แต่ก่อนเคยเห็นแต่เพื่อนแอบชอบคนนั้นคนนี้ที่รู้จักเองฝ่ายเดียวแต่อีกฝ่ายไม่รู้จัก ตอนนั้นไม่เข้าใจเพื่อนเลยค่ะว่าชอบได้ยังไง เขาไม่รู้จักเราเลยนะ แต่พอมาเจอกับตัว ไปไม่เป็นเลยค่ะ
เริ่มเรื่องเลยคือประมาณช่วงต้นเดือนกุมภาปีนี้เราเลิกเรียนค่อนข้างดึกค่ะ ประมาณ1ทุ่ม ก็จะมารอขึ้นรถประจำทางกลับบ้านตอนประมาณทุ่มกว่าๆที่ป้ายค่ะ
ช่วงนั้นเราเจอผช.คนนึงที่กลับบ้านรอบเดียวกันบนรถบ่อยมากค่ะ เป็นผช.วัยทำงานแล้วค่ะ อายุน่าจะสักราวๆ25-30ปีได้ ยอมรับค่ะว่าพี่คนนี้เค้าค่อนข้างดูดีในสายตาเราเลย... เราก็เจอเค้าเกือบทุกวันเวลากลับบ้านค่ะ
พอมาวันนึง อยู่ดีๆก็คิดถึงแต่พี่คนนี้บ่อยมากค่ะ แบบเวลาเห็นรถมาจากไกลๆแล้ว ใจก็จะคิดว่าจะได้เจอมั้ยนะ แต่ก็สั่นไปหมดเหมือนจะหมดแรงเลยค่ะ55555555555 เหมือนตัวเองเขินเขามาก มือสั่น ขาสั่นไปหมด พอได้เจอก็แทบกรี๊ดเลยค่ะ แต่ก็....ก้าวขาขึ้นรถตามปกติค่ะ
ยอมรับว่าเราโหยหาการเจอพี่เค้าทุกวันเลยค่ะ ปกติเรียนเสร็จทุ่มนึงก็จะเหนื่อยๆหน่อย แต่พอใจบอกกับตัวเองว่าจะได้เจอตอนกลับบ้านนะมันก็ดีใจมากๆเลยค่ะ55555555
แต่ก็ใช่ว่าเราจะได้เจอทุกวันนะคะ บางทีเว้นอาทิตย์สองอาทิตย์ได้เจอทีก็มีค่ะ ตอนนั้นก็คิดอยู่เรื่อยเลยว่าทำไมเจอบ้างไม่เจอบ้าง เลยคิดว่าน่าจะเป็นพวกกะ หรือเวลาเลิกงานของคนทำงานไม่เหมือนกันทุกวันมั้งคะ บางทีแอบคิดด้วยค่ะว่ากลับบ้านกันแฟนรึเปล่าน้า555
ทีนี้ค่ะ ด้วยความที่เราอยากรู้จักพี่เขามากกกก เลยพยายามรวบรวมความกล้าค่ะ(ตอนนั้นมีคนสอนมาว่าด้านได้อายอดเลยเก็บมาใช้ค่ะ)เราพิมพ์ข้อความใส่โน้ตในทรศ.ไว้ค่ะประมาณว่าอยากรู้จัก ขอเฟซได้มั้ยคะอะไรประมาณนี้ค่ะ
ปรากฏว่า พี่เขาให้มาค่ะ!!!! แต่......พี่เขาให้อีเมล์ปลอมมา เศร้าเลย5555 ตอนนั้นก็เสียใจนะคะ แต่คิดว่าพี่เขาคงมีเหตุผลของพี่เขาค่ะ อาจจะเพราะด้วยเรายังเป็นนร. หรือเพราะว่าเราไม่ได้สวยอะไร หรืออาจจะเพราะพี่เขามีพันธะแล้ว(แต่สังเกตที่นิ้วก็ไม่ได้ใส่แหวนนะคะ555)
ตอนนั้นก็เลยมาเริ่มคิดค่ะว่านี่มันใช่ความชอบจริงๆน่ะเหรอ หรือแค่ปลื้มชั่วคราว ช่วงแรกเรายอมรับว่าคิดถึงจนทรมานมากค่ะ(แต่ไม่เคยถึงกับร้องไห้ทุรนทุรายนะคะ5555) เราแค่ภาวนากับใจตัวเองว่าขอให้เป็นแค่ความรู้สึกเพียงชั่วคราว แต่เวลาก็ผ่านมาเนิ่นนานเป็นเวลา10เดือนแล้วนะคะจากตอนนั้นถึงตอนนี้ เรายังไม่สามารถเลิกชอบหรือเลิกคิดถึงพี่คนนั้นได้จริงๆค่ะ
เราสับสนความรู้สึกตัวเองมาก เราไม่รู้ตัวเองเลยค่ะว่าทำไมถึงชอบคนที่ไม่รู้จักได้มากและนานขนาดนี้ ไม่ใช่ love at first sight ด้วยนะคะเพราะเราเคยเห็นพี่เขามาก่อนหน้านั้นตั้งแต่ปีที่แล้วแล้วค่ะ
เราเศร้ามากค่ะ เราเสียใจที่ทำไมเราถึงไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะรู้จักกับคนๆนึงเลย... 😭
ทำไมเราถึงมีความรู้สึกชอบกับคนที่แม้แต่ชื่อก็ไม่รู้จักได้คะ?
