้จี้มากเกินไปเราก็ไม่สนค่ะ
เรา : ก็ดีมั้ง
พ่อ : แสน พ่อจะบอกหนูว่าทำงานก็มีกดดันบ้าง อย่าเครียดอย่าสนใจ เข้าใจไหม อีกอย่างอย่าเพิ่งรีบมีแฟน ตั้งใจทำงานสร้างอนาคตรู้ไหม
เรา : บอกรอบที่100
พ่อ : //กำลังจะอ้าปากพูด
เรา : พ่ออย่าเลยนะ ข้างหน้าเนี่ยจะถึงแล้ว
พ่อ : //ไม่พูดอะไร คงจะเบื่อที่เราเปลี่ยนเรื่องคุย
พอมาถึงที่ทำงานเราก็ลงจากรถ ส่วนพ่อเราก็ค่ะย้ำนักย้ำหนาว่าอย่าเพิ่งรีบมีแฟน พ่อจ๋าแม่จ๋าหนูจะแก่ก่อนเอานะ เรามาถึงที่ทำงานแต่เช้าค่ะมาวันแรกไม่อยากมาสายพอมาถึงเราเจอผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าคอม เขาเองก็มองมาที่เรานะคะแต่เราหลบตาค่ะ ไม่กล้าสบตาตรงๆ
?? : เด็กใหม่ ?
เรา : ...//ยังคงยืนเงียบๆอยู่ที่หน้าประตู
?? : ถามก็ไม่ตอบ
เรา : ค่ะ แล้วพี่ทำงานอยู่แผนกนี้เหรอคะ มาเช้าจังเลยนะคะ
?? : เธอก็มาเช้านะ แต่มาใหม่อ่ะเนอะพอนานไปก็เข้าสาย //คะะะ? เรางงกับประโยคที่เขาพูดออกมา ไม่รู้ว่าโดนเขาด่าทางอ้อมหรือเปล่า เราเลยเลือกที่จะเงียบค่ะ เขาเองก็เงียบเหมือนกัน จนพนง.คนอื่นๆมา หัวหน้ามา พอหัวหน้าเห็นเราก็เรียกเราให้ไปยืนอยู่หน้าห้องทำงานค่ะ แล้วสายตาทุกคนมองมาที่เราแต่ยกเว้นผู้ชายที่หลอกด่าเราเมื่อกี้
หัวหน้า : นี่แสนนะครับทุกคน พนักงานใหม่ของเรา ช่วยๆกันดูแลคุณแสนนะครับ จบมาใหม่ เริ่มทำงานวันแรกอาจจะยังไม่เป็นงานเดี๋ยวผมให้มัดดูแลล่ะกัน
พี่มัด : สบายมากครับ ให้ผมดูแลตลอดชีวิตก็ได้นะครับ //จบประโยคนี้ทุกคนโห่ออกมาเป็นเสียงเดียวกัน ส่วนเราก็ได้แต่ยืนก้มหน้าเพราะเขินค่ะ 55555
หัวหน้า : ดูแลเรื่องงานนะครับคุณมัด
พี่มัด : ครับๆ
หัวหน้า : ช่วงนี้ให้มัดเขาสอนงานก่อนนะครับ
เรา : ค่ะ
เราได้โต๊ะทำงานข้างพี่มัด พี่มัดดีมากเลยค่ะสอนงานให้เราทุกอย่าง สอนไม่มีกั๊ก แต่ช่วงแรกๆเราทำได้แค่ช่วยงานคนอื่นค่ะ แต่เราเต็มที่กับงานค่ะ ทุกคนพี่ๆเข้ามาคุยกับเรา ทักทายเรา แต่มีอยู่คนเดียวที่ไม่ปกติคือผู้ชายที่หลอกด่าเรา แถมยังไม่พูดไม่จากับพี่ๆในที่ทำงาน จะได้ยินก็แต่เรื่องทำงานเท่านั้น เวลาเราแอบมองเขา เขาก็จะเหมือนรู้ว่าเราแอบมองเพราะเขาจะละสายตาจากคอมแล้วมามองเราตลอด
พี่มัด : น้องแสนพักเที่ยงกินไรอ่ะ
เรา : พอดีแสนมีกล่องข้าวค่ะ แม่ทำมาให้
