พ่อกับแม่เราแยกทางกัน...(ตอนป.5)
เราอยู่กับญาติทางแม่ก็คือตายายแล้วก็ญาติๆ
เรามีน้องสาวพ่อแม่เดียวกัน 1 คน (ห่างจากเรา5 ปี ) ซึ่งพ่อแม่ตกลงกันว่า "พ่อดูแลส่งเสียให้กับเรา" และ "แม่เป็นฝ่ายดูแลน้องสาว" พ่อเรานอกใจแม่หลายครั้งแม่จึงทนไม่ได้ นี่คือสาเหตุของพวกท่าน
ตอนแรกทุกอย่างก็ดี พ่อก็ดูแลเราดี ส่งเงินมาให้ มาหาเรากับน้องที่บ้านยาย (พ่อเป็นคนกรุงเทพฯ บ้านยายอยู่นครนายกค่ะ..) พาไปเที่ยวบ้าง ซึ่งตอนนั้นเราก็ยังเด็กอยู่ (ตอนนี้อายุ 16 ) เราเลยไม่ค่อยสนิทคุ้นกับทั้งพ่อและแม่ รวมถึงยาย หรือแม้แต่ญาติๆ เราดูเป็นคนร่าเริงนะ เพราะเราไม่ชอบเห็นร้องให้ มันเป็นปมตอนพ่อกับแม่เคลีย ก่อนแยกทางอ่ะ เราเลยชอบทำตัวเวอร์ๆ เล่นใหญ่ ให้ทุกคนยิ้มหรือหัวเราะ แต่แปลก วันไหนที่ตัวเราเองมีความสุข หรือหัวเราะได้มากที่สุด เวลากลับบ้านเรามักจะต้องมีปัญหาให้ร้องให้ตลอด 😂
จนแม่เราแต่งงาน (ตอนป.6จะขึ้นม.1) เราก็เฉยๆนะ ไม่ค่อยได้อยู่ในงานเท่าไหร่ ตอนไปส่งตัวเจ้าสาว..ด้วยความไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันอยู่แล้วอ่ะเนอะ มันเลยไม่สนิท มีคนพูดว่า : อ่ะ เอ็งก็กลับกะป้าเองไป แม่เอ็งเค้าไปไม่ได้ลอง เค้าต้องอยู่กับแฟนเค้า (?) (...ไม่รู้สิ่ ในหัวเรามันแบบ แฟนแม่ แต่ไม่ใช่พ่อ(?) ตอนนั้นไม่เก็ทจริงๆ
จนเวลาผ่านไปๆ พ่อเราก็ยังทำหน้าที่เหมือนเดิม ส่งเงินบ้าง มาหาบ้าง ส่งเงินไม่เยอะหรอก 1000-2000 บาท ยายเราก็ไม่ได้ฐานะดีอะไรนะ ในขณะที่แม่มีครอบครัวใหม่ แต่ไม่เคยส่งเงินมาให้น้องเลย มีบ้างที่ให้น้อง100-500 บาท แต่ก็นานๆทีครั้ง
(ตอนเราม.1 ) ...และแล้วเราก็มีน้องสาวเพิ่มอีก 1คน ใช่ แม่เรามีน้องกับแฟนใหม่ของเขา เป็นผู้หญิงด้วยแหละ เราเอ็นดูน้องนะ น้องน่ารักมากสำหรับเรา แต่ตอนนั้นบางอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป
ผู้หญิงที่พ่อเราเคยชอบก็ออกจาก...มา ซึ่งเค้าก็มีลูกมีสามีนะคะ แต่สามีของเค้ายังอยู่ใน... โดยที่ตัวเค้าเองมีสักเป็นน้าเรา ลูกสาวของเค้าก็เป็นเพื่อนที่เรียนประถมด้วยกันมา...
