(ยืมบัญชีรุ่นพี่มาใช้)
คือเราอายุ 14 ค่ะปีนี้ 15 ตอน ม.1กับม.2 เทอม1 เราเป็นคนร่าเริงค่ะ สนิทกับคนอื่นไปหมด พูดมาก
พอปิดเทอม ขึ้นม.2เทอม2 เรากลายเป็นว่า ไม่ค่อยพูด เวลาเครียดมักจะเก็บไว้ไม่บอกใครเพราะไม่อยากให้คนอื่นรู้สึกสงสาร ไม่อยากมีคนปลอบ ไม่ชอบให้ใครเป็นห่วง เวลาไปโรงเรียนเราชอบทำตัวบ้าๆ เล่นมุขกากๆให้เพื่อนฟัง อยู่โรงเรียนเราชอบทำให้เพื่อนกัวเราะมีความสุขแต่กลับเป็นเราเองที่ใส่หน้ากาก
เข้าหาเพื่อนว่ามีความสุข เป็นคนบ้าๆ ติ๊งต๊อง แบบนี้แต่เวลากลับบ้านเราจะเป็นคนเงียบ เวลาพ่อแม่ชวนคุยเราไม่อยากตอบ แต่ฝืนยิ้มแล้วตอบกลับไป พี่สาวเราอยู่ม.6 ไม่คาอยทำอะไรนอกจากตื่น กินข้าว เล่นเน็ต คุยกับเพื่อน ส่วนเราจะถูกใช้เสมอค่ะ ทุกวันเลยทิ้งขยะก็เรา ใช้นู้นนี่เราหมดค่ะ เวลาเราถาม 'แล้วพี่ละ' จะตอบมาว่า 'ใช้ไปก็ไม่ทำมาใช้เราดีกว่า' เป็นแบบนี้ตลอด ส่วนใหญ่เป็นย่าที่พูดแบบนี้ ย่ารักพี่มากเพราะเป็นหลานสาวคนแรก และย่าอยากได้ลูกสาวมากกว่าลูกชายแต่ลูกย่าดันเป็นลูกชายหมด ย่าเลี้ยงพี่ตามใจตลอด ตักข้าวมาให้กินถึงที่มีบ้างที่ตักมาเผื่อเรา เรารู้สึกแย่แทนย่าเวลาพี่ตะคอกเถียงใส่ทั้งที่ย่าทำให้ขนาดนั้น (มีบ้างที่แอบน้อยใจ) นอกเรื่องเยอะเลย555 เข้าเรื่องๆ เทอมสองมานี้เพื่อนทักเราค่ะว่าทำไมพูดน้อยจัง ปกติพูดมากนิ ครึ่งเดือนหลังมานี้เรารู้สึกไม่อยากคุยกับใครอยากอยู่คนเดียวแต่กลัวเหงา อยากออกจากโรงเรียนมาเป็นนักร้อง(เราเป็นติ่งเกาหลีค่ะชอบวงBTS^^)ไม่ชอบให้ใครมองว่าอ่อนแอ พอรู้สึกว่าสนิทกับคนนี้เกินไปละเราจะถอยห่าง แล้วไปหาคนอื่นแทนเราไม่เคยมีแฟนค่ะรู้สึกว่าความรักมันไร้สาระ555 เราเริ่มคิดว่าถ้าเราไม่อยู่บนโลกนี้คงจะสบายกว่าที่เป็นอยู่เราคิดทุกวันค่ะแต่ไม่กล้าทำ... เวลาทักไปหากลุ่มเพื่อนถ้าเขาอ่านไม่ตอบเราจะน้อยใจค่ะคิดว่าเราคงไม่สำคัญ แล้วจะน้ำตาคลอเป็นแบบนี้ประจำค่ะ555 เราคิดว่าเอ้อถ้าเราไม่อยู่พวกเขาคงสบายกว่านี้ เหมือนมาบ่นเลย555 ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