พี่มัด : อ๋อออออออ //ลากเสียงยาวๆ
เรา : พี่มัด พี่คนนั้นเขาชื่ออะไรเหรอคะ
พี่มัด : คนไหน
เรา : คนนั้นๆ //กระซิบกระซาบ ชี้นิ้วไปทางที่ผู้ชายคนนั้นนั่ง
พี่มัด : อ๋อไอ้ไวน์ ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก เพราะมันก็ไม่สนใจใครเหมือนกัน 55555 //พูดติดตลก
เรา : พี่เขาเงียบๆแบบนี้ตลอดเลยเหรอคะ
พี่มัด : ใช่ครับ มันก็ไม่ค่อยสุงสิงกับใครอ่ะ แล้วถามทำไมเหรอ
เรา : ก็ถามดู
พี่มัด : ไปกินข้าวดีกว่า แสนไม่ไปแน่นะ
เรา : ไม่ไปๆ กินให้อร่อยนะ
พี่มัดก็เดินออกไปจากห้องทำงานค่ะ คนอื่นก็ออกไปกันหมด ส่วนเราก็ได้แต่นั่งมองกล่องข้าวที่แม่ทำมาให้เพราะไม่อยากกิน อาจจะตื่นเต้นกับที่ทำงานจนเบื่อฝีมือแม่
Diary-รักนะคะ
Chapter of Zann #1
สวัสดีค่ะทุกคนเลยนะคะ ไม่รู้ว่าจะมีใครอ่านเรื่องราวความรักของเราไหม แต่ยังไงแล้วเราจะมาแชร์เรื่องราวของเราให้เพื่อนๆได้อ่าน ได้นำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันกันได้นะคะ
เราชื่อ แสน ค่ะ ช่วงนั้นเราเรียนจบมาใหม่ๆและได้ไปสมัครงานที่บริษัทแห่งหนึ่งค่ะ ตอนแรกเราคิดว่าเขาจะไม่รับเพราะตอนเราไปสัมภาษณ์งาน เราค่อนข้างไม่มั่นใจในตัวเองค่ะแต่โชคดีมากๆที่เขารับเราทำงาน
พ่อ : เป็นไงเรา //พ่อถามเราในระหว่างที่ขับรถไปส่งที่ทำงานค่ะ เราเป็นคนที่เชื่อฟังพ่อแม่มาตลอด ถ้าพ่อแม่บอกว่าไม่คือไม่ค่ะ เราไม่เคยขัดใจพ่อกับแม่เลย อีกอย่างเราเชื่อว่าพ่อกับแม่เขาหวังดีกับเรา ใครจะมองว่าเขาบังคับเรา จู้จี้มากเกินไปเราก็ไม่สนค่ะ
เรา : ก็ดีมั้ง
พ่อ : แสน พ่อจะบอกหนูว่าทำงานก็มีกดดันบ้าง อย่าเครียดอย่าสนใจ เข้าใจไหม อีกอย่างอย่าเพิ่งรีบมีแฟน ตั้งใจทำงานสร้างอนาคตรู้ไหม
เรา : บอกรอบที่100
พ่อ : //กำลังจะอ้าปากพูด
เรา : พ่ออย่าเลยนะ ข้างหน้าเนี่ยจะถึงแล้ว
พ่อ : //ไม่พูดอะไร คงจะเบื่อที่เราเปลี่ยนเรื่องคุย
พอมาถึงที่ทำงานเราก็ลงจากรถ ส่วนพ่อเราก็ค่ะย้ำนักย้ำหนาว่าอย่าเพิ่งรีบมีแฟน พ่อจ๋าแม่จ๋าหนูจะแก่ก่อนเอานะ เรามาถึงที่ทำงานแต่เช้าค่ะมาวันแรกไม่อยากมาสายพอมาถึงเราเจอผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าคอม เขาเองก็มองมาที่เรานะคะแต่เราหลบตาค่ะ ไม่กล้าสบตาตรงๆ
?? : เด็กใหม่ ?
