ผมรุ้จักกับ คนๆนึง สักประมาน กลางปี
แรกๆ ก็คุย หยอกล้อกันประจำ ยิ้มรับให้ตลอด
จนหลังจากที่มีคนเข้ามาคุยมากขึ้น เขาก็เปลี่ยนไป. เหมือนตอนนี้เขาหันไปมองคนอื่นมากกว่า ความใส่ใจที่เคยมีให้หายไปหมด.
เขาแทบจะไม่สนใจผมเลย พยายามคุยปกติก็เมิน จนผมเริ่ม งอแง โวยวายถึงจะหันมามอง
พยายามขอร้อง อ้อนวอนทุกทาง ว่าจะให้ทำยังไงคุยจะยอมกลับไปคุยแบบเดิม
เขาแค่บอกว่า จุดเสียผมเป้นอย่างนั้น อย่างนี้ แต่ไม่ยอมรับฟังว่า ผมรุ้สึกยังไง พอแค่ได้พูดสิ่งที่ตัวเอง ก็ตัดบท. เราแทบไม่มีโอกาศเปิดอกคุยเลยสักครั้ง
ผมต้องพยายามเงียบ ไม่วุ่นวาย เพื่อให้ทุกอย่างสงบ เพื่อให้เขาโอเค แต่กลายเป็น ผมต้องทนฝืนความเจ็บปวด ทนความขมขืนนี้ไว้แต่ในใจ เพื่อไม่ให้มีปัญหา และคอยดูเขา เอาใจใส่คนอื่นแทน
อยากรุ้ ผมควรจะทำไงดี. ควรฝืนทนแบบนี้ เพื่อให้เรื่องสงบ หรือ ความจะตัดขาดจากเขาไปเลย
ควรจะทำยังไง กับคนที่เขาเลือกที่จะเมินเรา
แรกๆ ก็คุย หยอกล้อกันประจำ ยิ้มรับให้ตลอด
จนหลังจากที่มีคนเข้ามาคุยมากขึ้น เขาก็เปลี่ยนไป. เหมือนตอนนี้เขาหันไปมองคนอื่นมากกว่า ความใส่ใจที่เคยมีให้หายไปหมด.
เขาแทบจะไม่สนใจผมเลย พยายามคุยปกติก็เมิน จนผมเริ่ม งอแง โวยวายถึงจะหันมามอง
พยายามขอร้อง อ้อนวอนทุกทาง ว่าจะให้ทำยังไงคุยจะยอมกลับไปคุยแบบเดิม
เขาแค่บอกว่า จุดเสียผมเป้นอย่างนั้น อย่างนี้ แต่ไม่ยอมรับฟังว่า ผมรุ้สึกยังไง พอแค่ได้พูดสิ่งที่ตัวเอง ก็ตัดบท. เราแทบไม่มีโอกาศเปิดอกคุยเลยสักครั้ง
ผมต้องพยายามเงียบ ไม่วุ่นวาย เพื่อให้ทุกอย่างสงบ เพื่อให้เขาโอเค แต่กลายเป็น ผมต้องทนฝืนความเจ็บปวด ทนความขมขืนนี้ไว้แต่ในใจ เพื่อไม่ให้มีปัญหา และคอยดูเขา เอาใจใส่คนอื่นแทน
อยากรุ้ ผมควรจะทำไงดี. ควรฝืนทนแบบนี้ เพื่อให้เรื่องสงบ หรือ ความจะตัดขาดจากเขาไปเลย