ความรักและความพยายามของฉัน

ผมมีเรื่องราวเรื่องนึ่งอยากเล่าให้เพื่อนๆที่เคยเป็นแบบเดียวกันได้ฟังครับแล้วถ้าใครเคยผ่านเรื่องราวคล้ายๆกันมาโปรดช่วยแนะนำผมทีนะครับ คือ เริ่มจากผมเป็นเด็กคนนึ่งที่มีความฝันอยากเป็นตำรวจครับ แล้วผมก็ชอบแจกข้อสอบให้เพื่อนๆตามกลุ่มใน Facebook ที่อยากเป็นตำรวจด้วยกันครับแล้วมีอยู่วันนึ่งได้มี ผญ คนนึ่งแอดลายมาหาผมขอข้อสอบ นสต ผมก็ให้ปกตินะไม่คิดอะไรเลยแต่เขาหน้าตาดีมากๆครับแล้วก็หายไปประมาน2-3อาทิตย์ทักมาขออีกผมก็ให้ปกติครับแล้วเขาก็บอกว่าใจดีจังเลย ผมก็ตอบไปว่า ไม่เป็นไรครับอยากให้ได้กันทุกคนครับไม่หวงๆแค่ว่าผมได้มีมีส่วนช่วยในการประสบการณ์ความสำเร็จของพวกพี่ๆก็ดีใจแล้วครับผมมีความสุขกับการให้มากๆสู้ๆครับทำให้ได้ แล้วเขาก็บอก...เออเราดีอ่ะใจดีจัง..ผมก็ไม่คิดอะไรนะก็ขอบคุณที่เขาชมและก็หายไปอีก 2 อาทิตย์ ทักมาอีกจะให้ผมช่วยสอนนั้นนี่ให้(ผมก็ไม่เก่งอะไรซักอย่างเลย)ก็เลยบอกไปว่างั้นถ้ามีอะไรที่ผมพอช่วยได้ผมก็ยินดีช่วยครับถ้าช่วยแล้วมันมีประโยชน์กับพี่ๆผมก็ok (เอาตรงๆผมจำไม่ค่อยได้นะมันนานจะเล่าคร่าวๆ)ผมก็ถามจะติวกันยังไงดีครับ ถ้าส่งไปส่งมาไม่ได้อธิบายไม่รู้เรื่องแน่เลย เขาก็ถามสะดวก วีดีโอคอลไหม ผมก็บอกก็ได้ครับ(ก็ไม่ได้คิดไรนะให้ทำก็ทำ)พอเริ่มโทรภาพแรกบอกเลยที่เห็น พี่เขาน่ารักมากๆไม่ได้สวยนะแต่มันน่ารักมาก(ยังไม่คิดไรนะเจอคนน่ารักเราก็คิดชมในใจเป็นธรรมดา อีกอย่างคิดตั้งแต่แรกแล้วล่ะ ผญ น่ารักขนาดนี้เขาไม่มามองเราหรอก)....ก็สอนไปนั้นนี่ไปคุยไป...หลังจากคุยวันนั้นวันต่อมาเขาก็ทักมาอีกที่นี่ไม่ได้คุยเรื่องติวและเริ่มมีเรื่องปัญหาส่วนตัวมาให้ผมช่วยคิดหรือปรึกษาผม..จากแค่ทักคุยเป็นเริ่มโทรมาล่ะที่นี้ล่ะเกือบทุกวันคุยกันวันนึ่ง ครึ่งชมหรือ1ชั่วโมงเลย บ้างวันก็2ชม กว่าๆ (คุยปกตินะผมยังไม่คิดอะไรมากแต่เริ่มมีนิดๆล่ะเพราะมันเริ่มเกิดความสำคัญตัวเองผิดไง) ทักมาหาผมก่อนเกือบทุกวัน ถามว่า ทำไร นอนยัง ว่างไหม ใจผมเริ่มหวิวๆล่ะ กำลังคิดว่า เห้ย...!!! คิดไรป่าวว่ะ เอาจริงๆผมเริ่มมีใจแล้วล่ะ หลังจากนั้นผมเริ่มตามหาFacebookของเขาจากชื่อตามลายเขาปรากฏว่าเห้ยเจอเฉยเลยแบบเขาน่ารักมากๆคือมันไม่ได้สวยแต่มันน่ารักน่ารักแบบคนอีสานเลยผมก็ถามเขานะว่าเขาไม่ได้เล่นเฟสหรอเขาบอกเคยเล่นแต่ไม่ได้เล่นมา 3-4 ปีแล้วตอนนั้นเขาตั้งใจอ่านหนังสือเลยปิดทุกอย่างเลย....