สวัสดีค่ะ ฉันมีเรื่องจะมาเล่าให้ทุกคนฟังค่ะ มันเป็นประสบการณ์ความรักของผู้หญิงคนนึง...
ที่ถูกความรักทำร้าย
(เรื่องโดย พี่เอื้อง)
วันที่ 14 เมษายน 60
วันหยุดพักผ่อนช่วงหน้าร้อน พี่ได้เจอกับผู้ชายคนนึงตอนไปทำบุญที่วัดในจังหวัดเชียงใหม่ เขามองพี่แล้วยิ้มให้...
เหมือนโลกหยุดหมุน ตอนนั้นพี่ก็นิ่งค้างเพราะเหมือนถูกสะกด จะว่าพี่เวอร์ก็ได้ แต่ฟิวส์เดียวกับในนิยายเลยนะ ตกหลุมรักตั้งแรกเจอ..
กว่าจะเป็นปกติก็ตอนที่เขาเดินมาแล้วถามว่า "คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?" ตานี่เบิกกว้างแก้มเห่อร้อนอย่างกับเจอ วี bts เลยล่ะ
พอได้สติอีกครั้งก็ส่ายหน้า เขาถามอีกว่า "เป็นคนเชียงใหม่ใช่ไหมครับ?" พี่ก็ตอบว่าใช่ ก่อนที่เขาจะมาขอไลน์ติดต่อเพราะบอกว่าอยากได้ไกด์นำเที่ยว
ไอ้เราก็ใจง่ายให้เขา หลังจากนั้นเราก็นัดเจอกันบ่อยๆ เป็นเวลาสามเดือนที่เรารู้จักกัน และวันที่ 29 กรกฏาคม 60 วันที่เขาพี่เป็นแฟน
พี่ดีใจจนร้องไห้เลยนะ... ทุกอย่างดีมาตลอดจนวันครบรอบสองเดือน 29 กันยายน 60 พี่มองมือถือของเขาที่มีเบอร์โทรมา ตอนนั้นเขาเข้าห้องน้ำพี่เลยกดรับ
...นาทีนั้นเหมือนพี่จะขาดอากาศหายใจ เพราะมีผู้หญิงปลายสายพูดขึ้นว่า "คุณคะ เมื่อไหร่จะกลับบ้าน ลูกบ่นคิดถึงคุณมากเลยรู้ไหม? งานที่นู่นยังไม่เสร็จ
เหรอคะ เราไม่เจอกันจะสองเดือนแล้วนะ..." มันตลกมากๆเลยใช่ไหมล่ะ เพราะทุกๆเดือนเขาจะกลับกรุงเทพฯแล้วบอกว่าไปเยี่ยมเพื่อนเสมอ
จนวันนั้นพี่ถึงได้รู้ทุกอย่าง พี่เป็นชู้ พี่แย่งของๆคนอื่น มือไม้แทบยกไม่ขึ้นเหมือนมีอะไรมาจุกอก พี่เลยตัดสินใจพูดไปว่า...
" เอ่อ...สามีคุณคุยงานอยู่ค่ะ ฉันเป็นผู้ช่วยของเขาไว้เสร็จงานแล้วจะให้รีบโทรกลับค่ะ..." หลังจากนั้นพี่ก็บอกเลิกเขา
ทั้งๆที่ใจพี่ไม่อยากเลิกเลยนะ แต่ทำยังไงได้มันไม่ใช่ของๆเรา ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังตามตื้อขอคืนดี แต่พี่ไม่ยอม
จะให้พี่รักกับเขา แล้วทำให้ครอบครัวแตกแยกพี่ทำไม่ได้จริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นพี่ก็ลืมเขาไม่ได้...
แต่นี่ก็จะปีแล้วนะ พี่ก็ไม่เคยลืมเลย หรือต้องรอนานกว่านี้..แล้วมันต้องนานแค่ไหน?
..................................................................................................................................................................
แล้วคุณคิดว่าเวลามันจะทำให้ลืมอะไรที่ทำให้เราเจ็บปวดได้หรือเปล่า?
แล้วถ้าลืมได้ มันต้องใช้เวลาเท่าไหร่?
แล้วถ้าลืมไม่ได้...เราจะต้องอยู่กับความทรงจำนั้นต่อไปเหรอ?
