ผมพึ่งจะมีแฟน หลังจากโสดมา 5-6ปี ผมรักเธอคนนี้มากครับ คิดไว้ว่ายังไงก็จะสร้างอนาคตไปด้วยกับคนนี้แน่ๆ เมื่อก่อนผมยอมรับว่าเคยเกเร เป็นผู้ชายชอบเที่ยวคนนึงครับ ไม่เคยยอมใคร แต่ไม่ใช่กับคนนี้ ผมยอมไปรับไปส่งเธอจากที่ทำงานทุกวันไม่บ่นเหนื่อยสักคำแล้วก็ไม่รู้สึกเหนื่อยด้วยครับ เพราะเวลาได้อยู่ใกล้ๆแล้วผมมีความสุขมาก
แต่บางทีเธอก็ชอบตัดกำลังใจด้วยการ บ่น เธอค่อนข้างจะปากไวครับ คิดอะไรก็พูดเลย ส่วนผมก็จะนิ่งๆ คิดๆดูก็เหมือนน้ำกับไฟดีนะผมชอบ แต่ เธอด่าเก่งมากครับถึงจะไม่มีไอเห..ไอสั....พวกนี้ก็เถอะ แต่ทุกครั้งที่ด่าทำผมหน้าจ๋อยเลย เธอแก่กว่าผม5ปี ผมรู้ว่าเธอจะคิดว่าผมเด็กกว่าเสมอ บางทีมองผมเป็นลูกซะด้วยซ้ำ ผมก็ไม่รู้จะแก้ยังไง เธอไม่ยอมฟังความคิดผมเลย ผมชอบความเสี่ยง ความท้าทาย งานผมเป็นเซล เงินดี ความกดดันเยอะ เธอทำงานบริการแต่ลางครั้งผมเห็นเธอขายของ มีลูกค้าเข้ามาตอนจะปิดร้าน บ่นใส่ลูกค้าซะงั้น ผมยังแอบแปลกใจเลยบางที มีคนเอาเงินมาให้ไม่ชอบหรอ แต่พูดไม่ได้ครับ เพราะเธอจะตอบกลับมาเสมอว่า เค้าทำงานบริการมานาน เค้ารู้
ผมจึงปล่อย อะไรที้ผมปล่อยได้ผมปล่อยผ่านหมดเลยครับ อารมโกรธ งอลเล็กๆน้อยๆ จนมาวันนึงผมไปรับเธอที่ทำงาน เธอก็กำลังเก็บร้านผมก็ไปนั่งรอปกติผมก็นั่งเล่นโทรศัพไปมองเธอทำงานไป อยู่ดีๆมาบ่นผมว่า มาแล้วก็ไม่คิดจะช่วย วันหลังไม่ต้องมารับเลยนะ ถึงจะไม่ใช่พนักงานที่นี่ก็เถอะ...บลาๆ เธอบ่นเก่งมากครับ ผมได้แต่ทำหน้า งงๆมึนๆใส่ ละกระพริบตาปริบๆ ละก็ไม่ได้พูดอะๆรคืนเลย นิ่งเงียบไว้เพราะผมคิดว่ามันเล็กๆ ก็เลยขอโทษเธอเพราะไม่อยากให้ทะเลาะกันละก็ถามเธอมีอะไรให้ช่วยได้ผมก็ช่วยไป มาพักหลังๆผมก็ไปรับเธอเหมือนเดอมนั่งเล่นโทรศัพปกติ เธอบอกว่าผมไม่ใส่ใจเธอ อ่าวผม งง ครับ ตะกี้นี้ยังคุยกันอยู่เลยแปปเดียวผมไม่สนใจมัวแต่เล่นโทรศัพ โอเครผมไม่สนใจ ผมไม่เล่นโทรศัพก็ได้ เลยชวนเธอคุยนั้นโน้นนี่ไปเรื่อย จนเหมื่อนเธอรำคาญครับ ตอนที่ผมถามคำถามเพื่อชวนคุยบางทีเธอก็จะบอกว่า เธอไม่รู้ละมาโทษผมว่าจะถามทำไมไม่ได้รู้ทุกเรื่องนะ อ่าวผมผิดซะงั้น เครไม่ถามไม่ชวนคุยก็ได้ ผมก็เลยจ้องหน้าเธอแทน ผมจ้องเธอได้ไม่มีเบื่อนะครับ ให้จ้องทั้งวันก็ได้ แล้วเธอก็มาบอกผมว่า จะจ้องทำไมไม่ชอบให้จ้อง อ่าวสรุปให้ผมทำยังไง นั้นก็ไม่ชอบนี่ก็ไม่เอา บางทีผมก็คิดว่าเธอไม่ได้รักผมหรือรักผมน้อยลง ผมลองเช็คละครับผมลองเงียบหายแค่ครึ่งวัน ไม่ถึงด้วย3-4ชม. เธอดราม่า ร้องให้ทันที ถ้าไม่รักคงไม่มีอาการแบบนี้แน่ๆครับ ผมก็ขอโทษเธอ จนมีบางครั้งเวลาที่เธอบ่นเธอด่าหลังๆเริ่มมีไล่ให้ผมไปจากเธอ เท่านั้นแหลาะคนโกรธมาก บางทีผมก็คิดว่าจะทนได้อีกนานแค่ใหน 1-2ปี 5ปี 10ปี ผมเคยขอเธอแล้วว่าจะบ่น จะโกรธยังไงก็ห้ามไล่ เธอไล่ผมมา3ครั้งละครับ แต่พอเธอเย็นลงก็จะร้องไห้ละมากอดผมไม่อยากให้ไป พูดตามตรงผมอยากหาวิธีพอจะเถียงเธอให้เธอฟังผมได้บ้างนะ พอจะมีวิธีบ้างใหมครับ เธอไม่ยอมฟังผม แต่ผมก็ไม่อยากเสียเธอไปเหมือนกัน