เริ่มเรื่องเลยคือประมาณช่วงต้นเดือนกุมภาปีนี้เราเลิกเรียนค่อนข้างดึกค่ะ ประมาณ1ทุ่ม ก็จะมารอขึ้นรถประจำทางกลับบ้านตอนประมาณทุ่มกว่าๆที่ป้ายค่ะ
ช่วงนั้นเราเจอผช.คนนึงที่กลับบ้านรอบเดียวกันบนรถบ่อยมากค่ะ เป็นผช.วัยทำงานแล้วค่ะ อายุน่าจะสักราวๆ25-30ปีได้ ยอมรับค่ะว่าพี่คนนี้เค้าค่อนข้างดูดีในสายตาเราเลย... เราก็เจอเค้าเกือบทุกวันเวลากลับบ้านค่ะ
พอมาวันนึง อยู่ดีๆก็คิดถึงแต่พี่คนนี้บ่อยมากค่ะ แบบเวลาเห็นรถมาจากไกลๆแล้ว ใจก็จะคิดว่าจะได้เจอมั้ยนะ แต่ก็สั่นไปหมดเหมือนจะหมดแรงเลยค่ะ55555555555 เหมือนตัวเองเขินเขามาก มือสั่น ขาสั่นไปหมด พอได้เจอก็แทบกรี๊ดเลยค่ะ แต่ก็....ก้าวขาขึ้นรถตามปกติค่ะ
ยอมรับว่าเราโหยหาการเจอพี่เค้าทุกวันเลยค่ะ ปกติเรียนเสร็จทุ่มนึงก็จะเหนื่อยๆหน่อย แต่พอใจบอกกับตัวเองว่าจะได้เจอตอนกลับบ้านนะมันก็ดีใจมากๆเลยค่ะ55555555
แต่ก็ใช่ว่าเราจะได้เจอทุกวันนะคะ บางทีเว้นอาทิตย์สองอาทิตย์ได้เจอทีก็มีค่ะ ตอนนั้นก็คิดอยู่เรื่อยเลยว่าทำไมเจอบ้างไม่เจอบ้าง เลยคิดว่าน่าจะเป็นพวกกะ หรือเวลาเลิกงานของคนทำงานไม่เหมือนกันทุกวันมั้งคะ บางทีแอบคิดด้วยค่ะว่ากลับบ้านกันแฟนรึเปล่าน้า555
ทีนี้ค่ะ ด้วยความที่เราอยากรู้จักพี่เขามากกกก เลยพยายามรวบรวมความกล้าค่ะ(ตอนนั้นมีคนสอนมาว่าด้านได้อายอดเลยเก็บมาใช้ค่ะ)เราพิมพ์ข้อความใส่โน้ตในทรศ.ไว้ค่ะประมาณว่าอยากรู้จัก ขอเฟซได้มั้ยคะอะไรประมาณนี้ค่ะ
ปรากฏว่า พี่เขาให้มาค่ะ!!!! แต่......พี่เขาให้อีเมล์ปลอมมา เศร้าเลย5555 ตอนนั้นก็เสียใจนะคะ แต่คิดว่าพี่เขาคงมีเหตุผลของพี่เขาค่ะ อาจจะเพราะด้วยเรายังเป็นนร. หรือเพราะว่าเราไม่ได้สวยอะไร หรืออาจจะเพราะพี่เขามีพันธะแล้ว(แต่สังเกตที่นิ้วก็ไม่ได้ใส่แหวนนะคะ555)
ตอนนั้นก็เลยมาเริ่มคิดค่ะว่านี่มันใช่ความชอบจริงๆน่ะเหรอ หรือแค่ปลื้มชั่วคราว ช่วงแรกเรายอมรับว่าคิดถึงจนทรมานมากค่ะ(แต่ไม่เคยถึงกับร้องไห้ทุรนทุรายนะคะ5555) เราแค่ภาวนากับใจตัวเองว่าขอให้เป็นแค่ความรู้สึกเพียงชั่วคราว แต่เวลาก็ผ่านมาเนิ่นนานเป็นเวลา10เดือนแล้วนะคะจากตอนนั้นถึงตอนนี้ เรายังไม่สามารถเลิกชอบหรือเลิกคิดถึงพี่คนนั้นได้จริงๆค่ะ
เราสับสนความรู้สึกตัวเองมาก เราไม่รู้ตัวเองเลยค่ะว่าทำไมถึงชอบคนที่ไม่รู้จักได้มากและนานขนาดนี้ ไม่ใช่ love at first sight ด้วยนะคะเพราะเราเคยเห็นพี่เขามาก่อนหน้านั้นตั้งแต่ปีที่แล้วแล้วค่ะ
เราเศร้ามากค่ะ เราเสียใจที่ทำไมเราถึงไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะรู้จักกับคนๆนึงเลย... 😭