คุยกันได้ไม่นานนักมีวันนึ่งผมใจแตกเลยพี่เขาโทรมาคุยด้วยปกตินะแล้วก็พุดขึ้นว่า พี่คุยกับเราพี่มีความสุขจังเลยพี่รู้สึกสบายใจมากๆเลยรู้สึกดีมากๆ วันนั้นผมช๊อกแบบอึ่งที่อึ่งไม่ใช่เพราะอะไรนะแต่แบบกำลังคิดในใจว่า....เห้ย!!! มันจะเป็นไปได้หรอว่ะไอ้ที่เราคิดมาตลอดว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้มันจะเป็นไปได้จริงๆหรอว่ะ ดดดเอ่ยยยย เอาจริงดิ หลังจากนั้นคุยกับเกือบทุกวัน ปรึกษาผมตลอด ส่งรูปมาให้ดูบ้างไรบ้างถามนั้นนี้ว่าพี่เป็นยังไง สวยไหม ดูดีหรือป่าว แล้ววันนึ่งผมคุยกับเขาเล่นๆสนุกๆกันพอดีพี่เขาไปสมัครงานอยู่สำนักงานฝนหลวง อะไรเนี่ยล่ะแถวๆภาคอีสาน(พี่เขากำลังจะออกจากที่ทำงานเดิม เขาทำงานอยู่ ตม. ) เลยคุยเล่นถามกันว่าเออเป็นไงบ้างพี่สมัครได้ไหมสัมภาษณ์ผ่านหรือป่าว แล้วก็คุยถึงเรื่องที่บ้านเขายายเขาอยากให้เป็นตำรวจ ตอนนั้นผมเริ่มพูดอ้อมล่ะว่า พี่บอกยายไปเลยว่าบอกถ้าสอบไม่ติดตำรวจให้แฟนเป็นตำรวจแทนได้ไหม เขาก็บอกใครล่ะแฟนพี่ผมก็เลยออกตัวแรงเลยก็เด่วผมจะเป็นตำรวจให้ไง บอกยายไปเลยมีแฟนเป็นตำรวจแทนได้ไหม เขาก็หัวเราะ....แล้วพูดว่า....งั้นเอางี้เราเป็นตำรวจให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน...ผมตกใจมากแบบแสดงว่าเขาให้โอกาสเราใช่ป่าวว่ะ...ผมเลยถามเขาไปว่า...เห้ยพี่มันจะเป็นไปได้จริงๆหรอครับพี่พูดจริงๆหรอ...เขาก็บอกเป็นไปได้ถ้าเราเป็นตำรวจอะไรก็เป็นไปได้....ผมเลยบอกงั้นมาเดิมพันกันไหม ถ้าผมสอบได้คือเท่ากับว่าผมเอาชนะใจพี่ได้นะ เขาก็ok หลังจากนั้นผมอ่านหนังสือหนักมากอ่านวันนึ่ง 6-7 ชม ตอนนั้นข่าวออกมาแล้วว่าจะมีการรับบุคคลภายนอกเข้าเป็น นสต.62 สายงานป้องกันและปราบปราม ผมโคตรตั้งใจแบบไม่เคยตั้งใจมากก่อน ก่อนสอบ 1เดือน ผมเลยไปบอกพี่เขาว่าอาจจะไม่ได้คุยกับพี่อย่างเคยแล้วนะเพราะจะอ่านหนังสือแบบดับเครื่องชนแล้ว จะตั้งใจ แล้วก็บอกไปว่าจะคิดถึงทุกๆวันครับ แล้วทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไปจากวันนั้นล่ะ คือผมก็ไม่รู้ตัวหรอกนะว่าเขาเริ่มค่อยๆหายไป จนก่อนสอบ 7 วัน ผมสอบ 25 พ.ย.61 ผมทักหาเขาแบบเราคิดถึงอ่ะเนอะเลยทักไปเขาก็ไม่อ่านเลยนะเขาหายไปแบบหายเลยอ่ะ ผมแบบคิดถึงเขามากๆอยากได้ยินเสียงเขามากๆอยากคุยกับเขามากๆอยากได้กำลังใจจากเขา เขาทำผมไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเลยผมไม่เป็นอันทำอะไรในหัวมีแต่เขาจะโทรไปก็ไม่กล้ากลัวจะไปกวนเขากลัวไปทำให้เขารำคาญเลยพยายามอยู่เฉยๆ (แต่ผมสังเกตุนะเวลาทักไปหาเขาถ้าเขาอ่านเขาจะตอบเลยโดยไม่ต้องรอแต่ถ้าเขาไม่อ่านทำยังไงเขาก็ไม่ตอบแบบบางที 