เรามีเรื่องจะเล่าก็คือ..เราคุยกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่อายุห่างกับเรา2ปีแต่เราคุยกันมาได้สักพักแต่พอเราบอกว่าจะจีบเขาก็บอกว่าเขาไม่อยากมีเเฟนเขายังไม่พร้อมเขาบอกอีกว่ารอเขาเรียนจบม.3ก่อนเขาถึงจะยอมมีเเฟนเเล้วเขาก็บอกอีกว่าเราคงเข้าใจเขานะ..เราก็ตอบว่า อือ เข้าใจดิ.เป็นแบบนี้ดีเเล้ว.เราก็บอกอีกว่าไม่เป็นไรเราจะขอเขาจบม.3ก็อีกปีกว่าๆกว่าเขาจะจบ เขาก็บอกว่าขอบคุณมากที่รอเขา เราก็คิดในใจว่าปกติเราไม่เคยมารอใครนานแบบนี้เราจะรอเขาได้หรอแต่เราก็เอ่ยปากไปแล้วว่าเราจะรอเราก็ทำได้เเหละมั้ง!เพราะเราวัญญากับตัวเองว่าในขณะที่เรารอเขาเราก็จะไม่มีใคร..แต่เขานี้สิในระหว่างที่จะจบม.3เนี้ยเขาจะมีใครบ้าง..แต่ก็คงได้แค่คิดว่าเขาคงจะไม่มีคนอื่น(อีกอย่างเขาเป็นผู้ชายที่ไม่เคยมีเเฟนไม่เคยมีคนคุยมีเเต่เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ)เพื่อนเราสนิทกับเขาเพื่อนเราก็บอกว่าเราอะคือคนแรกของเขานะเป็นผู้หญิงคนแรกที่คุยและรอ...
แต่เราจะรอได้จนถึงวันนั้นได้หรือป่าวนี้สิแต่ก็จะทำไห้ได้สัญญา.......
คนเราจะรอคนที่ชอบได้นานแค่ไหนกัน?
แต่เราจะรอได้จนถึงวันนั้นได้หรือป่าวนี้สิแต่ก็จะทำไห้ได้สัญญา.......