อาการแบบนี้คืออะไร+มาบ่นด้วย
คือเราอายุ 14 ค่ะปีนี้ 15 ตอน ม.1กับม.2 เทอม1 เราเป็นคนร่าเริงค่ะ สนิทกับคนอื่นไปหมด พูดมาก
พอปิดเทอม ขึ้นม.2เทอม2 เรากลายเป็นว่า ไม่ค่อยพูด เวลาเครียดมักจะเก็บไว้ไม่บอกใครเพราะไม่อยากให้คนอื่นรู้สึกสงสาร ไม่อยากมีคนปลอบ ไม่ชอบให้ใครเป็นห่วง เวลาไปโรงเรียนเราชอบทำตัวบ้าๆ เล่นมุขกากๆให้เพื่อนฟัง อยู่โรงเรียนเราชอบทำให้เพื่อนกัวเราะมีความสุขแต่กลับเป็นเราเองที่ใส่หน้ากาก
เข้าหาเพื่อนว่ามีความสุข เป็นคนบ้าๆ ติ๊งต๊อง แบบนี้แต่เวลากลับบ้านเราจะเป็นคนเงียบ เวลาพ่อแม่ชวนคุยเราไม่อยากตอบ แต่ฝืนยิ้มแล้วตอบกลับไป พี่สาวเราอยู่ม.6 ไม่คาอยทำอะไรนอกจากตื่น กินข้าว เล่นเน็ต คุยกับเพื่อน ส่วนเราจะถูกใช้เสมอค่ะ ทุกวันเลยทิ้งขยะก็เรา ใช้นู้นนี่เราหมดค่ะ เวลาเราถาม 'แล้วพี่ละ' จะตอบมาว่า 'ใช้ไปก็ไม่ทำมาใช้เราดีกว่า' เป็นแบบนี้ตลอด ส่วนใหญ่เป็นย่าที่พูดแบบนี้ ย่ารักพี่มากเพราะเป็นหลานสาวคนแรก และย่าอยากได้ลูกสาวมากกว่าลูกชายแต่ลูกย่าดันเป็นลูกชายหมด ย่าเลี้ยงพี่ตามใจตลอด ตักข้าวมาให้กินถึงที่มีบ้างที่ตักมาเผื่อเรา เรารู้สึกแย่แทนย่าเวลาพี่ตะคอกเถียงใส่ทั้งที่ย่าทำให้ขนาดนั้น (มีบ้างที่แอบน้อยใจ) นอกเรื่องเยอะเลย555 เข้าเรื่องๆ เทอมสองมานี้เพื่อนทักเราค่ะว่าทำไมพูดน้อยจัง ปกติพูดมากนิ ครึ่งเดือนหลังมานี้เรารู้สึกไม่อยากคุยกับใครอยากอยู่คนเดียวแต่กลัวเหงา อยากออกจากโรงเรียนมาเป็นนักร้อง(เราเป็นติ่งเกาหลีค่ะชอบวงBTS^^)ไม่ชอบให้ใครมองว่าอ่อนแอ พอรู้สึกว่าสนิทกับคนนี้เกินไปละเราจะถอยห่าง แล้วไปหาคนอื่นแทนเราไม่เคยมีแฟนค่ะรู้สึกว่าความรักมันไร้สาระ555 เราเริ่มคิดว่าถ้าเราไม่อยู่บนโลกนี้คงจะสบายกว่าที่เป็นอยู่เราคิดทุกวันค่ะแต่ไม่กล้าทำ... เวลาทักไปหากลุ่มเพื่อนถ้าเขาอ่านไม่ตอบเราจะน้อยใจค่ะคิดว่าเราคงไม่สำคัญ แล้วจะน้ำตาคลอเป็นแบบนี้ประจำค่ะ555 เราคิดว่าเอ้อถ้าเราไม่อยู่พวกเขาคงสบายกว่านี้ เหมือนมาบ่นเลย555 ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