คำสัญญาญมันสำคัญกว่าการกระทำ

จขกท ทำใจอยู่นานที่จะเล่าเรื่องนี้และเรื่องนี้คือเรื่องจริงไม่มีแต่งเติมใดๆทั้งสิ้น จะเล่าเพื่อเตือนสติหลายคนในเรื่องความรัก จขกท   ห่างกับแฟนมา7ปีไม่เจอกันเลยแต่เขาก็ตามหาเรามาตลอดจนวันนึงได้กลับมาเจอกันแล้วผู้ความในใจทั้งหมดแล้วกลับมาคบ คบกันได้สักพักเขาก็เริ่มวางแผนอนาคตพูดเรื่องแต่งงานโดยพูดว่าอีก3ปีจะมาแต่ง(แต่ในใจคิดว่าอยากมีลูกมาเดินถึงกระโปรงเรา)แล้วอีก1อาทิตย์ เขาก็ซื้อแหวนก็ซื้แหวนมาเซอร์ไพร์โดนที่คนเยอะมากๆเพราะเป็นท่าเรือ(นิสัยเขาจะเป็นคนขี้อาย ไม่ค่อยพูดเหมือนคนโดนเข็มเย็บปากไว้โลกส่วนตัวสูง บ้างาน ใจร้อน ) เขาจะเป็นคนที่อ่านใจยากมากๆ เราก็เลยไปมาหาสู้กันช่วงแรกเขาไม่กล้าเขาบ้านเพราะเกร็จใจและขี้อาย) จนวันเขาซื้อของสดมาให้เราถือไม่ไหวเลยช่วยเขาเข้าบ้านต้องแต่นั้นมาเข้าก็กล้าเข้าบ้านเรา เราเห็นในความพยายามของเขาทุกวันที่จะต้องนั่งรถเมล์ไปกลับมาหาเราวันละ8-10ชั่วโมงก็เลยช่วนเขามาอยู่ด้วยกันพอเขามาอยู่กับเรา เขาเลยบอกว่าเขาทำงานที่ไหน(ทางที่เขาไปต้องวิ่งผ่านเส้นบ้านเราทุกวัน) เขามาหาเราจนเขาโนออกจากงานแต่เขาก็ตั้งใจไว้แล้วว่ะจะมาอยู่แล้วทำงานที่เขาชอบอยู่ๆวันนึงก็พูดว่าอยากมีลูก เราก็เลยปล่อยมีเพราะช่วงนั้นงานที่เขาทำกำลังไปได้ดี เขาจะให้เงินใช้วันละ500ค่ากับข้าวตะหากวันละ300-400 จนวันนึงเราท้องเราก็บอกเขาแต่เขาก็นิ่งพอท้องเขาก็ให้ออกจากงาน เราเลยออกแต่เขาก็ยังให้เงินใช้ดูแลเหมือนเดิมแต่จะมีเพิ่มเติมคือ เขาจะดูห่วงเรามากๆ เขาจะถามเราเสมอก่อนไปทำงานว่าอยากกินอะไรพอบอกว่าอยากกินอะไรก็จะไปซื้อให้แลัะเขาจะชอบช่วนไปเที่ยวไปไหวพระทุกเย็นหลังจากกลับจากทำงาน(เรานั้นเราจะอารมย์แปรปรวนมากๆแต่จะไม่เสียงดังใส่เขาหรือช่วนเขาทะเลาะ)พอเราท้องได้ประมาณ9สัปดาห์เราเลือดออก เขาก็รีบพาไป รพ. หมอให้เรานอนนิ่งๆไม่ให้เดินเขาก็หยุดงานมาดูแลเราจนหมออนุญาติให้เราเดินหรือทำอะไรช่วงท้องเราเข้าๆออกๆ รพ.