ถ้าเค้าจะไปก็ควรให้เค้าได้ไป ผมคิดถูกมั้ยครับ

คือผมเป็น นร.ม.ปลายอายุเกือบ17 ที่บ้านก็ไม่ค่อยจะมีเงินเท่าไหร่ พ่อแม่ผมเลิกกัน ผมอยู่กับปู่ย่า แม่กลับไปอยู่ที่บ้านที่ จ.ทางภาคเหนือส่วนพ่อทำงานอยู่ที่เมื่องนอก ผมได้ตังจากย่าวันนึงไม่ค่อยมากค่ากินที่รร.วันนึงก็หมดพอดี ตังก็เลยไม่มีเหลือเก็บ แต่ผมก็มีแฟนแล้วแต่ละเทศกาล เพื่อนคนอื่นที่มีแฟนเค้าก็มีของให้กัน ผมก็แอบนอยตัวเองอยู่เหมือนกันที่ไม่มีอะไรให้แฟนผมเลยสักอย่าง จนพักหลังเค้าบอกว่าเราเหมือนแค่เพื่อนสนิทกันที่โทรหากันอยู่ด้วยกันบ่อยๆ (ในรร.) มากกว่า เวลาเค้าจะไปไหนไกลๆผมก็ไม่ค่อยเต็มที่ ผมก็ต้องมีปัญหาเรื่องเงินเรื่องระยะทางจากบ้านผมไปบ้านแฟนก็ไกลอยู่ เวลาเทศกาลทีไรก็ไม่เคยได้อะไรจากผม เค้าบอกว่าเค้าไม่ได้ต้องการของแพงหรือของมีค่าอะไรแค่ของที่ผมทำเองมาให้หรือที่อยากให้เค้าจากใจก็ได้ ซึ่งผมก็ไม่เคยให้เค้าได้เลย พอเค้าพูดผมก็อดน้ำตาไหลไม่ได้เพราะตอนพูดแบบนี้เค้าจะยิ้มแล้วบอกผมเสมอว่าไม่เป็นไรหรอกผมเป็นคนขี้อายเวลาเค้างอนก็ไม่เคยจะขอโทษหรือง้อเค้าจริงๆจังสักที จนเค้าหายเองตลอด ผมไม่ได้กลัวเสียฟอร์มอะไรเลยนะ ผมรู้ผมควรพูดอะไรผมควรทำอะไรแต่ผมไม่เคยกล้าทำให้เค้าสักทีเวลาเค้างอน เรื่องเริ่มจากผมเองปีใหม่ปีที่แล้ววันที่1ม.ค ประมาณตี1กว่า ผมโทรไปบอกชอบเค้า คุยกันอีกตั้ง2เดือนกว่าจะได้คบกัน ผมรักเค้ามากนะ แต่นี่ก็วนมากฝอีกปีแล้วผมก็ยังไม่เปลี่ยนตัวเองเลย ถ้าวันนึงเค้าเลือกจะไปจากผม ผมก็ต้องยอมใช่มั้ยครับ เรื่องเริ่มจากผมก็จบเพราะผมนี่แหละครับ