เรา : ...//ยังคงยืนเงียบๆอยู่ที่หน้าประตู
?? : ถามก็ไม่ตอบ
เรา : ค่ะ แล้วพี่ทำงานอยู่แผนกนี้เหรอคะ มาเช้าจังเลยนะคะ
?? : เธอก็มาเช้านะ แต่มาใหม่อ่ะเนอะพอนานไปก็เข้าสาย //คะะะ? เรางงกับประโยคที่เขาพูดออกมา ไม่รู้ว่าโดนเขาด่าทางอ้อมหรือเปล่า เราเลยเลือกที่จะเงียบค่ะ เขาเองก็เงียบเหมือนกัน จนพนง.คนอื่นๆมา หัวหน้ามา พอหัวหน้าเห็นเราก็เรียกเราให้ไปยืนอยู่หน้าห้องทำงานค่ะ แล้วสายตาทุกคนมองมาที่เราแต่ยกเว้นผู้ชายที่หลอกด่าเราเมื่อกี้
หัวหน้า : นี่แสนนะครับทุกคน พนักงานใหม่ของเรา ช่วยๆกันดูแลคุณแสนนะครับ จบมาใหม่ เริ่มทำงานวันแรกอาจจะยังไม่เป็นงานเดี๋ยวผมให้มัดดูแลล่ะกัน
พี่มัด : สบายมากครับ ให้ผมดูแลตลอดชีวิตก็ได้นะครับ //จบประโยคนี้ทุกคนโห่ออกมาเป็นเสียงเดียวกัน ส่วนเราก็ได้แต่ยืนก้มหน้าเพราะเขินค่ะ 55555
หัวหน้า : ดูแลเรื่องงานนะครับคุณมัด
พี่มัด : ครับๆ
หัวหน้า : ช่วงนี้ให้มัดเขาสอนงานก่อนนะครับ
เรา : ค่ะ
เราได้โต๊ะทำงานข้างพี่มัด พี่มัดดีมากเลยค่ะสอนงานให้เราทุกอย่าง สอนไม่มีกั๊ก แต่ช่วงแรกๆเราทำได้แค่ช่วยงานคนอื่นค่ะ แต่เราเต็มที่กับงานค่ะ ทุกคนพี่ๆเข้ามาคุยกับเรา ทักทายเรา แต่มีอยู่คนเดียวที่ไม่ปกติคือผู้ชายที่หลอกด่าเรา แถมยังไม่พูดไม่จากับพี่ๆในที่ทำงาน จะได้ยินก็แต่เรื่องทำงานเท่านั้น เวลาเราแอบมองเขา เขาก็จะเหมือนรู้ว่าเราแอบมองเพราะเขาจะละสายตาจากคอมแล้วมามองเราตลอด
พี่มัด : น้องแสนพักเที่ยงกินไรอ่ะ
เรา : พอดีแสนมีกล่องข้าวค่ะ แม่ทำมาให้
พี่มัด : อ๋อออออออ //ลากเสียงยาวๆ
เรา : พี่มัด พี่คนนั้นเขาชื่ออะไรเหรอคะ
พี่มัด : คนไหน
เรา : คนนั้นๆ //กระซิบกระซาบ ชี้นิ้วไปทางที่ผู้ชายคนนั้นนั่ง
พี่มัด : อ๋อไอ้ไวน์ ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก เพราะมันก็ไม่สนใจใครเหมือนกัน 55555 //พูดติดตลก
เรา : พี่เขาเงียบๆแบบนี้ตลอดเลยเหรอคะ
พี่มัด : ใช่ครับ มันก็ไม่ค่อยสุงสิงกับใครอ่ะ แล้วถามทำไมเหรอ
เรา : ก็ถามดู
พี่มัด : ไปกินข้าวดีกว่า แสนไม่ไปแน่นะ
เรา : ไม่ไปๆ กินให้อร่อยนะ
พี่มัดก็เดินออกไปจากห้องทำงานค่ะ คนอื่นก็ออกไปกันหมด ส่วนเราก็ได้แต่นั่งมองกล่องข้าวที่แม่ทำมาให้เพราะไม่อยากกิน อาจจะตื่นเต้นกับที่ทำงานจนเบื่อฝีมือแม่