แล้วก็นนั้นแหละค่ะ พ่อเราก็ดูจะกลับไปผญ.คนนั้น โดยที่ตัวพ่อเองก็มีภรรยาคนที่ 2 อยู่แล้วนะคะ เรารู้ค่ะว่าพ่อเรานิสัยไม่ดีเลย แต่หนักกว่านั้นคือ เมื่อพ่อเราได้กับงน้าแก (คนรักเก่า) ก็เปลี่ยนไป ส่งเงินน้อยลง ไม่มาหาบ้าง ซึ่งปัจจุบันเราพ่อแค่ตอนที่ท่านเอาเงินมาให้เรา (เมื่อก่อนท่านจะเอามาให้โดยไม่ต้องร้องขอ.. เจ็บดีนะคะ)
จนในที่สุดพ่อเราก็เลือกน้าแก ส่วนแม่พอมีน้องท่านก็ไม่ได้ทำงานแฟนแกก็ทำเพียงคนเดียว ก็นั้นแหละ ท่านได้ไม่พอใช้ แต่ท่านก็ไม่ได้มาเดือนร้อนคุณยายหรือญาติมากมายหรอกนะคะ ประมาณว่าหาเช้าก็กินค่ำ เลยทำให้เวลาฉุกเฉินไม่มีเงินในกองคลัง เลยหยิบยืมจากน้องสาวของยาย...
ตอนนั้นเราเพิ่งเล่นเฟสบ็คใหม่ๆ เลยโพทประมาณว่า เราอยากไปเที่ยวกับพ่อบ้างนะ (พ่อชวนไปเที่ยว ซึ่งน้าแกก็ต้องไปด้วยใช่ไหมล่ะ ญาติๆใกล้ชิดแกก็ไม่ให้ไป) เลยมีหลุดหยาบบ้าง(มากอยู่นาาา ม.1 จะขึ้นม.2 เลือดวัยรุ่นมันมาาา
น้าเดียร์ ก็เลยชวนเราไปช่วยแกขายของที่กรุงเทพ (เคยไปพักอยู่กับแก เพราะแกเป็นลูกพี่ลูกน้อง+เจ้านายเก่าของเเม่) เราก็ไปทำ จนถึงปัจจุบันแหละค่ะ แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า ส.-อา.เราก็ไปช่วยแก ซึ่งพอโตขึ้นเราก็เบื่อการเดินทาง มาคิดว่า เวลา 1-2 ชม.นี่มันทำอย่างอื่นได้เยอะกว่าอีกนะ ไม่ก็พักผ่อนได้ แต่กลับต้องเดินทาง มันเลยเหนื่อยๆท้อ แล้วก็คิดได้ว่าทำไมเราไม่ย้ายมาเรียนที่กรุงเทพล่ะ เราคุยกับพ่อแล้วตอนม.3 ตอนแรกดูเหมือนจะโอเค สุดท้ายก็ไม่เราก็ยังอยู่กับตายาย เรียนที่ใหม่เราเลือกเอง (ซึ่งพอเรียนไปแล้วเราประทับใจกับมิตรภาพนะ แต่เรื่องค่าใจจ่าย สังคมที่เพื่อนๆต่างมีพ่อแม่ หรือผู้ปกครองที่ปูฐานให้พร้อมเลือกทางมันทำให้เราท้อ เราเลยเกิดความคิดที่จะย้ายไปอยู่กรุงเทพฯกับน้าเดียร์ใหม่...)
