เราคบคนๆ หนึ่งมาซักพัก ตอนแรกเขาดีในสายตาเรามาก ค่อนข้างตรงสเปก
แต่พอคบกันจริง เราไม่โอเคกับนิสัยเขาเลย เราทำงานที่เดียวกันแต่ทำคนละกะ
เขาทำกะดึก เราทำกลางวัน เวลาเจอกันแทบไม่มีเลยค่ะ อย่างเขาเลิกงานกลับบ้านนอน
เราทำงาน พอเราเลิกงานกลับบ้านนอน เขาทำงาน
เราคิดย้อนไปตอนที่ยังแอบชอบ ไม่คุยกัน มีความสุขกว่านี้อีก พอคบกลับไม่โอเคเลย ทะเลาะกันหลายครั้ง
เวลาทะเลาะกัน เราต้องเป็นฝ่ายโทรไปหา ไลน์ไปหา ทั้งที่โกรธอยู่ แต่เขาไม่สนใจอะไรเลย ตัดสายเราทิ้งก็มี โทรหาทั้งวันอ่ะค่ะ
จนเราก็คุยแล้ว ว่าเราเป็นคนขี้น้อยใจ คิดมาก ถ้าทะเลาะกันแค่คุยให้เราดีขึ้น อ่อนโยนกับเราให้เราหายได้ไหม
เขาไม่ยอมทำเลย ยืนยันท่าเดียวว่าจะเป็นยังไงก็เป็นยังงั้น ถ้ารักเราก็ต้องรับได้
ส่วนที่เป็นปัญหา
- เราใช้รถยนต์ ไปไหนกับเขา เราต้องขับให้เพราะเขาขับไม่เป็น เราเคยบอกแล้วว่าถ้าว่างๆ ให้มาเรียนขับ เราจะสอนให้แต่เหมือนเขาไม่ได้ใส่ใจ แล้วก็ยืนยันว่าไม่ขับ ถ้าไปไหนกันเราต้องนั่งมอเตอร์ไซด์ ความรู้สึกคือเราผ่อนรถมาทำไม
- เราเป็นห่วงเขา เวลาไปกินข้าว เราจะช่วยออกตลอดเพราะว่าเขาไม่ค่อยมีตังค์ เราเข้าใจว่าเขาเลี้ยงคนทั้งบ้าน เลยกลายเป็นความไม่สบายใจเพราะไม่อยากไปเที่ยวไหน ไม่อยากให้เขาจ่าย เราเลยไปเอง อย่างเราอยากไปเที่ยวพักผ่อน มีที่พัก เราจ่ายได้แต่พอแฟนไม่มีตังค์ เราก็ไม่อยากไป
- เวลาไม่ตรงกัน ว่างน้อยมาก ไปไหนด้วยกันไม่ได้นาน
- เขาได้แต่สิ่งดีๆ เช่น แฟนรวย ส่วนเรา หาแฟนยังไงได้แค่นี้
- เขาเป็นผู้ชายแบบถ้าเราต้องการอะไร เขาจะไม่ทำ ยิ่งไปพูดไปบอกว่าให้ง้อ อย่าหวังเลย มันยิ่งทำให้เรางี่เง่าเข้าไปอีก ยิ่งทะเลาะกัน
- ตอนเราถามว่าจะเอายังไง เขาบอกว่าให้เราตัดสินใจเอง
- เขาเป็นผู้ชายไม่เกท ไม่เอาใจ ไม่ง้อ ขนาดขอโทษเรา ยังต้องมีการบอกว่า 'ขอโทษนะ แต่ไม่ง้อ' ล่าสุดที่ทะเลาะกัน เราบอกว่าเราจะออกไปเที่ยว สิ่งที่เราต้องการคือเขาจับมือเราแล้วบอกว่าไม่ไปนะ แต่เขากลับลากเราไปโยนลงที่นอน
- เราเป็นผู้หญิงที่ชอบเล่นเฟส 10 ปีมานี้ เราไม่เคยลงรูปเปิดตัวแฟนเลย เขาเป็นคนที่เราเปิดตัว แค่ไลค์ แค่เม้นท์เขายังไม่มาเลย ต้องให้เราบอกก่อน เราเลยถามไปตรงๆ ว่าไม่ได้สนใจเหรอ เขาบอกว่าเขาไม่ชอบเม้นท์ใครอยู่แล้วและจะไม่ทำด้วย
- เราขอให้เขาคุยกับพ่อแม่เราได้ไหม เพราะตอนนี้มีอะไรกันแล้ว อย่างน้อยอยากให้เขาเข้าหาพ่อแม่ ถึงยังไม่ขอก็อยากให้รู้จัก เขาก็ไม่คุย
- เขาดีจริงค่ะ อย่างเราป่วยก็พาไปส่งโรงพยาบาล ถ้าเราหิวข้าวก็ซื้อมาให้แต่ทั้งหมดต้องบอกก่อนนะคะ เขาถึงจะทำ ไม่มีการมาซื้อข้าวให้เอง
