ฉันร้องไห้ก่อนนอนทุกวัน

ในคืนนึงที่เหงาจับใจ เหงามากๆ เลิกงานมา6โมงเย็นกลับห้องมาช่างว่างเปล่า มันเงียบ มันเหงา นั่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วมองนาฬิกามันช่างเดินผ่านไปช้าเสียจริง เลือกเปิดแอปFB. เลื่อนผ่านไปมาแล้วถอดหายใจ มันช่างไม่มีอะไรเลยจริงๆ เปิดเพลงฟังดูยูทูปรึจะเล่นเกมความบรรเทิงหยุดเมื่อปิดโทรศัพท์ ทุกอย่างมันเงียบอีกครั้ง ฉันเปิดเพลงแล้วอาบน้ำไป ครุ่นคิดว่าชีวิตทำมันเศร้าหนัก ชีวิตช่างโดดเดี่ยวอะไรอย่างนี้ ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วปิดเพลงเข้าห้องนอนด้วยความไม่อยากนอนแต่ต้องนอน กว่าจะหลับฉันต้องใช้เวลาในการข่มตาให้หลับ แล้วฉันก็ทบทวนเรื่องราวต่างๆ ฉันมีคนที่ฉันรัก มีคนให้เรียกว่าที่รัก ในวันนี้เธอต้องทำหน้าที่ของเธอซึ่งฉันเองเข้าใจเธอดีแต่มันเหงาเหลือเกิน เรารักกันแต่เรามีเวลาให้กันคุยกันน้อยมากเลย เธอทำงานเธอยุ่งฉันเข้าใจ เธอที่รักเธอรู้มั้ยฉันเหงามาก ฉันถูกทิ้งอยู่ตรงนี้ ตรงที่เราเคยอยู่ด้วยกันแต่ตอนนี้มีเพียงฉัน แค่ฉัน.ที่อยู่แล้วเธอก็อยู่คนละที่กันฉันเหงา ฉันกลัว ฉันนอนร้องไห้ก่อนนอนทุกคืน มันทรมานนะรู้มั้ย เมื่อไหร่เธอจะกลับมาอยู่ด้วยกัน ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวแบบนี้ฉันกลัว ฉันไม่อยากนอนคนเดียว เมื่อไหร่ที่เธอช่วยงานที่บ้านเสร็จเธอจะโทมาหาแต่มันก็เป็นเวลาที่ดึกซึ่งบ้างทีดึกมากเราก็จะไม่ได้คุยกันเลยมันทำให้ฉันท้อใจมากในการคุยแต่ละครั้งทำไมกันฉันก็ไม่เข้าใจ ทำไมยิ่งคุยฉันเองก็รู้สึกท้ออ่อนแรงเหนื่อยใจ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ มันรู้สึกแย่มากนะไม่อยากห่างกันแบบนี้เลย TT