(..ปัจจุบัน..) เราคุยกับน้านา คนที่เราน่าจะคุยบ่อยที่สุดในบ้าน ว่าเราอยากย้ายนะ เราอยากให้น้องเรียนที่นี่ด้วย เพราะน้องเราช้า ไม่ได้ช้าขนาดเอ๋อนะ แต่แบบเหมือนเรื่องที่น้องมันรู้สึกว่าไม่เอามันจะไม่ยุ่งทันที(เรื่องเรียน..) แต่มันความจำดี(จริงๆ รร.ประถมที่เราเรียนการเรียนการสอนมันก็ไม่ค่อยโอเท่าไหร่ ก็แค่..เราน่ะได้เอบีซีตอนม.1 แค่นั้นเอง) เราเลยอยากลองพยายามใหม่ อยากให้น้องลองเรียนม.1ดู แต่น้องมันไม่ชอบเรียนอ่ะนะ เราก็ท้อกับมันล่ะ แต่เราน่ะอยากไปเรียนจริงๆ เพราะยังไงถ้าเราจบม.6 ก็ต้องไปอยู่ที่นั่นอยู่ดี แต่แม่ไม่เห็นด้วย เพราะแกกลัวโดนพ่อน้าเดียร์พูดหลับหลังหรือด่าเราให้แกฟังว่าเราทำงานไม่ดี อู้ หรือบี้เกียจ ซึ่งเราไม่ได้เข้าข้างตัวเองน่ะ แต่เราก็ทำทุกอย่างที่น้าเดียร์แกสั่งแล้ว ถ้าจะไม่พอใจเราแล้วด่าให้แม่เราฟัวก็คงบ่อยผ่านอ่ะ มนุษย์ย่อมไม่เหมือนกัน แต่แม่ท่านไม่ ท่านบอกไม่อยากได้ยินแบบนั้น ซึ่งไม่รู้สิ่ เรารู้สึกว่าแกแค่กลัวเสียหน้าอ่ะ เราน่ะโครตเหนื่อย คำที่ผู้ใหญ่พูดว่าเรียนน่ะสบายอ่ะจริงเลยนะ ขอบอก เพราะเราต้อวทั้งเรียนทั้งทำงาน เราหยุดเรียนบ่อยด้วยแหละจะบอกให้ ถ้าว้นไหนมันไม่ไหวเราก็จะหยุด แต่คนที่บ้านก็จะประมาณว่าเราน่ะมันขี้เกียจ แต่เราไม่ทิ้งเรื่องเรียนนะ เกรดเราไม่เคนต่ำกว่า 3.75 เลย
แต่พอเจอเรื่องนี้ไปมันท้ออ่ะ "เราแบบเราเลือกทางที่รู้สึกว่ามันน่าช่วยให้เราเหนื่อยน้องลงแต่ท่านไม่คิดงั้นดิ่"
เราน่ะจะลองถามยายอีกครั้งว่าเราจะไปเรียนที่กรุงเทพนะ ท่านจะว่าอะไรไหม(?) ซึ่งถ้าผลมันโดนมาที่ไม่! เราต้องเรียนที่นี่ เราควรทำไงอ่ะ
เราควรทำยังไงคะ
เราอยู่กับญาติทางแม่ก็คือตายายแล้วก็ญาติๆ
เรามีน้องสาวพ่อแม่เดียวกัน 1 คน (ห่างจากเรา5 ปี ) ซึ่งพ่อแม่ตกลงกันว่า "พ่อดูแลส่งเสียให้กับเรา" และ "แม่เป็นฝ่ายดูแลน้องสาว" พ่อเรานอกใจแม่หลายครั้งแม่จึงทนไม่ได้ นี่คือสาเหตุของพวกท่าน
ตอนแรกทุกอย่างก็ดี พ่อก็ดูแลเราดี ส่งเงินมาให้ มาหาเรากับน้องที่บ้านยาย (พ่อเป็นคนกรุงเทพฯ บ้านยายอยู่นครนายกค่ะ..) พาไปเที่ยวบ้าง ซึ่งตอนนั้นเราก็ยังเด็กอยู่ (ตอนนี้อายุ 16 ) เราเลยไม่ค่อยสนิทคุ้นกับทั้งพ่อและแม่ รวมถึงยาย หรือแม้แต่ญาติๆ เราดูเป็นคนร่าเริงนะ เพราะเราไม่ชอบเห็นร้องให้ มันเป็นปมตอนพ่อกับแม่เคลีย ก่อนแยกทางอ่ะ เราเลยชอบทำตัวเวอร์ๆ เล่นใหญ่ ให้ทุกคนยิ้มหรือหัวเราะ แต่แปลก วันไหนที่ตัวเราเองมีความสุข หรือหัวเราะได้มากที่สุด เวลากลับบ้านเรามักจะต้องมีปัญหาให้ร้องให้ตลอด 😂
จนแม่เราแต่งงาน (ตอนป.6จะขึ้นม.1) เราก็เฉยๆนะ ไม่ค่อยได้อยู่ในงานเท่าไหร่ ตอนไปส่งตัวเจ้าสาว..ด้วยความไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันอยู่แล้วอ่ะเนอะ มันเลยไม่สนิท มีคนพูดว่า : อ่ะ เอ็งก็กลับกะป้าเองไป แม่เอ็งเค้าไปไม่ได้ลอง เค้าต้องอยู่กับแฟนเค้า (?) (...ไม่รู้สิ่ ในหัวเรามันแบบ แฟนแม่ แต่ไม่ใช่พ่อ(?) ตอนนั้นไม่เก็ทจริงๆ