เคยคิดท้อกับคนรักกันใหม
แต่บางทีเธอก็ชอบตัดกำลังใจด้วยการ บ่น เธอค่อนข้างจะปากไวครับ คิดอะไรก็พูดเลย ส่วนผมก็จะนิ่งๆ คิดๆดูก็เหมือนน้ำกับไฟดีนะผมชอบ แต่ เธอด่าเก่งมากครับถึงจะไม่มีไอเห..ไอสั....พวกนี้ก็เถอะ แต่ทุกครั้งที่ด่าทำผมหน้าจ๋อยเลย เธอแก่กว่าผม5ปี ผมรู้ว่าเธอจะคิดว่าผมเด็กกว่าเสมอ บางทีมองผมเป็นลูกซะด้วยซ้ำ ผมก็ไม่รู้จะแก้ยังไง เธอไม่ยอมฟังความคิดผมเลย ผมชอบความเสี่ยง ความท้าทาย งานผมเป็นเซล เงินดี ความกดดันเยอะ เธอทำงานบริการแต่ลางครั้งผมเห็นเธอขายของ มีลูกค้าเข้ามาตอนจะปิดร้าน บ่นใส่ลูกค้าซะงั้น ผมยังแอบแปลกใจเลยบางที มีคนเอาเงินมาให้ไม่ชอบหรอ แต่พูดไม่ได้ครับ เพราะเธอจะตอบกลับมาเสมอว่า เค้าทำงานบริการมานาน เค้ารู้
ผมจึงปล่อย อะไรที้ผมปล่อยได้ผมปล่อยผ่านหมดเลยครับ อารมโกรธ งอลเล็กๆน้อยๆ จนมาวันนึงผมไปรับเธอที่ทำงาน เธอก็กำลังเก็บร้านผมก็ไปนั่งรอปกติผมก็นั่งเล่นโทรศัพไปมองเธอทำงานไป อยู่ดีๆมาบ่นผมว่า มาแล้วก็ไม่คิดจะช่วย วันหลังไม่ต้องมารับเลยนะ ถึงจะไม่ใช่พนักงานที่นี่ก็เถอะ...บลาๆ เธอบ่นเก่งมากครับ ผมได้แต่ทำหน้า งงๆมึนๆใส่ ละกระพริบตาปริบๆ ละก็ไม่ได้พูดอะๆรคืนเลย นิ่งเงียบไว้เพราะผมคิดว่ามันเล็กๆ ก็เลยขอโทษเธอเพราะไม่อยากให้ทะเลาะกันละก็ถามเธอมีอะไรให้ช่วยได้ผมก็ช่วยไป มาพักหลังๆผมก็ไปรับเธอเหมือนเดอมนั่งเล่นโทรศัพปกติ เธอบอกว่าผมไม่ใส่ใจเธอ อ่าวผม งง ครับ ตะกี้นี้ยังคุยกันอยู่เลยแปปเดียวผมไม่สนใจมัวแต่เล่นโทรศัพ โอเครผมไม่สนใจ ผมไม่เล่นโทรศัพก็ได้ เลยชวนเธอคุยนั้นโน้นนี่ไปเรื่อย จนเหมื่อนเธอรำคาญครับ ตอนที่ผมถามคำถามเพื่อชวนคุยบางทีเธอก็จะบอกว่า เธอไม่รู้ละมาโทษผมว่าจะถามทำไมไม่ได้รู้ทุกเรื่องนะ อ่าวผมผิดซะงั้น เครไม่ถามไม่ชวนคุยก็ได้ ผมก็เลยจ้องหน้าเธอแทน ผมจ้องเธอได้ไม่มีเบื่อนะครับ ให้จ้องทั้งวันก็ได้ แล้วเธอก็มาบอกผมว่า จะจ้องทำไมไม่ชอบให้จ้อง อ่าวสรุปให้ผมทำยังไง นั้นก็ไม่ชอบนี่ก็ไม่เอา บางทีผมก็คิดว่าเธอไม่ได้รักผมหรือรักผมน้อยลง ผมลองเช็คละครับผมลองเงียบหายแค่ครึ่งวัน ไม่ถึงด้วย3-4ชม. เธอดราม่า ร้องให้ทันที ถ้าไม่รักคงไม่มีอาการแบบนี้แน่ๆครับ ผมก็ขอโทษเธอ จนมีบางครั้งเวลาที่เธอบ่นเธอด่าหลังๆเริ่มมีไล่ให้ผมไปจากเธอ เท่านั้นแหลาะคนโกรธมาก บางทีผมก็คิดว่าจะทนได้อีกนานแค่ใหน 1-2ปี 5ปี 10ปี ผมเคยขอเธอแล้วว่าจะบ่น จะโกรธยังไงก็ห้ามไล่ เธอไล่ผมมา3ครั้งละครับ แต่พอเธอเย็นลงก็จะร้องไห้ละมากอดผมไม่อยากให้ไป พูดตามตรงผมอยากหาวิธีพอจะเถียงเธอให้เธอฟังผมได้บ้างนะ พอจะมีวิธีบ้างใหมครับ เธอไม่ยอมฟังผม แต่ผมก็ไม่อยากเสียเธอไปเหมือนกัน