ปรึกษากึ่งระบายเรื่องทำไมเราเป็นตัวของเราเองไม่ได้

เกริ่นก่อนนะครับ
ผมศึกษาอยู่โรงเรียนประจำแห่งหนึ่ง ที่ จว นครนายก(น่าจะพอเดาได้) ผมอ่านหนังสือหนักมากเพื่อให้ได้เข้าโรงเรียนนี้ ถามว่าทำไมเข้าโรงเรียนนี้ เพราะตอนนั้นยังไม่รู้ว่าตัวเองอยากเป็นอะไรทางแม่ผมก็เลยให้เข้าโรงเรียนไปก่อน. ส่วนตัวผมเป็นคนที่ชอบวิชาเคมีมาก สอบติดเคมีโอลิมปิก2ครั้ง แต่ไม่ได้ไปเข้าค่ายนะครับ ผ่านไป1 ปีเริ่มรู้สึกอยากออกละ (เห้ยตัวเองไม่ใช่คนที่ชอบอะไรแบบนี้วะไม่ได้เกลียดนะแต่ไม่รู้สึกรักในสิ่งที่กำลังทำเลย) ผ่านมาปลายปีที่2 ได้มีโอกาสนั่งเรือไปเกาะจาก สัตหีบ—>เกาะสมุย และขากลับได้เห็นแท่นขุดเจาะน้ำมัน รู้สึกว่าโคตรสวยเลยหวะ อยากไปอยู่ ได้มองดูดาวที่ทะเลตอนกลางคืนสวยมากชอบมากกก(ตอนเด็กชอบดาราศาสตร์)กลับมาศึกษาเพิ่มรู้สึกชอบเพราะมันค่อนข้างตรงกับส่วนของวิชาเคมีที่ชอบด้วย ก็มีคณะปิโตรเลียมและเหมืองแร่ ที่ ม สุรนารี จุฬา  มช และอื่นๆอีกนิดหน่อยแต่ป็นคณะทางอ้อม  (จุฬา 1 ปีอัดความรู้กลับไปไม่น่าทัน)ผมก็ไปบอกแม่ว่าอยากออก แม่ผมไม่อยากให้ออกซะงั้น คงกลัวเรื่องปั่นความรู้หม่ทันด้วยปกละ
แม่ผมบอกว่า : หมอก็ยาก วิศวะก็ตกงาน บัญชีสาขาก็ปิดตัวลงอีก มีแต่อันนี้แหละ รองรับเราตลอดชีพ
ผมตอบกลับไปว่า : แต่ผมไม่รู้สึกรักในอาชีพนี้เลย คนเราจะทำในสิ่งที่รักได้ดี.
แม่ : คนเราก็ไม่ได้ทำในสิ่งที่รักเสมอไป
ผม : ???-?? (แต่นี้เรื่องของอนาคตผมก็งง)
ผมคิดในใจตลอดเวลา อยากออกไปทำในสิ่งที่ชอบวะ น่าจะสนุกละเต็มที่กับมันได้.อย่างเดียวเลยครับที่แม่ผมกังวลคือ โตไปแล้วไม่มีงานทำ อย่างเดียวเลย.หลังๆผมบอกแม่บ่อยขึ้น แม่ผมจิตตก เครียดมาก  สรุปแล้ว  ผมควรที่จะออกไปทำในสิ่งที่ชอบดีไหมครับ(เรื่องการสอบผมว่าผมทำได้)  เปรียบเทียบให้คร่าวๆนะครับ
อยู่ต่อ : มีอาชีพรองรับแน่นอนระหว่างเรียนก็มีเงินเดือน ด้วยแต่อาจจะลำบากในหน่อยในสมัยนี้ ต้องอยู่แบบไม่ได้รักไปตลอด เต็ม10 ผมให้3.5 ในตอนนี้นะ นานไปอาจจะต่ำลงด้วย
ออก : ต้องดรอปช้ากว่าเพื่อน1ปี แล้วไปสอบแข่งขัน
       ติด :เรียนอีก5ปี จบมาหางานทำ(หรือเขามาเสนอให้ไม่แน่ใจในเรื่องนี้ครับ
       ไม่ติด : สอบใหม่
      แต่ค่อยข้างมั่นใจว่าติดนะ