เรามีเพื่อนสนิทผู้ชายรุ่นน้องอายุห่างกัน สิบกว่าปี คุยกันทุกวัน มันเริ่มจากทำธุรกิจช่วยเหลือกันมาตลอดตลอด 3 ปี
เรามีครอบครัวและลูก 2 แล้วเราบอกสถาณะชัดเจน เขาจีบเราช่วงแรก เพราะคิดว่าเราโสด อายุเท่ากัน แต่เราก็บอกทุกอย่างขอให้เป๋น พี่ น้อง กัน ซัพพอทกัน
เขาก็เข้าใจ เราคุยกันแบบ พี่ น้อง เขามีแฟน จนเลิกไปคน และตอนนี้กำลังคบคนใหม่ ทำไมเรารู้สึกเหมือนเขาหลบๆไม่อยากคุยล้อกันเหมือนแต่ก่อน
เราไม่โกหกความรู้สึกตัวเอง เราไม่ได้รักเขาในเชิงชู้สาว แต่มันรู้สึกเหมือนเขาจะลืมเรา ความเป็นคนสนิท ที่เขาให้ความช่วยเหลือ ความสำคัญของเรา กลัวมันจะลดลง เราไม่อยากให้เขาเปลี่ยนไปกับเพียงเพราะเขามีแฟน ซึ่งเราชัดเจน มาตลอดว่ามีครอบครัว มีลูก ไม่อยากรู้สึกเหมือนถูกลืม เราควรทำตัวอย่างไรดี ควรจะคุยน้อยลง บอกความรู้สึกไปว่าเราน้อยใจที่เขาไม่มีเวลาคุยเหมือนแต่ก่อน?
ปล..มันอึดอัดที่เราทำตัวเหมือนเดิม อารมณ์เหมือนกลัวถูกลืม แต่เขาก็บอกตลอดทำอะไร ส่งรูปกับแฟนมาให้ดู
น้อยใจเพื่อนสนิทไปมีแฟนมีเวลาให้เราน้อยลง
เรามีครอบครัวและลูก 2 แล้วเราบอกสถาณะชัดเจน เขาจีบเราช่วงแรก เพราะคิดว่าเราโสด อายุเท่ากัน แต่เราก็บอกทุกอย่างขอให้เป๋น พี่ น้อง กัน ซัพพอทกัน
เขาก็เข้าใจ เราคุยกันแบบ พี่ น้อง เขามีแฟน จนเลิกไปคน และตอนนี้กำลังคบคนใหม่ ทำไมเรารู้สึกเหมือนเขาหลบๆไม่อยากคุยล้อกันเหมือนแต่ก่อน
เราไม่โกหกความรู้สึกตัวเอง เราไม่ได้รักเขาในเชิงชู้สาว แต่มันรู้สึกเหมือนเขาจะลืมเรา ความเป็นคนสนิท ที่เขาให้ความช่วยเหลือ ความสำคัญของเรา กลัวมันจะลดลง เราไม่อยากให้เขาเปลี่ยนไปกับเพียงเพราะเขามีแฟน ซึ่งเราชัดเจน มาตลอดว่ามีครอบครัว มีลูก ไม่อยากรู้สึกเหมือนถูกลืม เราควรทำตัวอย่างไรดี ควรจะคุยน้อยลง บอกความรู้สึกไปว่าเราน้อยใจที่เขาไม่มีเวลาคุยเหมือนแต่ก่อน?
ปล..มันอึดอัดที่เราทำตัวเหมือนเดิม อารมณ์เหมือนกลัวถูกลืม แต่เขาก็บอกตลอดทำอะไร ส่งรูปกับแฟนมาให้ดู