มาเล่าถึงความชงของคนปีมะโรง

เราขายของออนไลน์ ที่บ้านพ่อเปิดโรงกลึงเปิดร้าน 8โมงเช้าถึง5โมงเย็น ส่วนแม่ก็ทำขนมขาย เราลาออกจากงานมาอยู่กับพ่อแม่ แม่อยากให้ลาออกมาอยู่บ้าน อยู่บ้านเราก็ช่วยแม่ทำขนม เริ่มทำตั้งแต่ 4โมงเย็น จนถึง 4 ทุ่ม 5 ทุ่ม วันไหนทำเยอะก็จะได้นอนเที่ยงคืน กลางวันเราก็ทำงานบ้าน และขายของออนไลน์ บ้างทีก็ช่วยพ่อขายของ เราก็เคยไปขายขนมช่วยแม่นะ แม่จะนั่งขายอยู่ตลาดใหม่ ส่วนเราก็ไปขายตลาดเก่า ช่วงนี้ขายของไม่ค่อยดีเราก็เลยอยู่บ้าน ถึงไปเราก็ขายได้เงินไม่ถึงร้อย เปลื้องค่าน้ำมันรถเปล่าๆ

แต่ลูกจ้างพ่อเป็นคนปากหมา ชอบพูดใส่เราว่าทำไหมไม่ช่วยพ่อทำงาน ทำไหมไม่ไปขายขนมช่วยแม่ งานบ้านไม่ต้องทำมานั่งเฝ้าหน้าร้านสิ งานบ้านเอาไว้ทำตอนไหนก็ได้ พูดจาแบบนี้ทุกวัน รำคาญมาก  เราไม่เข้าใจทำไหมต้องพูดใส่เราด้วย เราไม่เคยคุยเล่นด้วยสักคำ แถมอยากรู้เรื่องของเราไปซะทุกเรื่อง

เคยเครียดถึงขั้นไปหาหมอจิตเวช เราบอกพยาบาลไปว่า มาหาหมอจิตรเวข หูแว่ว ได้ยินเสียงคนนิทรา  แต่พยาบาลดันส่งไปหาหมอกุมารเวรแทน เรางงโรงพยาบาลไม่มีหมอจิตเวชรึไง  หมอบอกให้ไปตรวจเลือดก่อนนะ ตอนเดินไปห้องตรวจก็เจอพยาบาลพูดใส่ว่าท้องไม่รู้ตัวหรอ  ทำไหมพยาบาลพูดแบบนี้ คนอายุ 30 จะไม่รู้ได้ไงว่าตัวเองท้อง
สุดท้ายหมอก็โทรถามหมอจิตเวชว่า ผมต้องให้ยาตัวไหนบ้างครับ และแล้วก็ได้ยาแก้เครียดมา

เราชอบสั่งของออนไลน์ เพราะราคามันถูกว่า ครั้งหนึ่งเราถูกคนเข้าใจผิดว่าขโมยหนังสือร้าน se-ed  แล้วเอาไปนินทากันทั่วเลย ตอนนั้นเราไปรับหนังสือที่สั่งซื้อเอาไว้ กำลังจะเซ็นซื้อก็มีผู้หญิงคนหนึ่งถือหนังสือนิยายมาที่เคาน์เตอร์ ถามว่าหนังสือใครมันอยู่ในรถเข็นพี่ ถามเราว่าใช่ของน้องรึเปล่า เราบอกว่าไม่ใช่ พอเรารับหนังสือเสร็จก็เดินออกจากร้าน เจอคนผู้ใส่ว่าขโมยหนังสือหรอ เราเลยเอาไปโพสเล่าในเฟสบุ๊ค ตื่นเช้าไปขายขนมเจอคนนินทาว่าขโมยหนังสือ ประจานตัวเองชัดๆ
ไม่ได้ขโมยสักหน่อย เข้าใจผิดแล้วค่ะ

ไป 7-11 ก็โดนเข้าใจผิดว่ามาขโมยของ  ช่วงนั้นสะสมสแตมป์ค่ะ เราขายขนมเสร็จ ก็แวะไปดูว่ามีสินค้าไหนแจกสแตมป์บ้าง ตอนนั้นเราสะพายเป้ไว้ข้างหลัง ข้างหน้าสะพายกระเป๋าอีกใบมีเงินอยู่ในนี้ เดินไปเดินมาใน 7-11 เจอผู้หญิงคนหนึ่งพูดใส่ว่าคนกระเป๋าม่วงมาขโมยของ อ้าวยังไม่ได้ยิบอะไรใส่กระเป๋าเลยนะ ชงจริงๆ ชง100%