เราคบกับแฟนมา 6 ปี เรียนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด
แฟนเก่าเราเป็นผู้ชายที่ดี มีอนาคตดี มีหน้าที่การงานที่ค่อนข้างดีมาก คอยช่วยเหลือเราหลายๆเรื่อง ทั้งการเรียน การงาน ชีวิตประจำวัน
เป็นเค้าที่ดูแลเรามากกว่า คอยใส่ใจดูแลเราด้วยดีเสมอมา
อาจมีปัญหาเรื่องอารมณ์ร้อนบ้าง แต่เราก็คุยกันปรับความเข้าใจกันด้วยดีมาตลอด
พูดง่ายๆในสายตาเราเค้าเป็นแฟนที่ดี
จนเมื่อปีที่แล้วเราต้องแยกกัน ทำงานคนละที่ ยอมรับเลยว่าช่วงแรกๆ เราค่อนข้างติดเพื่อน
ติดสังคมใหม่ๆ ร่วมกับงานที่ยุ่ง ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาให้เค้า ซึ่งก็รู้ตัวค่ะว่าแย่อยู่ แต่สาบานว่าไม่เคยมีคนอื่นจริงๆ
เราไม่ได้เจอกันเลย 4 เดือน โทรคุยกันบ้าง แต่ไม่ทุกวัน เหมือนใช้ชีวิตกันคนละสังคม
เราพูดคุยเรื่องอนาคตกัน เค้าชวนเราย้ายไปทำงานกับเค้าแต่ตอนนั้นเราก็ให้คำตอบที่ไม่ชัดเจนกับเค้าเอง
(ตอนนั้นเราคิดน้อยไปจริงๆค่ะ)
แล้วใช่ค่ะ....ในที่สุดเค้าก็บอกเลิกเรา
และในวันที่สูญเสียเค้าไปแล้ว เราถึงคิดได้ว่าเรารักเค้า เราไม่อยากเสียเค้าไป
จะให้เราทำอะไรเพื่อให้เค้ากลับมา เราก็ยอมทุกอย่าง เราอยากปรับปรุงตัว
เราคิดถึงช่วงเวลาที่เคยมีกันตลอด
เราทั้งไลน์ ทั้งโทรอ้อนวอนขอร้องให้เค้ากลับมา ทั้งขอโทษทั้งร้องไห้ ขอโอกาส
ยอมทุกอย่าง ขอไปเจอหน้าเค้า ไปหาเค้า
แล้วเราก็เจอเค้าครั้งแรกตอนเลิกกันได้ 2 เดือน เนื่องจากกลับมารับปริญญา
เราพยายามขอเจอเค้า ขอไปกินข้าวกับเค้า เค้าก็ยอมไปนะคะ
แต่เค้าก็ไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม
เค้าบอกว่าเค้าไม่รักเราแล้ว มันไม่มีความหมาย ไม่รู้สึกอะไร เค้าทิ้งเราไปนานแล้ว
วินาทีนั้นเหมือนโลกดับสลายไปเลยค่ะ
ตอนนี้ 3 เดือนแล้ว เรายังทำใจไม่ได้เลย รู้สึกไม่มีความสุข
เวลาว่างจากการทำงานก็เอาแต่คิดถึงเค้า มันก็ดีขึ้นบ้าง เวลาอยู่กับเพื่อนหรือครอบครัว
แต่พออยู่คนเดียวทีไร มันก็เลิกคิดไม่ได้สักที
เราควรทำยังไงดีคะ อีกนานแค่ไหนมันถึงจะดีขึ้น
ใครเคยมีประสบการณ์บ้าง ช่วยแนะนำทีค่ะ
เราเลิกกับแฟนที่คบกันมา 6 ปี ทุกวันนี้ทรมานมากเลย จะทำยังไงถึงสามารถผ่านมันไปได้คะ
แฟนเก่าเราเป็นผู้ชายที่ดี มีอนาคตดี มีหน้าที่การงานที่ค่อนข้างดีมาก คอยช่วยเหลือเราหลายๆเรื่อง ทั้งการเรียน การงาน ชีวิตประจำวัน
เป็นเค้าที่ดูแลเรามากกว่า คอยใส่ใจดูแลเราด้วยดีเสมอมา
อาจมีปัญหาเรื่องอารมณ์ร้อนบ้าง แต่เราก็คุยกันปรับความเข้าใจกันด้วยดีมาตลอด
พูดง่ายๆในสายตาเราเค้าเป็นแฟนที่ดี
จนเมื่อปีที่แล้วเราต้องแยกกัน ทำงานคนละที่ ยอมรับเลยว่าช่วงแรกๆ เราค่อนข้างติดเพื่อน
ติดสังคมใหม่ๆ ร่วมกับงานที่ยุ่ง ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาให้เค้า ซึ่งก็รู้ตัวค่ะว่าแย่อยู่ แต่สาบานว่าไม่เคยมีคนอื่นจริงๆ
เราไม่ได้เจอกันเลย 4 เดือน โทรคุยกันบ้าง แต่ไม่ทุกวัน เหมือนใช้ชีวิตกันคนละสังคม
เราพูดคุยเรื่องอนาคตกัน เค้าชวนเราย้ายไปทำงานกับเค้าแต่ตอนนั้นเราก็ให้คำตอบที่ไม่ชัดเจนกับเค้าเอง
(ตอนนั้นเราคิดน้อยไปจริงๆค่ะ)
แล้วใช่ค่ะ....ในที่สุดเค้าก็บอกเลิกเรา
และในวันที่สูญเสียเค้าไปแล้ว เราถึงคิดได้ว่าเรารักเค้า เราไม่อยากเสียเค้าไป
จะให้เราทำอะไรเพื่อให้เค้ากลับมา เราก็ยอมทุกอย่าง เราอยากปรับปรุงตัว
เราคิดถึงช่วงเวลาที่เคยมีกันตลอด
เราทั้งไลน์ ทั้งโทรอ้อนวอนขอร้องให้เค้ากลับมา ทั้งขอโทษทั้งร้องไห้ ขอโอกาส
ยอมทุกอย่าง ขอไปเจอหน้าเค้า ไปหาเค้า
แล้วเราก็เจอเค้าครั้งแรกตอนเลิกกันได้ 2 เดือน เนื่องจากกลับมารับปริญญา
เราพยายามขอเจอเค้า ขอไปกินข้าวกับเค้า เค้าก็ยอมไปนะคะ
แต่เค้าก็ไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม
เค้าบอกว่าเค้าไม่รักเราแล้ว มันไม่มีความหมาย ไม่รู้สึกอะไร เค้าทิ้งเราไปนานแล้ว
วินาทีนั้นเหมือนโลกดับสลายไปเลยค่ะ
ตอนนี้ 3 เดือนแล้ว เรายังทำใจไม่ได้เลย รู้สึกไม่มีความสุข
เวลาว่างจากการทำงานก็เอาแต่คิดถึงเค้า มันก็ดีขึ้นบ้าง เวลาอยู่กับเพื่อนหรือครอบครัว
แต่พออยู่คนเดียวทีไร มันก็เลิกคิดไม่ได้สักที
เราควรทำยังไงดีคะ อีกนานแค่ไหนมันถึงจะดีขึ้น
ใครเคยมีประสบการณ์บ้าง ช่วยแนะนำทีค่ะ