สวัสดีคะคุณผู้อ่าน วันนี้ก็จะมาบ่นอะไรก็ตามที่อยาก เขียนอะไรก็ตามที่อยากเขียน
หากจะให้บ่นถึงชีวิตฉันก็อาภัพนัก มีแต่ปัญหา คนภายนอกคงจะมองว่าฉันปกติดี ดูไม่มีปัญหา มีพ่อแม่มีบ้าน เงินทองไม่ได้ขาดอะไรมาก แต่ในใจของฉันนี่แหละที่มันมีปัญหา โลกที่ฉันรับรู้มันช่างแย่เหลือเกิน แต่เด็กเมื่อฉันมีเพื่อนคบได้ไม่นานซัก 1 ปี หรือ 3 ปีเป็นอย่างมากก็มีอันต้องเลิกคบกันไป
จนปัจจุบันเรียนจบแล้ว เพื่อนที่มีในชีวิตคือ 0
น่าเศร้าเหลือเกินที่แต่ละวันแต่ละปี ฉันได้แต่นั่งมองรูปเพื่อนไปเที่ยวกัน ไปฉลองปีใหม่กันในเฟ๊ซบุ๊ค โดยที่ในใจฉันเอาแต่นึกว่าค้าใจเขาใจเรากับฉันบ้างหรอ ลองคิดว่าเป็นตัวเขาเองต้องตกอยู่ในสภาพที่ไม่มีเพื่อนชวนไปไหนมาไหนจะเศร้าใจแค่ไหน มีเพื่อนคนนึงในเซคที่โดนคนแบนเยอะแยะ แล้วตอนสุดท้ายก็ไปคุยดีกัน ชวนไปที่ยว ไปเม้นเฟซบุ๊ค แล้วฉันล่ะ ฉันทำผิดจริงๆเหรอ ทำผิดอะไรมากมายนักหรือ หรือทุกอย่างพวกเขาแค่คิดไปเอง แล้วพาลเกลียดฉัน
ฉันมีปัญหากับเพื่อนคนนึงในกลุ่ม ทำงานกลุ่มไม่ดีไม่ตรงต่อเวลา 1 วิชา แค่นั้น ไม่มีใครมาคบ มาง้อ มาคืนดี อะไรกับฉันเลย 4 ปี ที่เรียน ตอนที่แยกกันก็คือมีไอ้here เจ้าปัญหานางนึงถ่ายคลิปเย้ยหยัยฉันแล้วโพสต์ลงเฟซ ฉันเห็นว่ามีคนในกลุ่มฉันมีเอี่ยวด้วยอยู่ในคลิป ฉันเลยงอน ลุกออกมาจากกลุ่ม แล้วไปนั่งอยู่คนเดียวจากนั้นก็ไม่มีใครคบฉันอีกเลย
ฉันเคยตั้งกลุ่มเฟซบุ๊คเพื่อเคลียปัญหา ก็ไม่ช่วย เรียกมาเคลียร์ ก็ไม่มีใครเคลียร์ บอกให้คุยกันตรงๆก็ไม่มีใครพูด ทุกอย่างเอาไปคุยกันลับหลัง คิดเองเออเองพูดเองกันในกลุ่ม มีงานนึงฉันขอเข้ากลุ่มกับเพื่อนอีกกลุ่ม เค้าก็บอกว่าต้องถามเพื่อนก่อนกลัวอีกคนที่ไม่ชอบมีปัญหา แม้แต่บางวิชาที่รับ 3 หรือ 5 คน กลุ่มไม่ครบ ฉันไปขอเข้าก็ยังไม่ยอมรับฉันเข้า เคยคิดไหมว่า ปล่อยให้ฉันทำคนเดียวได้ไหม เคยคิดไหมว่าถ้าวิชานี้ฉันไม่ผ่าน ฉันจะเรียนไม่จบ
หลังจากนั้นก้มีปัญหาตามมาอีกค่ะคุณณ หลังจากพวกมันเรียนจบไปแล้ว ปีสองปี ก็ยังมีไอ้ here 2 ตัวตามรังควาญฉันอยู่ มันคอยไปเม้นด่าฉันในแต่ละเม้นที่ฉันไปคุย
พวกเพื่อน เฮ้อ ฉันเกลียดคำว่าเพื่อนจริงๆ แต่ในใจมันคิดว่าเป็นเพื่อนไปแล้ว เปลี่ยนยาก พวกนี้ไม่มีใครแบ่งปันอะไรดีๆกับฉันสักคน มีแชทกลุ่มเป็นสิบแต่ไม่มีฉันอยู่ในกลุ่ม ไม่มีใครบอกอะไรฉัน ไม่มีใครชวนฉันเที่ยว ไม่มีใครถามสารทุกสุขดิบ ไม่มีใครเป็นห่วง ไม่มีใครเม้นท์สู้ๆ ไม่มีใครถามว่าเป็นอะไร ไม่มีใครอวยพรวันเกิด ไม่มีใครอวยพรปีใหม่ ไม่มีใครไม่ว่าเทศกาลไหนๆ ไม่มีใครแม้แต่งานรับปริญญาฉัน ถ้ามีใครเอาเรื่องนี้ไปถามหรือไปพูดคุยกับพวกมัน พวกมันก็จะเล่าเรื่องเข้าข้างฝั่งพวกมันนั้นแหละ ฉันไม่รู้ดรื่องอะไรด้วยหรอก ฉันไม่รู้อะไรเลยเพราะไม่มีใครเคยบอกอะไรฉัน คุยกับฉันตรงๆ ขนาดฉันเคยถามไปตรงๆว่าฉันทำอะไรผิด ยังไม่มีคำตอบให้ฉันเลย