จนเวลาผ่านไปๆ พ่อเราก็ยังทำหน้าที่เหมือนเดิม ส่งเงินบ้าง มาหาบ้าง ส่งเงินไม่เยอะหรอก 1000-2000 บาท ยายเราก็ไม่ได้ฐานะดีอะไรนะ ในขณะที่แม่มีครอบครัวใหม่ แต่ไม่เคยส่งเงินมาให้น้องเลย มีบ้างที่ให้น้อง100-500 บาท แต่ก็นานๆทีครั้ง
(ตอนเราม.1 ) ...และแล้วเราก็มีน้องสาวเพิ่มอีก 1คน ใช่ แม่เรามีน้องกับแฟนใหม่ของเขา เป็นผู้หญิงด้วยแหละ เราเอ็นดูน้องนะ น้องน่ารักมากสำหรับเรา แต่ตอนนั้นบางอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป
ผู้หญิงที่พ่อเราเคยชอบก็ออกจาก...มา ซึ่งเค้าก็มีลูกมีสามีนะคะ แต่สามีของเค้ายังอยู่ใน... โดยที่ตัวเค้าเองมีสักเป็นน้าเรา ลูกสาวของเค้าก็เป็นเพื่อนที่เรียนประถมด้วยกันมา...
แล้วก็นนั้นแหละค่ะ พ่อเราก็ดูจะกลับไปผญ.คนนั้น โดยที่ตัวพ่อเองก็มีภรรยาคนที่ 2 อยู่แล้วนะคะ เรารู้ค่ะว่าพ่อเรานิสัยไม่ดีเลย แต่หนักกว่านั้นคือ เมื่อพ่อเราได้กับงน้าแก (คนรักเก่า) ก็เปลี่ยนไป ส่งเงินน้อยลง ไม่มาหาบ้าง ซึ่งปัจจุบันเราพ่อแค่ตอนที่ท่านเอาเงินมาให้เรา (เมื่อก่อนท่านจะเอามาให้โดยไม่ต้องร้องขอ.. เจ็บดีนะคะ)
จนในที่สุดพ่อเราก็เลือกน้าแก ส่วนแม่พอมีน้องท่านก็ไม่ได้ทำงานแฟนแกก็ทำเพียงคนเดียว ก็นั้นแหละ ท่านได้ไม่พอใช้ แต่ท่านก็ไม่ได้มาเดือนร้อนคุณยายหรือญาติมากมายหรอกนะคะ ประมาณว่าหาเช้าก็กินค่ำ เลยทำให้เวลาฉุกเฉินไม่มีเงินในกองคลัง เลยหยิบยืมจากน้องสาวของยาย...
ตอนนั้นเราเพิ่งเล่นเฟสบ็คใหม่ๆ เลยโพทประมาณว่า เราอยากไปเที่ยวกับพ่อบ้างนะ (พ่อชวนไปเที่ยว ซึ่งน้าแกก็ต้องไปด้วยใช่ไหมล่ะ ญาติๆใกล้ชิดแกก็ไม่ให้ไป) เลยมีหลุดหยาบบ้าง(มากอยู่นาาา ม.1 จะขึ้นม.2 เลือดวัยรุ่นมันมาาา
น้าเดียร์ ก็เลยชวนเราไปช่วยแกขายของที่กรุงเทพ (เคยไปพักอยู่กับแก เพราะแกเป็นลูกพี่ลูกน้อง+เจ้านายเก่าของเเม่) เราก็ไปทำ จนถึงปัจจุบันแหละค่ะ แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า ส.-อา.เราก็ไปช่วยแก ซึ่งพอโตขึ้นเราก็เบื่อการเดินทาง มาคิดว่า เวลา 1-2 ชม.นี่มันทำอย่างอื่นได้เยอะกว่าอีกนะ ไม่ก็พักผ่อนได้ แต่กลับต้องเดินทาง มันเลยเหนื่อยๆท้อ แล้วก็คิดได้ว่าทำไมเราไม่ย้ายมาเรียนที่กรุงเทพล่ะ เราคุยกับพ่อแล้วตอนม.3 ตอนแรกดูเหมือนจะโอเค สุดท้ายก็ไม่เราก็ยังอยู่กับตายาย เรียนที่ใหม่เราเลือกเอง (ซึ่งพอเรียนไปแล้วเราประทับใจกับมิตรภาพนะ แต่เรื่องค่าใจจ่าย สังคมที่เพื่อนๆต่างมีพ่อแม่ หรือผู้ปกครองที่ปูฐานให้พร้อมเลือกทางมันทำให้เราท้อ เราเลยเกิดความคิดที่จะย้ายไปอยู่กรุงเทพฯกับน้าเดียร์ใหม่...)
