เมื่อเราโง่ที่สุด

สวัสดีค่ะ​ คือประเด็นตอนนี้เราได้คะแนนน้อยมาก​ อธิบายไม่ถูก โอเค..

เราสอบมิดเทอมเสร็จผลออกมามันแย่มากๆ​ คะแนนเราน้อยที่สุดในกลุ่มเพื่อนแทบจะทุกวิชา​ พยายามไม่เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นแต่คิดแล้วมันก็เสียใจอยู่ดี​ เพื่อนเราเอาคะแนนของกลุ่มเราไปเขียนเป็นตารางในกระดาษนางบอกว่า"จะได้ดูว่าควรจะช่วยคนใหนในวิชาอะไรเผื่อจะได้คะแนนดีขึ้น"  นั่นเป็นความคิดที่ดี  แต่เมื่อคะแนนเพื่อนมันสูง​ เกือบเต็ม.. แต่ละคน​ แล้วพอเรา.. เรารู้สึกแย่มากๆ​ อยากจะกระโดดออกมาจากกลุ่มแล้วไม่อยากคุยกับใคร​ อยากจะตัดขาด​ แต่ทำไม่ได้เพราะพวกนั้นสำคัญกับเรามาก​ แต่ก็มีวิชานึงที่ทำให้เราสะอึกถึงกับอึ้ง​ คือ​ คณิตศาสตร์... เราตก​ ตกแบบทุเรศมาก.. เราได้คะแนนน้อยที่สุดใน​ 4​ ห้องep  เราไม่กล้าบอกเพื่อน​ ไม่กล้าบอกพ่อกับแม่​ ตอนไปสอบซ่อมก็พยายามหลบเพื่อน​ แต่เพื่อนสนิทเราก็ต้องรู้​ พอเราก้าวเข้าห้องพักครู​ เราหันไปมองเพื่อนอีกที​ เพื่อนมองเราแบบเป็นห่วงแล้วก็ตกใจที่เราตก​ พอสอบใหม่เรานั่งที่ห้องพักครู​ มือสั่นมากๆเราอยากจะร้องไห้ออกมา​แต่ทำไม่ได้ ไม่อยากทำอีกแล้ว​ เราเหนื่อย.. ตอนนี้เราท้อมากๆทั้งเหนื่อย​ ทั้งอาย​ ​ ใครเคยผ่านแบบนี้มาแล้วบ้าง​ ตอนนี้เราท้อแท้มากๆ​ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นจุดด้อยของเพื่อนๆ​ รู้สึกว่าเราโง่มากๆ​ ใครมีข้อแนะนำหรือแรงบัลดาลใจให้เราบ้างมั้ยคะ