ทุกวันนี้ในเฟซฉันก็เหมือนผีแหละ เม้นๆตลกๆไปวันๆ ไม่มีใครสนใจฉันจริงๆหรอก จะมีก็มีบ้าง ขอบคุณคนที่สนใจนะ ฉันจะไปคบกับใครก็ไม่ไหวพยายามไม่รู้จะทำยังไงให้เค้ารับเป็นพวก รุ่นน้องก็มีกลุ่มของเค้า จะคุยกับฉันก็คงเกรงใจและรู้สึกแปลกๆ เพราะฉันเป็นรุ่นพี่ จริงๆฉันควรจะได้ดีกว่านี้ เก่งในสายอาชีพกว่านี้ แต่ฉันไม่มีคนคุยเรื่องในสายอาชีพฉันเลยไม่มีใครเล่าไม่มีใครส่งอะไรมา ทุกคนคงส่งให้เพื่อนในแชทลับหลังกันหมด แต่ไม่มีใครส่งอะไรมาถึงฉัน ฉันก็เลยไม่มีอะไรหรอก มีแต่ตัวเปล่าๆ จะไปคุยขอไปเที่ยวกับน้อง น้องยังบอกต้องลี้ยงเลย ฉันไม่มีเงินหรอก มันต้องใช้เงินด้วยหรอมิตรภาพ เพื่อนๆในเฟซก็ไม่มีใครสนใจ รุ่นพี่ก็คุยอยู่แต่กับเพื่อนตัวเอง บางคนบล็อกฉัน บางคนอันเฟรน อันนี้เจ็บใจรุ่นพี่รุ่นน้องกันแท้ๆ ทำกันได้ลง แต่อย่างว่าสำหรับเค้าคงไม่เป็นปัญหาหรอก มีแต่ฉันแหละที่ทุกข์ใจอยู่ฝ่ายเดียว
[[K-blog]] - ครั้งแรก
หากจะให้บ่นถึงชีวิตฉันก็อาภัพนัก มีแต่ปัญหา คนภายนอกคงจะมองว่าฉันปกติดี ดูไม่มีปัญหา มีพ่อแม่มีบ้าน เงินทองไม่ได้ขาดอะไรมาก แต่ในใจของฉันนี่แหละที่มันมีปัญหา โลกที่ฉันรับรู้มันช่างแย่เหลือเกิน แต่เด็กเมื่อฉันมีเพื่อนคบได้ไม่นานซัก 1 ปี หรือ 3 ปีเป็นอย่างมากก็มีอันต้องเลิกคบกันไป
จนปัจจุบันเรียนจบแล้ว เพื่อนที่มีในชีวิตคือ 0
น่าเศร้าเหลือเกินที่แต่ละวันแต่ละปี ฉันได้แต่นั่งมองรูปเพื่อนไปเที่ยวกัน ไปฉลองปีใหม่กันในเฟ๊ซบุ๊ค โดยที่ในใจฉันเอาแต่นึกว่าค้าใจเขาใจเรากับฉันบ้างหรอ ลองคิดว่าเป็นตัวเขาเองต้องตกอยู่ในสภาพที่ไม่มีเพื่อนชวนไปไหนมาไหนจะเศร้าใจแค่ไหน มีเพื่อนคนนึงในเซคที่โดนคนแบนเยอะแยะ แล้วตอนสุดท้ายก็ไปคุยดีกัน ชวนไปที่ยว ไปเม้นเฟซบุ๊ค แล้วฉันล่ะ ฉันทำผิดจริงๆเหรอ ทำผิดอะไรมากมายนักหรือ หรือทุกอย่างพวกเขาแค่คิดไปเอง แล้วพาลเกลียดฉัน
ฉันมีปัญหากับเพื่อนคนนึงในกลุ่ม ทำงานกลุ่มไม่ดีไม่ตรงต่อเวลา 1 วิชา แค่นั้น ไม่มีใครมาคบ มาง้อ มาคืนดี อะไรกับฉันเลย 4 ปี ที่เรียน ตอนที่แยกกันก็คือมีไอ้here เจ้าปัญหานางนึงถ่ายคลิปเย้ยหยัยฉันแล้วโพสต์ลงเฟซ ฉันเห็นว่ามีคนในกลุ่มฉันมีเอี่ยวด้วยอยู่ในคลิป ฉันเลยงอน ลุกออกมาจากกลุ่ม แล้วไปนั่งอยู่คนเดียวจากนั้นก็ไม่มีใครคบฉันอีกเลย