ประจำเขาก็จะดูแลทุกครั้งมีครั้งนึงเราไอ้หนักมากไอ้ทั้งคืนไอ้โขลกๆตลอดเวลา เขาต้องไปทำงานเช้าแต่เขากลับอยู่นั่งเฝ้าเราทั้งคืนไปเราเอาตอนพักเอา(เขาทำงานเสริมด้วยการวิ่งรถส่งเอกสารจะได้เงินเพิ่มจากงานของเขา) เวลาเขาถามอยากกินอะไรเราจะบอกอยากกินนั้นกินแต่ไม่ใช้ซื้อที่ไหนก็ได้แต่เขาจะไปซื้อที่ที่เราเคยกินแล้วบอกว่าอร่อยถ้าเราบอกจะกินเกี้ยวหมู่เขาจะขี่รถไป ราชบุรีเพื่อไปซื้อเกี้ยวหมูเจ้าโปรดให้ ถ้าบอกจะกินไก่ย่างเขาจะขี่รถไปซื้อให้ที่นครปฐม ถ้าบอกจะกินข้าวต้นปลาเขาจะวิ่งขี่รถไปชลบุรี เราจะกินวนไปเวียนมาแบบนี้ประจำให้ต้องรอเขากลับบ้างทีตี2บางที3(แต่ของพวกนี้เขาเป็นคนไปซื้อให้เอง)จนวันนึงเขาไปฝึกงานกับคนรู้จักเขาอยากจะเปิดธุรกิจตัวที่บ้านเราเคยพอกลับมาเขาก็บอกว่าเจอแฟนเก่าแล้วพูดแบบนั้นแบบนี้แล้วเขาก็ทะเลาะกับเราทั้งที่ไปเคยทะเลาะกันช่วงนั้นเจอกันบ่อยเขาเลยทะเลาะกับเราทุกวันจนวันนึงเขาไปสบายเราเลยให้เขาหยุดพออีกวันไปทำงานเขาโดนไล่ออกธุรกิจที่เขาทำเริ่มไม่ดีให้เงินเราน้อยลงวันผ่าคลอดลูกก็ใกล้เขามาแล้วเราก็ดันมาป่วยตอนนี้ท้องได้6เดือนกว่าครรภ์เป็นพิษเขา รพ.อีกครั้งนี้หมอว่าจะผ่าเลิกเขาก็หายไปเลย1คืนเต็มๆแล้วกลับมาดูแลเรา เขากลับมาดีกลับมาเหมือนเดินเขาไม่ได้เจอแฟนเก่าเราอีกแต่ช่วงนั้นธุรกิจเริ่มเจ๋ง งานเขาก็ไม่มีทำเขาเลยหางานวันละ400ทำแต่ก็มีบ้างไม่มีบ้าง ช่วงนั้นมีความสุขมากๆเขาดูแลดีมากคุยกับลูกทุกวันถ้าอาการเราทุกวันแต่วันนึงเขาก็พูดว่าค่าผ่าให้พ่อเราจ่ายก่อนนะ เราเลยบอกพ่อไม่มีแต่เขาก็ไม่พูดอะไรเลยเฉยๆจนช่วงอาทิตย์ก่อนเขาจะหายไป(ไปไม่บอกลา)เขาจะบ่นว่าเราไม่ค่อยกินเก็บเงินไว้ให้ลูกคนโตกินหมดแล้วตัวเล็กจะกินอะไรเธอไม่กินลูกก็ไม่ได้กิน ช่วงนั้นเขาจะกลับดึกทุกวันเพราะจะไปช่วยแม่เขาขายผ้าเก็บร้านจนวันก่อนที่เขาจะหายไป เขาไปส่งลูกคนโตไปโรงเรียนแล้วคุยกับลูกเราว่าพ่อจ๋ามาส่งทุกวันเลยเอาไหมลูกก็ดีใจมากๆแล้วไปส่งเราเขาบ้านคำสุดท้ายก็ที่เขาจะไปคือเดียววันนี้พี่กลับบ้านเร็วจะกลับตอนเย็นให้รอหลังจากเช้าวันนั้นเขาก็ไม่กลับมาอีกเลย เขาไม่ทำตามสัญญาญไม่ทำตามคำพูดทั้งที่เขาอยากมีลูกมากรักมากคุยกับลูกทุกวันดูแลอย่างดี การกระทำมันสำคัญกว่าคำพูดจริงๆ ปัจจุบันลูกเขา5เดือนกว่าๆแล้วหน้าตาเหมือนเขายังกับแกะออกมาเลย