สวัสดีค่ะ (นี่คือกระทู้แรกของเรานะคะ)
ก่อนอื่นเลยขอแนะนำตัวก่อน เราอายุ15 ตอนนี้อาศัยอยู่ที่ประเทศฝรั่งเศส ส่วนตัวเราเป็นเด็กต่างจังหวัดนะคะ(อยู่ภาคอีสาน) เพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก เราตัดสินใจมาเรียนที่นี่เอง(มาอยู่กับผู้ปกครองและมีน้องสาวอีก1คน) เรามาได้ประมาณ4เดือนแล้วค่ะ ตอนนี้กำลังศึกษาอยู่ที่collège ปีหน้าขึ้นhight school เพิ่งจะเริ่มเข้าศึกษาได้ไม่นาน เราเป็นคนพูดภาษาอังกฤษได้นะคะ ฟังและเขียนออกอ่านรู้เรื่อง ภาษาอังกฤษถือว่าใช้ได้ในระดับนึงเลยค่ะ แต่ตอนที่อยู่ประเทศไทยไม่ได้ใช้ภาษาอังกฤษเลย ได้เริ่มใช้จริงๆจังๆก็ตอนมาต่างประเทศครั้งนี้นี่แหละค่ะ ฮ่าๆ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลัก คือตอนนี้ศึกษาอยู่และไม่ได้อยู่ในปารีสนะคะ เราอยู่bretagne(เบรอตาญ) ไกลจากปารีสมากพอสมควร เราต้องเข้าโรงเรียนที่นี่ แม่เราทำงานที่นี่ค่ะ เราเรียนเป็นโรงเรียนเอกชน และมีชื่อเสียงอีกด้วย เป็นโรงเรียนระดับต้นๆของbretagneเลยทีเดียว เรามีปัญหาที่ว่า เราไม่สามารถพูดภาษาของเขาได้เลย ได้แค่นิดหน่อย  ทักทาย พูดคุยปกติ บางคำก็รู้เรื่อง เวลาเพื่อนในห้องคุยกันเราพอรู้เรื่องบ้าง แต่เวลาเรียนนี่สิ เราแทบจะลุกเดินออกจากห้องเลยค่ะ ได้แต่นั่งมองคนอื่นถาม-ตอบ กับครู เวลานั่งเรียนเราคิดเสมอว่าทำไมมันยากขนาดนี้ เหมือนเด็กอนุบาลกับเด็กม.ต้นมานั่งเรียนด้วยกัน เราก็แทบจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย นั่งแต่นั่งจดบนกระดานแล้วนั่งฟัง นักเรียนที่นี่มีมารยาทในห้องเรียนกันมาก เรียนเป็นเรียนเล่นเป็นเล่น แต่เวลาเรียนเค้าสามารถสั่งน้ำมูกกันดื้อๆในห้องเรียนได้เลย ไปตอนแรกนี่เห็นนักเรียนยืนแลกลิ้นกันอยู่ เห็นนั่งกอดกันมีล้วงหน้าอกด้วย อื้อหืออออ เรามันคนไทยอะเนอะ แต่ตอนนี้ก็ชินแล้วแหละ5555  ในโรงเรียนจะแบ่งเป็น2ฝั่ง เป็นcollège กับ hight school เด็กเล็กกับเด็กใหญ่จะไม่ได้เจอกันเท่าไหร่หรอกค่ะ ส่วนมากเจอกันได้ก็จะตอนทานข้าวเที่ยง ที่นี่สูบบุหรี่กันเยอะมาก เยอะจัด เหล้าเบียร์ก็เยอะจัด แต่คนที่นี่เค้าอัธยาศัยดีมากๆค่ะ เรียนเก่งมากด้วย เรารู้สึกด้อยไปเลยทีเดียว ในความคิดเห็นของเรานะคะ เรารู้สึกว่าเด็กฝรั่งเก่งกว่าเด็กไทยเยอะเลยค่ะ ที่โรงเรียนห้ามเอาโทรศัพท์ไป ถึงจะเอาไปได้แต่ห้ามใช้ เราก็ไม่เห็นมีคนแอบใช้ในโรงเรียนนะคะ พูดภาษาอังกฤษถือว่าดีเลยค่ะ เวลาเค้าสื่อสารกับเรานะ เราไม่มีปัญหาเท่าไรสำหรับเรื่องเพื่อน เพราะเราจะพูดอังกฤษได้เลยไม่ใช่ปัญหาเพราะเราเข้าหาเค้าด้วย และเค้าก็เข้าหาเราด้วยล่ะมั้ง แต่ละคนใจดีมากๆ ช่วยเหลือเราทุกอย่างเลยค่ะ เราอยากเล่าให้ทุกคนฟัง มันยังมีอีกหลายๆอย่าง แต่ตอนนี้คือเราสับสนมาก เรากลัวว่าเราจะเรียนไปแล้วไม่รู้เรื่อง กลัวว่าจะเสียเวลาเปล่าๆ เราคิดว่าถ้าหากถึงปีหน้าที่จะเลื่อนชั้น เรากลัวว่าจะได้อยู่ชั้นเดิม และเพื่อนก็ต้องเลื่อนชั้นขึ้น กลัวจะไม่มีเพื่อน ถ้าเรากลับไปเรียนต่อที่ไทย ก็กลัวจะทิ้งโอกาสดีๆไป คือเราพูดภาษาเค้าไม่ได้ เวลาเรียนก็ไม่รู้เรื่อง แล้วที่นี่จะสอบบ่อยมาก เราก็ได้แต่นั่งเฉยๆ ไม่ได้สอบกับเค้า เวลาเรียนเราก็รู้สึกโง่ไปเลย ทั้งๆที่อยู่ไทยเป็นคนเรียนดีในระดับนึงเลยนะคะ สอบเข้าห้องgifted ได้ที่2เลยเชียว คนร้อยกว่าคนค่ะตอนนั้น แต่เราไม่ใช่เด็กเรียนอย่างที่คิดนะคะ จะว่าดื้อในระดับนึงเลยก็ว่าได้ โดดเรียนบ้างค่ะที่ไทยนะ555 มีกินดื่มตามประสาเด็กๆกับเพื่อนบ้าง นิสัยดื้อ แต่ไม่ใช่กับครอบครัวหรือผู้ใหญ่นะคะ เรารับฟังคำสอนของผู้ใหญ่และฟังคำบอกสอนค่ะ แต่เรารู้สึกท้อด้วยเรื่องที่ว่ามาทั้งหมด เรียนไม่รู้เรื่อง ภาษาไม่ได้ คิดถึงบ้าน คิดถึงเพื่อน แต่กลัวจะเสียโอกาสดีๆแบบนี้ เราควรจะทำยังไงดี ขอคำแนะนำหน่อยได้มั้ยคะ(งดคำหยาบนะคะ เจ้าของกระทู้ยังเด็ก อยากได้รับคำแนะนำดีๆค่ะ จะลองคิดทบทวนกับตัวเองดูอีกครั้ง) ขออภัยถ้าแท็กผิดนะคะ เราอาจจะพูดวกไปวนมาบ้าง อภัยด้วยนะคะ นี่คือกระทู้แรกของเราโน๊ะ ขอบคุณทุกคนล่วงหน้านะคะ😋🙏