ฉันเคยตั้งกลุ่มเฟซบุ๊คเพื่อเคลียปัญหา ก็ไม่ช่วย เรียกมาเคลียร์ ก็ไม่มีใครเคลียร์ บอกให้คุยกันตรงๆก็ไม่มีใครพูด ทุกอย่างเอาไปคุยกันลับหลัง คิดเองเออเองพูดเองกันในกลุ่ม มีงานนึงฉันขอเข้ากลุ่มกับเพื่อนอีกกลุ่ม เค้าก็บอกว่าต้องถามเพื่อนก่อนกลัวอีกคนที่ไม่ชอบมีปัญหา แม้แต่บางวิชาที่รับ 3 หรือ 5 คน กลุ่มไม่ครบ ฉันไปขอเข้าก็ยังไม่ยอมรับฉันเข้า เคยคิดไหมว่า ปล่อยให้ฉันทำคนเดียวได้ไหม เคยคิดไหมว่าถ้าวิชานี้ฉันไม่ผ่าน ฉันจะเรียนไม่จบ
หลังจากนั้นก้มีปัญหาตามมาอีกค่ะคุณณ หลังจากพวกมันเรียนจบไปแล้ว ปีสองปี ก็ยังมีไอ้ here 2 ตัวตามรังควาญฉันอยู่ มันคอยไปเม้นด่าฉันในแต่ละเม้นที่ฉันไปคุย
พวกเพื่อน เฮ้อ ฉันเกลียดคำว่าเพื่อนจริงๆ แต่ในใจมันคิดว่าเป็นเพื่อนไปแล้ว เปลี่ยนยาก พวกนี้ไม่มีใครแบ่งปันอะไรดีๆกับฉันสักคน มีแชทกลุ่มเป็นสิบแต่ไม่มีฉันอยู่ในกลุ่ม ไม่มีใครบอกอะไรฉัน ไม่มีใครชวนฉันเที่ยว ไม่มีใครถามสารทุกสุขดิบ ไม่มีใครเป็นห่วง ไม่มีใครเม้นท์สู้ๆ ไม่มีใครถามว่าเป็นอะไร ไม่มีใครอวยพรวันเกิด ไม่มีใครอวยพรปีใหม่ ไม่มีใครไม่ว่าเทศกาลไหนๆ ไม่มีใครแม้แต่งานรับปริญญาฉัน ถ้ามีใครเอาเรื่องนี้ไปถามหรือไปพูดคุยกับพวกมัน พวกมันก็จะเล่าเรื่องเข้าข้างฝั่งพวกมันนั้นแหละ ฉันไม่รู้ดรื่องอะไรด้วยหรอก ฉันไม่รู้อะไรเลยเพราะไม่มีใครเคยบอกอะไรฉัน คุยกับฉันตรงๆ ขนาดฉันเคยถามไปตรงๆว่าฉันทำอะไรผิด ยังไม่มีคำตอบให้ฉันเลย
ทุกวันนี้ในเฟซฉันก็เหมือนผีแหละ เม้นๆตลกๆไปวันๆ ไม่มีใครสนใจฉันจริงๆหรอก จะมีก็มีบ้าง ขอบคุณคนที่สนใจนะ ฉันจะไปคบกับใครก็ไม่ไหวพยายามไม่รู้จะทำยังไงให้เค้ารับเป็นพวก รุ่นน้องก็มีกลุ่มของเค้า จะคุยกับฉันก็คงเกรงใจและรู้สึกแปลกๆ เพราะฉันเป็นรุ่นพี่ จริงๆฉันควรจะได้ดีกว่านี้ เก่งในสายอาชีพกว่านี้ แต่ฉันไม่มีคนคุยเรื่องในสายอาชีพฉันเลยไม่มีใครเล่าไม่มีใครส่งอะไรมา ทุกคนคงส่งให้เพื่อนในแชทลับหลังกันหมด แต่ไม่มีใครส่งอะไรมาถึงฉัน ฉันก็เลยไม่มีอะไรหรอก มีแต่ตัวเปล่าๆ จะไปคุยขอไปเที่ยวกับน้อง น้องยังบอกต้องลี้ยงเลย ฉันไม่มีเงินหรอก มันต้องใช้เงินด้วยหรอมิตรภาพ เพื่อนๆในเฟซก็ไม่มีใครสนใจ รุ่นพี่ก็คุยอยู่แต่กับเพื่อนตัวเอง บางคนบล็อกฉัน บางคนอันเฟรน อันนี้เจ็บใจรุ่นพี่รุ่นน้องกันแท้ๆ ทำกันได้ลง แต่อย่างว่าสำหรับเค้าคงไม่เป็นปัญหาหรอก มีแต่ฉันแหละที่ทุกข์ใจอยู่ฝ่ายเดียว