- เราบอกให้ออกกำลังกาย ดูแลสุขภาพ เขากลับบอกว่าเป็นโรคข้อ ต้องทำกายภาพ ทั้งที่ก็มีครบสามสิบสอง เดิน ทำงานได้ปกติ
- คำพูดที่เราได้ยินจากปากเขาบ่อยมาก คือ คำว่าขี้เกียจ
ข้างบนนี้แค่ส่วนหนึ่ง จนถึงจุดนี้เราเลยรู้สึกเหนื่อยมากค่ะ ที่เชื่อว่าเขาจะเปลี่ยนแปลงได้ ให้กำลังใจทุกวันก็เหมือนเขาจะละเลยไป
กลับมากอดกันแต่ใจมันยังไม่ดี 100% เพราะเราว่าเขาไปเยอะ เขาก็ว่าเราเหมือนกัน
เรื่องฐานะตอนแรกเราเชื่อว่าไม่เป็นปัญหา เพราะก่อนคุยเรารู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้รวย แต่ตอนนี้เรากลับไม่เชื่อเลยว่าเขาจะดูแลเราได้
ช่วงนี้เบลอไปหมด จากที่เรามีความสุข อยากกินอะไรก็กิน ทำอะไรก็ทำ
ชีวิตโสดมันเหงานะคะ เหงามาก แต่ถ้าเรามีแฟน เราอยากได้แฟนที่เติมพลังในชีวิต ไปด้วยกันได้ เราอายุสามสิบแล้วอยากคบใครจริงจัง
อยากแต่งงาน แต่ไม่เจอคนที่พร้อมสักที พอเราเชื่อว่าคนนี้ใช่กลับไม่ใช่ เรายิ่งเฟล
ข้อเสียสารพัดแต่พอจะเลิกมันไม่ง่ายเลยค่ะ เราสงสารเขา เป็นห่วงเขา ใจเราไม่อยากห่างออกไปเลย ไม่อยากมีคนใหม่ด้วย
แต่ยิ่งเราอยากให้เขาดีขึ้นเท่าไหร่แล้วเขาเป็นไม่ได้ ความสัมพันธ์ตอนนี้ตึงเครียดไปหมด
เราคุยกับเขาแล้ว พยายามแก้ไขแล้วแต่ไม่ลงตัว เลยมาตั้งกระทู้ เผื่อมุมมองของคนอื่นจะให้คำแนะนำเราได้บ้าง
แต่ขอซอร์ฟหน่อยนะคะ ช่วงนี้เรากำลังเฟล T T
เราควรทำยังไงต่อไปดีคะ?
แต่พอคบกันจริง เราไม่โอเคกับนิสัยเขาเลย เราทำงานที่เดียวกันแต่ทำคนละกะ
เขาทำกะดึก เราทำกลางวัน เวลาเจอกันแทบไม่มีเลยค่ะ อย่างเขาเลิกงานกลับบ้านนอน
เราทำงาน พอเราเลิกงานกลับบ้านนอน เขาทำงาน
เราคิดย้อนไปตอนที่ยังแอบชอบ ไม่คุยกัน มีความสุขกว่านี้อีก พอคบกลับไม่โอเคเลย ทะเลาะกันหลายครั้ง
เวลาทะเลาะกัน เราต้องเป็นฝ่ายโทรไปหา ไลน์ไปหา ทั้งที่โกรธอยู่ แต่เขาไม่สนใจอะไรเลย ตัดสายเราทิ้งก็มี โทรหาทั้งวันอ่ะค่ะ
จนเราก็คุยแล้ว ว่าเราเป็นคนขี้น้อยใจ คิดมาก ถ้าทะเลาะกันแค่คุยให้เราดีขึ้น อ่อนโยนกับเราให้เราหายได้ไหม
เขาไม่ยอมทำเลย ยืนยันท่าเดียวว่าจะเป็นยังไงก็เป็นยังงั้น ถ้ารักเราก็ต้องรับได้
ส่วนที่เป็นปัญหา
- เราใช้รถยนต์ ไปไหนกับเขา เราต้องขับให้เพราะเขาขับไม่เป็น เราเคยบอกแล้วว่าถ้าว่างๆ ให้มาเรียนขับ เราจะสอนให้แต่เหมือนเขาไม่ได้ใส่ใจ แล้วก็ยืนยันว่าไม่ขับ ถ้าไปไหนกันเราต้องนั่งมอเตอร์ไซด์ ความรู้สึกคือเราผ่อนรถมาทำไม
- เราเป็นห่วงเขา เวลาไปกินข้าว เราจะช่วยออกตลอดเพราะว่าเขาไม่ค่อยมีตังค์ เราเข้าใจว่าเขาเลี้ยงคนทั้งบ้าน เลยกลายเป็นความไม่สบายใจเพราะไม่อยากไปเที่ยวไหน ไม่อยากให้เขาจ่าย เราเลยไปเอง อย่างเราอยากไปเที่ยวพักผ่อน มีที่พัก เราจ่ายได้แต่พอแฟนไม่มีตังค์ เราก็ไม่อยากไป