2-3 ก็ไม่อ่านเลยก็มีแต่ถ้ามันขึ้นอ่านพี่เขาก็ตอบทันทีเลย)วันไปสอบ ผมไปแบบจิตตกคิดในใจพี่เขาคงไม่อยากคุยกับเราแล้วล่ะมั่งเขาคงมาหลอกเรามั่งในหัวไม่ได้คิดเรื่องสอบเลยนะตอนนั้นคิดแต่ทำไมเขาไม่อ่านแชทเราว่ะทำไมเขาไม่เห็นมาตอบเราอย่างเคย แต่ก่อนสอบ3วันสุดท้าย(ลืมบอก)ผมพยายามดึงสติตัวเองคืนพยายามไม่คิดถึงเขาพยายามคิดถึงพ่อกับแม่ผมก็ตั้งใจได้อีกรอบคือ3วันสุดท้ายแล้วไปสอบ ตอนทำข้อสอบจะบอกก่อนเลยว่าฝันผมสลาย แต่เด่วจะไล่ให้ฟัง คือตอนทำข้อสอบ ผมทำได้เยอะมากและมั่นใจมากๆว่ากูเป็นตำรวจแน่ๆกุเอาชนะใจพี่เขาได้แน่ๆ อ่านตรงไหนมันออกตรงนั้น ทำไปก็จะพลอยปาดน้ำตาไปคิดในใจความพยายามที่ทำมาไม่ศูนย์ป่าวจริงๆเราทำได้ว่ะดีใจมากๆ ทำเสร็จนั่งนับคะแนนตัวเองแบบชัวๆถูก100% ประมาน 84คะแนน+ ซึ่งตัวจริงตัดที่ 69 ตอนออกจากห้องสอบมีแต่คนบอกข้อสอบยากทำไม่ได้ ผมนั่งนึกในใจเอาล่ะมีแต่คนบอกทำไม่ได้ +กับในกลุ่มแต่สอบบอกไม่เคยเจอข้อสอบยากขนาดนี้ เอาล่ะกุมาล่ะกุไปเป็นตำรวจล่ะ ดีใจมาก นั่งรถกลับบ้านไปน้ำตาไหลไปบอกตัวเองกุทำได้แล้วๆๆๆกุจะเป็นตำรวจแล้ว ผลสอบจะประกาศวันที่ 4 ธ.ค.61 แต่ก่อนประกาศผมสอบ ผมกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งคือพี่เขาตอบกลับมา ผมโคตรดีใจ และเขาก็อธิบายให้เหตุผลว่าหายไปไหนไปทำไรมา ผมดีใจมากๆ สบายใจขึ้นเยอะเลย แล้วก็กลับมาคุยกันอีกครั้งแต่ไม่บ่อยล่ะเริ่มห่าง จากแค่โทรเริ่มแค่แชทคุย จากแชทคุยเริ่มนานๆตอบเริ่มค่อยๆห่าง คือไม่ทักมาเลยถ้าเราไม่ทักเขาก่อนแต่กว่าจะตอบก็เย็นไม่ก็มืดๆเลยเร็วสุดคือ ครึ่ง ชม หรือ 1 ชม แต่ไม่เกิน 2 ชมผมเลยคิดว่ามันเกิดไรขึ้นว่ะทำไมเขาเริ่มค่อยๆหายไป จนวันประกาศผลสอบ ผมก็ทักไปหาเขาบอกว่าผลสอบจะออกแล้วนะพี่ตื่นเต้นมาก เขาก็ตอบในให้กำลังใจ บอกเราได้แน่นอนพี่เชื่อเราทำได้แน่ ผลถึง เวลา 00.00 ผลสอบออกผมรีบเปิดดูเลยแบบชิวๆคิดว่าเราทำได้แน่ไม่มีอะไรพลาด แต่พอเปิดดูผมอยากจะบอกว่าผมช๊อกสุดชีวิตมือไม้สั่นไปหมดพยายามคิดว่าขอให้ไอ้สิ่งที่คิดมันเป็นแค่ความฝันเถอะรีบตื่นซักที ตาผมเหมือนก๊อกน้ำผมเสียใจสุดชีวิตผมได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมๆๆๆๆๆๆๆเป็นพันคำถามอยู่ตลอดเวลาผมนอนไม่หลับเป็นคืน ผมมืดมนต์ เคว้งคว้างไปหมด ผมไม่รุ้จะก้าวขาเดินยังไง ผมไม่รู้ผมจะบอกพี่เขายังไงว่าผมล้มเหลวผมผิดสัญญากับเขาผมเป็นตำรวจให้เขาไม่ได้ผมกลัวจะเสียเขาไป แต่สุดท้ายแล้วผมต้องยอมรับความจริงและบอกพี่เขาไปตรงๆว่า