ขอบคุณเรื่องราวดีๆจาก พี่เอื้องนะคะ
เวลาช่วยเยียวยาทุกสิ่งจริงหรือเปล่า?
(เรื่องโดย พี่เอื้อง)
วันที่ 14 เมษายน 60
วันหยุดพักผ่อนช่วงหน้าร้อน พี่ได้เจอกับผู้ชายคนนึงตอนไปทำบุญที่วัดในจังหวัดเชียงใหม่ เขามองพี่แล้วยิ้มให้...
เหมือนโลกหยุดหมุน ตอนนั้นพี่ก็นิ่งค้างเพราะเหมือนถูกสะกด จะว่าพี่เวอร์ก็ได้ แต่ฟิวส์เดียวกับในนิยายเลยนะ ตกหลุมรักตั้งแรกเจอ..
กว่าจะเป็นปกติก็ตอนที่เขาเดินมาแล้วถามว่า "คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?" ตานี่เบิกกว้างแก้มเห่อร้อนอย่างกับเจอ วี bts เลยล่ะ
พอได้สติอีกครั้งก็ส่ายหน้า เขาถามอีกว่า "เป็นคนเชียงใหม่ใช่ไหมครับ?" พี่ก็ตอบว่าใช่ ก่อนที่เขาจะมาขอไลน์ติดต่อเพราะบอกว่าอยากได้ไกด์นำเที่ยว
ไอ้เราก็ใจง่ายให้เขา หลังจากนั้นเราก็นัดเจอกันบ่อยๆ เป็นเวลาสามเดือนที่เรารู้จักกัน และวันที่ 29 กรกฏาคม 60 วันที่เขาพี่เป็นแฟน
พี่ดีใจจนร้องไห้เลยนะ... ทุกอย่างดีมาตลอดจนวันครบรอบสองเดือน 29 กันยายน 60 พี่มองมือถือของเขาที่มีเบอร์โทรมา ตอนนั้นเขาเข้าห้องน้ำพี่เลยกดรับ
...นาทีนั้นเหมือนพี่จะขาดอากาศหายใจ เพราะมีผู้หญิงปลายสายพูดขึ้นว่า "คุณคะ เมื่อไหร่จะกลับบ้าน ลูกบ่นคิดถึงคุณมากเลยรู้ไหม? งานที่นู่นยังไม่เสร็จ
เหรอคะ เราไม่เจอกันจะสองเดือนแล้วนะ..." มันตลกมากๆเลยใช่ไหมล่ะ เพราะทุกๆเดือนเขาจะกลับกรุงเทพฯแล้วบอกว่าไปเยี่ยมเพื่อนเสมอ
จนวันนั้นพี่ถึงได้รู้ทุกอย่าง พี่เป็นชู้ พี่แย่งของๆคนอื่น มือไม้แทบยกไม่ขึ้นเหมือนมีอะไรมาจุกอก พี่เลยตัดสินใจพูดไปว่า...
" เอ่อ...สามีคุณคุยงานอยู่ค่ะ ฉันเป็นผู้ช่วยของเขาไว้เสร็จงานแล้วจะให้รีบโทรกลับค่ะ..." หลังจากนั้นพี่ก็บอกเลิกเขา
ทั้งๆที่ใจพี่ไม่อยากเลิกเลยนะ แต่ทำยังไงได้มันไม่ใช่ของๆเรา ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังตามตื้อขอคืนดี แต่พี่ไม่ยอม
จะให้พี่รักกับเขา แล้วทำให้ครอบครัวแตกแยกพี่ทำไม่ได้จริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นพี่ก็ลืมเขาไม่ได้...
แต่นี่ก็จะปีแล้วนะ พี่ก็ไม่เคยลืมเลย หรือต้องรอนานกว่านี้..แล้วมันต้องนานแค่ไหน?
..................................................................................................................................................................
แล้วคุณคิดว่าเวลามันจะทำให้ลืมอะไรที่ทำให้เราเจ็บปวดได้หรือเปล่า?
แล้วถ้าลืมได้ มันต้องใช้เวลาเท่าไหร่?
แล้วถ้าลืมไม่ได้...เราจะต้องอยู่กับความทรงจำนั้นต่อไปเหรอ?
ขอบคุณเรื่องราวดีๆจาก พี่เอื้องนะคะ