- เวลาไม่ตรงกัน ว่างน้อยมาก ไปไหนด้วยกันไม่ได้นาน
- เขาได้แต่สิ่งดีๆ เช่น แฟนรวย ส่วนเรา หาแฟนยังไงได้แค่นี้
- เขาเป็นผู้ชายแบบถ้าเราต้องการอะไร เขาจะไม่ทำ ยิ่งไปพูดไปบอกว่าให้ง้อ อย่าหวังเลย มันยิ่งทำให้เรางี่เง่าเข้าไปอีก ยิ่งทะเลาะกัน
- ตอนเราถามว่าจะเอายังไง เขาบอกว่าให้เราตัดสินใจเอง
- เขาเป็นผู้ชายไม่เกท ไม่เอาใจ ไม่ง้อ ขนาดขอโทษเรา ยังต้องมีการบอกว่า 'ขอโทษนะ แต่ไม่ง้อ' ล่าสุดที่ทะเลาะกัน เราบอกว่าเราจะออกไปเที่ยว สิ่งที่เราต้องการคือเขาจับมือเราแล้วบอกว่าไม่ไปนะ แต่เขากลับลากเราไปโยนลงที่นอน
- เราเป็นผู้หญิงที่ชอบเล่นเฟส 10 ปีมานี้ เราไม่เคยลงรูปเปิดตัวแฟนเลย เขาเป็นคนที่เราเปิดตัว แค่ไลค์ แค่เม้นท์เขายังไม่มาเลย ต้องให้เราบอกก่อน เราเลยถามไปตรงๆ ว่าไม่ได้สนใจเหรอ เขาบอกว่าเขาไม่ชอบเม้นท์ใครอยู่แล้วและจะไม่ทำด้วย
- เราขอให้เขาคุยกับพ่อแม่เราได้ไหม เพราะตอนนี้มีอะไรกันแล้ว อย่างน้อยอยากให้เขาเข้าหาพ่อแม่ ถึงยังไม่ขอก็อยากให้รู้จัก เขาก็ไม่คุย
- เขาดีจริงค่ะ อย่างเราป่วยก็พาไปส่งโรงพยาบาล ถ้าเราหิวข้าวก็ซื้อมาให้แต่ทั้งหมดต้องบอกก่อนนะคะ เขาถึงจะทำ ไม่มีการมาซื้อข้าวให้เอง
- เราบอกให้ออกกำลังกาย ดูแลสุขภาพ เขากลับบอกว่าเป็นโรคข้อ ต้องทำกายภาพ ทั้งที่ก็มีครบสามสิบสอง เดิน ทำงานได้ปกติ
- คำพูดที่เราได้ยินจากปากเขาบ่อยมาก คือ คำว่าขี้เกียจ
ข้างบนนี้แค่ส่วนหนึ่ง จนถึงจุดนี้เราเลยรู้สึกเหนื่อยมากค่ะ ที่เชื่อว่าเขาจะเปลี่ยนแปลงได้ ให้กำลังใจทุกวันก็เหมือนเขาจะละเลยไป
กลับมากอดกันแต่ใจมันยังไม่ดี 100% เพราะเราว่าเขาไปเยอะ เขาก็ว่าเราเหมือนกัน
เรื่องฐานะตอนแรกเราเชื่อว่าไม่เป็นปัญหา เพราะก่อนคุยเรารู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้รวย แต่ตอนนี้เรากลับไม่เชื่อเลยว่าเขาจะดูแลเราได้
ช่วงนี้เบลอไปหมด จากที่เรามีความสุข อยากกินอะไรก็กิน ทำอะไรก็ทำ
ชีวิตโสดมันเหงานะคะ เหงามาก แต่ถ้าเรามีแฟน เราอยากได้แฟนที่เติมพลังในชีวิต ไปด้วยกันได้ เราอายุสามสิบแล้วอยากคบใครจริงจัง
อยากแต่งงาน แต่ไม่เจอคนที่พร้อมสักที พอเราเชื่อว่าคนนี้ใช่กลับไม่ใช่ เรายิ่งเฟล
ข้อเสียสารพัดแต่พอจะเลิกมันไม่ง่ายเลยค่ะ เราสงสารเขา เป็นห่วงเขา ใจเราไม่อยากห่างออกไปเลย ไม่อยากมีคนใหม่ด้วย
แต่ยิ่งเราอยากให้เขาดีขึ้นเท่าไหร่แล้วเขาเป็นไม่ได้ ความสัมพันธ์ตอนนี้ตึงเครียดไปหมด
เราคุยกับเขาแล้ว พยายามแก้ไขแล้วแต่ไม่ลงตัว เลยมาตั้งกระทู้ เผื่อมุมมองของคนอื่นจะให้คำแนะนำเราได้บ้าง
แต่ขอซอร์ฟหน่อยนะคะ ช่วงนี้เรากำลังเฟล T T