ผมสอบไม่ติดผมทำไม่ได้ผมล้มเหลว เขาก็บอกนะว่า ไม่เป็นไรซักวันต้องเป็นของเราสู้ๆนะ อย่าท้อสู้ต่อไปนะ หลังจากนั้นก็คุยกันน้อยลงเช่นเดิม แต่ก็ไม่ได้หายไปเลยนะ ก็มีโทรบางแต่นานครั้ง  (จะบอกว่าช่วงที่คุยกันบ่อยๆคือแบบมันชอบเขาเลยนะใครจะไม่ชอบว่ะทำดีกับเราแล้วยังให้เราเล่นกีตาร์ร้องเพลงให้ฟังเวลางานเขาเยอะเอากลับมาทำที่ห้องเขาก็ยังโทรหาเราให้เราคุยเป็นเพื่อนเขายันตี1-ตี3 ให้เราโทรปลุกตอนเช้าก่อนทำงานคือแบบมันไม่ใช่แค่การคุยแบบเพื่อนหรือพี่น้องแล้วอ่ะมันคุยเหมือนคนรักกันมากกว่า) จนมาถึงตอนนี้แล้วเพื่อนๆคิดว่า พี่ ผญ คนนี้เขาเป็นคนยังไงครับ คิดว่าเขามีใจให้เราบ้างไหมหรือพี่เขาแค่เหงาแล้วทักมาคุยกับเราเพียงเพราะเพื่อให้เราเป็นเพียงแค่คนคั่นเวลา หรือพี่เขามีแฟนอยู่แล้วและมาโกหกเราว่ายังไม่มีแฟนเพื่อให้เราทำให้เขาหายเหงา ผมอยากรู้มากเลยครับความรู้สึกผมตอนนี้ผมโคตรทรมาณผมคิดถึงเขามากผมอยากคุยกับเขาผมอยากได้ยินเสียงเขาผมอยากรู้ว่าสรุปลึกๆในใจแล้วเขามีใจให้เราหรือป่าว ผมอยากมีสมาธิอ่านหนังสือผมคิดถึงเขาจนผมไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ ผมไม่รู้จะผ่านแต่ล่ะคืนไปได้ยังไงผมรอรับสายเขาทุกวัน รอเขาทักหาทุกวันแต่เด่วนี้เขาก็ไม่ได้ทักมาเลย สรุปแล้วมันหมายความว่ายังไงครับ ขอเพื่อนๆแนะนำผมที ถ้าเป็นไปได้จริงๆผมอยากลืมเขาครับ ผมไม่อยากเป็นแบบนี้มันทรมาณสุดๆเวลาคิดถึงใครอยากคุยกับใครแล้วเราทำไม่ได้ มันทรมาณใจมากๆ ไม่เคยมีใครมาทำให้ผมเป็นแบบนี้เลยผมไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่ขอรู้จักเขาเลย อ่อ...!!! อีกเรื่องคือตอนนั้นผมค้องใจเรื่องคะแนนสอบมากผมเลยไปยื่นเรื่องขอดูกระดาษคำตอบตัวเองก่อนวันสอบพละเพราะถ้าตรวจผิดเรายื่นอุทรณ์ได้ เพื่อให้กรรมการพิจารนาให้ ปรากฏว่าที่ผมทำมาถูกแล้วผมได้คะแนนมากกว่า 84+ จริงๆทุกอย่างเป็นแบบที่ผมคิดหมดเลย แต่.....ไอ้ตรงที่ผมฝนไม่ถูกต้องผมทำข้อสอบจากหลังไปหน้าโดยที่ผมไม่ได้มองตัวเลขข้อสอบว่า ขอ้นี้ข้อนั้นมันอยู่ข้อที่เท่าไหล่ เพราะโจทย์มันจะสลับกันเพื่อกันคนลอกข้อสอบ สรุปคือผมผิดเองผมทำข้อสอบอย่างคนไม่มีสติผมเอาแต่คิดถึงพี่เขาจนไม่ได้มองตัวเลขข้อสอบ สุดท้ายคือผมผิดเองครับผมปล่อยให้คนๆนึ่งเขามามีอิทธิพลในชีวิตตัวเองมากเกินไป..... ยังไงเพื่อนๆช่วยแนะนำผมที่นะครับว่าผมควรทำยังไง ผมควรเลือกอ่านหนังสือต่อไปเพื่อเขาไปหรือผมควรเลือกที่จะลืมเขาดีกว่าเพราะจริงๆเขาก็ไม่ได้มีใจให้เรา