อยู่คนเดียวก็ดีแต่พอเอาใครบางคนเข้ามาในชีวิตก็มีความสุขดีทำอะไรก็ดีทุกอย่างแม้บางครั้งจะงุดหงิดและน่ารำคาญไปสักหน่อย แต่พอเขาออกไปจากชีวิตเรากับทำให้เราคนที่แต่ก่อนเคยอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งใครกับรู้สึกว่ามันขาดหายไป อะไรสักอย่างเหมือนมันไม่เต็ม เหมือนเดิมเรากับกลัวการใช้ชีวิตในแต่ละวัน เพราะกลัวไม่มีใครให้อ้อนให้กอดให้ระบายความทุก ผมเป็นแบบนี้มาสักพักใหญ่ๆ และคงคิดว่าจะเป็นต่อไปยาวๆจนปรับตัวเองได้อีกครั้งกับการอยู่คนเดียว ใครเป็นบ้างแบบผมแชร์กันหน่อย [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ผมเป็นชายรักชายนะครับ เผื่อใครสงสัย