สวัสดีครับ ผมมีเรื่องราวชีวิต ของผมกับเรื่องความรัก คือเมื่อก่อนตอน อยู่ ประมาณ ม.1 - ม.3 ผมมีเเฟนคนหนึ่ง โทรคุยกันตลอด ผมรักมากเลยคนนี้ เเต่ก็ไม่ค่อยได้เจอหน้ากันหรอกครับ เเค่ขับรถผ่านเเล้วก็ยิ้มให้กัน เเค่นั้น เเต่บ้านเราอยู่ใกล้กัน ผมไม่เคย ไปหาเค้า เค้าก็ไม่เคยมาหาผม เเต่ก็โทรคุยกันตลอด คุยกันอย่างนั้นเเหละ 3-4 ปี คุยจนเลิกอะครับ 5555 ตลกตัวเอง พอเลิกกันผมก็ไม่เคยมีเเฟน นะ เเต่เขามีใหม่ละ ผมได้เเต่นั่งรอความรัก 2 ปี กว่า ผมไม่มีเเฟน เลย จนวันหนึ่งผมกับเขาได้กลับมาคุยกันอีก ความรู้สึกเดิม มันก็หายไปครับ ไม่ค่อยสนิท การกลับมาคุยกันครั้งนี้คือการมาเจอหน้ากัน คุยกันได้ไม่กี่วันก็เลิกคุยกันไป เพราะผม ผมมันไม่กล้า ผมกลัว กลัวอะไรก็ไม่รู้ ผมรักเขานะ แบบโครตรักเลย ผม
เป็นคนรักคนเดียวใจเดียวไง เลิกกันเเล้วก็มานั่งร้องให้ นอนไม่หลับ กินไม่ได้ เป็นอาทิตย์เลย โครตเสียใจอะครับ จากนั้นก็โสดมาปีกว่า หันมาเล่นเกมส์ให้ลืมเรื่องเก่าๆ ลืมจริงๆ นะ ผมเเนะนำ สำหรับคนอกหัก
จากปีกว่า ที่โสดมา มาเจอคนใหม่ คนที่ 2
ผมมาทำงานที่จังหวัดหนึ่ง มาทำงาน มานอนหน้างานเลย เเล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งน่ารักมาก เขาเป็นคน กัมพูชา ผมทำงานไป เริ่มรู้จักเขา เริ่ม สนิท เริ่ม มีความรักเข้ามานิดๆ ปมไม่รู้ว่าเขามีใจให้ผม รึ ป่าวนะ เเต่ ผมมีใจให้เขาเเล้ว จากนั้น ผมก็เลย ขอเขาเป็นเเฟน เเต่เขาก็รับรักผมนะ ก็คุยกันมาปีกว่าเเหละ จากนั้นเขาก็กลับประเทศเขาไป ผมเสียใจมาก ผมเลยกลัวขึ้นมาเลย กลัวเขาไปมีคนใหม่ ผมกลัวจะไม่ได้เจอกันอีก เเต่สุดท้ายผมกับเขาก็ต้องเลิกลากันไป ผมร้องให้หนักมาก ตอนนี้ผมก็ยังรักเขาอยู่ เขา สมัครเฟส ใหม่ ผมก็พยายามให้หาเจอ กว่าจะเจอ ใช้เวลา เป็นอาทิตย์ ผม พยายาม ทักไป เเต่เขาก็ไม่ตอบ ผมเเต่เเต่นั่งรอเเชท รอเขาตอบ ความหวังเป็นจริง ครับ เขาอ่านเเต่ ไม่ตอบ 555 เจ็บเลยที่นี้ เเต่ก็ผ่านไปได้นะ ผ่านไป 2 เดือน ลืมเขาละ จน เพื่อน เปิด เพลง ความคิดถึงไม่ต้องปฎิหารย์ น้ำตาซึมออกมาเลย ในหัว คิดถึงเขามาก ร้องให้ อีก จนต้องมานั่ง พิมพ์ในพันทิป ตอนนี้คือไม่กล้ารักคัยเเล้ว หน้าผู้หญิงยังไม่กล้ามองเลย ผมกลัวมากตอนนี้ ผมไม่อยากมานั้งเสียใจอะครับ ผมต้องทำยังงัย บอกผมหน่อย นะครับ
กลัวความรัก หรืออะไร อ่านเเล้ว ช่วยหน่อยนะครับ
จากปีกว่า ที่โสดมา มาเจอคนใหม่ คนที่ 2
ผมมาทำงานที่จังหวัดหนึ่ง มาทำงาน มานอนหน้างานเลย เเล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งน่ารักมาก เขาเป็นคน กัมพูชา ผมทำงานไป เริ่มรู้จักเขา เริ่ม สนิท เริ่ม มีความรักเข้ามานิดๆ ปมไม่รู้ว่าเขามีใจให้ผม รึ ป่าวนะ เเต่ ผมมีใจให้เขาเเล้ว จากนั้น ผมก็เลย ขอเขาเป็นเเฟน เเต่เขาก็รับรักผมนะ ก็คุยกันมาปีกว่าเเหละ จากนั้นเขาก็กลับประเทศเขาไป ผมเสียใจมาก ผมเลยกลัวขึ้นมาเลย กลัวเขาไปมีคนใหม่ ผมกลัวจะไม่ได้เจอกันอีก เเต่สุดท้ายผมกับเขาก็ต้องเลิกลากันไป ผมร้องให้หนักมาก ตอนนี้ผมก็ยังรักเขาอยู่ เขา สมัครเฟส ใหม่ ผมก็พยายามให้หาเจอ กว่าจะเจอ ใช้เวลา เป็นอาทิตย์ ผม พยายาม ทักไป เเต่เขาก็ไม่ตอบ ผมเเต่เเต่นั่งรอเเชท รอเขาตอบ ความหวังเป็นจริง ครับ เขาอ่านเเต่ ไม่ตอบ 555 เจ็บเลยที่นี้ เเต่ก็ผ่านไปได้นะ ผ่านไป 2 เดือน ลืมเขาละ จน เพื่อน เปิด เพลง ความคิดถึงไม่ต้องปฎิหารย์ น้ำตาซึมออกมาเลย ในหัว คิดถึงเขามาก ร้องให้ อีก จนต้องมานั่ง พิมพ์ในพันทิป ตอนนี้คือไม่กล้ารักคัยเเล้ว หน้าผู้หญิงยังไม่กล้ามองเลย ผมกลัวมากตอนนี้ ผมไม่อยากมานั้งเสียใจอะครับ ผมต้องทำยังงัย บอกผมหน่อย นะครับ