(..ปัจจุบัน..) เราคุยกับน้านา คนที่เราน่าจะคุยบ่อยที่สุดในบ้าน ว่าเราอยากย้ายนะ เราอยากให้น้องเรียนที่นี่ด้วย เพราะน้องเราช้า ไม่ได้ช้าขนาดเอ๋อนะ แต่แบบเหมือนเรื่องที่น้องมันรู้สึกว่าไม่เอามันจะไม่ยุ่งทันที(เรื่องเรียน..) แต่มันความจำดี(จริงๆ รร.ประถมที่เราเรียนการเรียนการสอนมันก็ไม่ค่อยโอเท่าไหร่ ก็แค่..เราน่ะได้เอบีซีตอนม.1 แค่นั้นเอง) เราเลยอยากลองพยายามใหม่ อยากให้น้องลองเรียนม.1ดู แต่น้องมันไม่ชอบเรียนอ่ะนะ เราก็ท้อกับมันล่ะ แต่เราน่ะอยากไปเรียนจริงๆ เพราะยังไงถ้าเราจบม.6 ก็ต้องไปอยู่ที่นั่นอยู่ดี แต่แม่ไม่เห็นด้วย เพราะแกกลัวโดนพ่อน้าเดียร์พูดหลับหลังหรือด่าเราให้แกฟังว่าเราทำงานไม่ดี อู้ หรือบี้เกียจ ซึ่งเราไม่ได้เข้าข้างตัวเองน่ะ แต่เราก็ทำทุกอย่างที่น้าเดียร์แกสั่งแล้ว ถ้าจะไม่พอใจเราแล้วด่าให้แม่เราฟัวก็คงบ่อยผ่านอ่ะ มนุษย์ย่อมไม่เหมือนกัน แต่แม่ท่านไม่ ท่านบอกไม่อยากได้ยินแบบนั้น ซึ่งไม่รู้สิ่ เรารู้สึกว่าแกแค่กลัวเสียหน้าอ่ะ เราน่ะโครตเหนื่อย คำที่ผู้ใหญ่พูดว่าเรียนน่ะสบายอ่ะจริงเลยนะ ขอบอก เพราะเราต้อวทั้งเรียนทั้งทำงาน เราหยุดเรียนบ่อยด้วยแหละจะบอกให้ ถ้าว้นไหนมันไม่ไหวเราก็จะหยุด แต่คนที่บ้านก็จะประมาณว่าเราน่ะมันขี้เกียจ แต่เราไม่ทิ้งเรื่องเรียนนะ เกรดเราไม่เคนต่ำกว่า 3.75 เลย
แต่พอเจอเรื่องนี้ไปมันท้ออ่ะ "เราแบบเราเลือกทางที่รู้สึกว่ามันน่าช่วยให้เราเหนื่อยน้องลงแต่ท่านไม่คิดงั้นดิ่"
เราน่ะจะลองถามยายอีกครั้งว่าเราจะไปเรียนที่กรุงเทพนะ ท่านจะว่าอะไรไหม(?) ซึ่งถ้าผลมันโดนมาที่ไม่! เราต้องเรียนที่นี่ เราควรทำไงอ่ะ