ทำไมไทยมีคำลงท้าย เสริมเสียงมากมายครับ

รอบแรกได้ยินว่า ยะเต ยะโต ยะเตตาโม ยะยะยะ ยะ รอบสอง ปะโตเมตัง ปะระชีวินัง สุคะโตจุติ จิตะเมตะ นิพพานัง สุคะโตจุติ ยะเต ยะโต ยะเตตาโม ยะยะยะ ยะ คืออยู่ๆก็ท่องบทนี้ได้เองในจิต และจำบทสวดได้ แบบพูดออก

คำนี้จะเห็นในราชทินนามอันเต็มของขุนนางสมัยก่อนครับ เห็นไม่ว่าจะตำแหน่งใหญ่ไหน วรรคสุดท้ายก็จะเป็นคำนี้เสมอ ไม่ว่าจะเป็น  เจ้าพระยาจักรี ที่สมุหนายก (เจ้าพระยาจักรีศรีองครักษ์ สมุหนายก อัครมหาเสน

เอาล่ะค่ะ วันนี้ จะมาบ่น(?)เรื่องการใช้คำลงท้ายประโยคที่อยู่ในรูป "-ะ, -่ะ" !! แทนแท้น มาเริ่มกันเล้ยย คะ/ค่ะ คะ - ลงท้ายประโยคที่มีแนวโน้มว่าจะขึ้นเสียงสูง ต.ย. - ไปไหนล่ะคะ?, แน่ใจสิคะ,

อาจเป็นได้ทั้งข้อดีและข้อเสีย แต่มันมีข้อดีอยู่บ้างน่ะค่ะ - สยามเมืองเยิ้ม เอ๊ย! เมืองยิ้ม - ไม่เป็นไร ศรีทนได้ - ไม่เอาหรอก เกรงจยวาย - ทำอะไรตามใจ คือไทยแท้ - เป็นธรรมเนียมไทยแท้ แต่โบราณ ใครมาถึงเ

"อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขัง อริยสัจจัง (ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็นี้แลเป็นทุกข์อย่างแท้จริง) คือ ..ชาติปิ ทุกขา (ความเกิดก็เป็นทุกข์) ชร

คอนเทนต์อัดแน่น 24 ชม.ทั้งหนัง เพลง ข่าว เด็ก กีฬา สารคดี สาระ บันเทิง ศาสนา ฯลฯ สเปกครบ รองรับอุปกรณ์เสริม เทพได้แค่เชื่อมเน็ต รองรับ android โหลดแอปได้ทั้งจาก infosat store และกูเกิลเพลย์ครับ