สวัสดีค่ะเพื่อนๆ..
เราอยากขอความคิดเห็นจากเพื่อนๆหน่อยนะคะว่ามีใครเจอสถานการณ์แบบนี้บ้าง ? แล้วมีวิธีจัดการหรือรับมือกับมันอย่างไร..
เริ่มต้น คือ เขาเป็นเพื่อนของเพื่อนเรามาก่อน แล้วมีวันนึงเพื่อนมารับเรากลับบ้าน ก็เลยได้เจอกันได้รู้จักกัน เขาก็เข้ามาขอไลน์แต่ตอนนั้นเรามีแฟนเลยให้ไปแค่ Facebook เขาก็ทักมาคุยเชิงจีบมาตลอด แต่เรามีแฟนเราเลยไม่ได้สนใจ วันเกิดเราแฟนเรามาหาและเขาก็อยู่ด้วย เราเห็นใจเขามากสงสารมากๆ แต่ไม่รู้จะทำตัวแบบไหนเลยรีบเป่าเค้กและรีบกลับบ้าน. เวลาผ่านไปเราเริ่มมีปัญหากับแฟน (เก่า) แล้วเลิกกัน เวลาเราเสียใจก็จะมีเขาคอยอยู่ข้างๆ แต่เราก็ยังไม่ได้ชอบเขา เรากับเขาคุยๆเลิกๆหายๆแล้วกลับมาคุยกันเป็นระยะเวลา 2 ปีกว่า และเมื่อช่วงเดือน กค.61 ที่ผ่านมาเราตัดสินใจคบกับเขาแบบที่บ้านของเรา 2 คนรับรู้ มีการสลับไปนอนบ้านกัน จนกระทั่งเราตัดสินใจมาอยู่บ้านเขาและทางผู้ใหญ่ของเรา 2 คนมีการพูดคุยถึงเรื่องแต่งงานกัน.. ช่วงแรกที่อยู่ด้วยกัน ทุกอย่างดีไปหมดดีจนกระทั่งเรามองหน้าเขาตอนหลับและคิดว่าทำไมเรามองข้าม ผช.คนนี้ไปนานขนาดนี้ เขาคือคนสุดท้ายที่เราจะพอแล้ว. และตั้งใจว่าจะตอบแทนความรักของเขาด้วยการเป็นแฟนที่ดีที่สุด จากคนที่ชอบเที่ยวผับ ดมยา กินเหล้า ก็กลายเป็นคนที่หยุดทุกอย่าง เลิกงานกลับบ้านอย่างเดียว (นานๆเจอเพื่อนที) แต่ดีตรงที่เพื่อนเข้าใจในการที่เรามีแฟน เพราะเพื่อนจะรับรู้ว่าเราอยากมีครอบครัว เราตั้งใจมากแค่ไหนเลยไม่มีปัญหากับเพื่อนว่ามีผัวแล้วทิ้งเพื่อน.
จนเวลาผ่านไป เหมือนยิ่งอยู่ด้วยกันทุกวันตัวตนก็ยิ่งออก 1-2 เดือนที่ผ่านมาเรามีปัญหากันมากขึ้น (แทบทุกวัน) บั่นทอนจิตใจกันทุกวัน ปัญหาเกิดจากเขาอยากออกไปหาเพื่อน อยากอยู่กับเพื่อน แต่ก่อนคบเขาเคยพูดว่า "มีครอบครัวแล้วเพื่อนออกไปหาเมื่อไหร่ก็ได้ เราต้องโฟกัสที่ครอบครัวก่อน" จนวันที่หนักที่สุด คือออกไปหาเพื่อนทุกวัน เริ่มกลับบ้านไม่ตรงเวลา ที่ผ่านมาคือเราทนเราคิดว่ามันคือเวรกรรมที่เราเคยทำกับเขาเมื่อ 2 ปีก่อนที่เราไม่เคยสนใจความรู้สึกเขาเลย อีกอย่างเราไม่อยากให้ใครมองว่าเราตัดสินใจพลาดที่มาคบกับผช.คนนี้ เราทนจนถึงขั้นที่ไม่ไหวแล้ว เราอยากคุยอยากปรับกับเขาแต่เขาเป็นคนไม่คุยชอบหนีปัญหา และมีการพูดจาแรงใส่กัน โดยมีคำพูดนึงที่เราจำไม่ลืมคือ "เขาบอกว่า 2 ปีก่อนที่คอยรับฟังคิดว่าอยากรับฟังหรอก็แค่ฟังไปงั้นๆ และตลอดระยะเวลา 2 ปีเขาก็มีคนอื่นมาโดยตลอดแต่ไม่ได้จริงจัง" ทำให้เรารู้สึกแบบผิดหวังที่เคยคิดว่าเขาคือคนที่ดีกับเราที่สุดมาโดยตลอด วันนั้นเขาตัดสินใจผลักเราแล้วออกไปหาเพื่อน เราร้องไห้และโทรให้ที่บ้านเรามารับ ซึ่งพ่อแม่น้องสาวเขาดีมาก ทุกคนรักเราและขอไม่ให้กลับ พ่อเขาเดินเข้ามากอดเราและบอกให้เราอดทน ถ้าไม่ดีขึ้นพ่อจะเป็นคนไปส่งเรากลับบ้านเอง เราตัดสินใจอยู่ต่อแต่ก็ดีขึ้นแค่ช่วงแรก และทุกอย่างก็วนมาแบบเดินมอยากออกไปหาเพื่อนทุกวัน พอไม่ให้ออกก็โกรธ งอล และแยกออกไปนอนข้างล่าง จนเราเริ่มไม่ค่อยรู้สึกรักเหมือนวันแรกๆแล้วความรู้สึกคือมันผูกพันธ์ เราเองก็รู้สึกได้ว่าเขาเริ่มไม่รักเราเหมือน 2 ปีก่อนแล้ว เรานอนด้วยกันแต่รู้สึกว่าเราห่างกันมาก ไม่เคยนอนกอด ต่างคนต่างหลับไปพร้อมกับมือถือ มันทำให้เราฉุกคิดขึ้นได้ว่าเราทนทำไม ทนเพื่ออะไร เพราะทำงานมาก็เหนื่อยยังต้องมาเจอปัญหาเรื่องการออกไปหาเพื่อนทุกวัน ต้องมานั่งกินข้าวคนเดียวทุกวัน ไปไหนมาไหนเองคนเดียว เราควรจัดการกับความรู้สึกเหล่านี้ยังไง เราควรไปต่อ หรือ ควรให้มันพอแค่นี้
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจนจบนะคะ อย่างน้อยถือว่าเราได้ระบายความทุกข์ของเราเนอะ
ควรไปต่อ หรือ พอแค่นี้ !!?
เราอยากขอความคิดเห็นจากเพื่อนๆหน่อยนะคะว่ามีใครเจอสถานการณ์แบบนี้บ้าง ? แล้วมีวิธีจัดการหรือรับมือกับมันอย่างไร..
เริ่มต้น คือ เขาเป็นเพื่อนของเพื่อนเรามาก่อน แล้วมีวันนึงเพื่อนมารับเรากลับบ้าน ก็เลยได้เจอกันได้รู้จักกัน เขาก็เข้ามาขอไลน์แต่ตอนนั้นเรามีแฟนเลยให้ไปแค่ Facebook เขาก็ทักมาคุยเชิงจีบมาตลอด แต่เรามีแฟนเราเลยไม่ได้สนใจ วันเกิดเราแฟนเรามาหาและเขาก็อยู่ด้วย เราเห็นใจเขามากสงสารมากๆ แต่ไม่รู้จะทำตัวแบบไหนเลยรีบเป่าเค้กและรีบกลับบ้าน. เวลาผ่านไปเราเริ่มมีปัญหากับแฟน (เก่า) แล้วเลิกกัน เวลาเราเสียใจก็จะมีเขาคอยอยู่ข้างๆ แต่เราก็ยังไม่ได้ชอบเขา เรากับเขาคุยๆเลิกๆหายๆแล้วกลับมาคุยกันเป็นระยะเวลา 2 ปีกว่า และเมื่อช่วงเดือน กค.61 ที่ผ่านมาเราตัดสินใจคบกับเขาแบบที่บ้านของเรา 2 คนรับรู้ มีการสลับไปนอนบ้านกัน จนกระทั่งเราตัดสินใจมาอยู่บ้านเขาและทางผู้ใหญ่ของเรา 2 คนมีการพูดคุยถึงเรื่องแต่งงานกัน.. ช่วงแรกที่อยู่ด้วยกัน ทุกอย่างดีไปหมดดีจนกระทั่งเรามองหน้าเขาตอนหลับและคิดว่าทำไมเรามองข้าม ผช.คนนี้ไปนานขนาดนี้ เขาคือคนสุดท้ายที่เราจะพอแล้ว. และตั้งใจว่าจะตอบแทนความรักของเขาด้วยการเป็นแฟนที่ดีที่สุด จากคนที่ชอบเที่ยวผับ ดมยา กินเหล้า ก็กลายเป็นคนที่หยุดทุกอย่าง เลิกงานกลับบ้านอย่างเดียว (นานๆเจอเพื่อนที) แต่ดีตรงที่เพื่อนเข้าใจในการที่เรามีแฟน เพราะเพื่อนจะรับรู้ว่าเราอยากมีครอบครัว เราตั้งใจมากแค่ไหนเลยไม่มีปัญหากับเพื่อนว่ามีผัวแล้วทิ้งเพื่อน.
จนเวลาผ่านไป เหมือนยิ่งอยู่ด้วยกันทุกวันตัวตนก็ยิ่งออก 1-2 เดือนที่ผ่านมาเรามีปัญหากันมากขึ้น (แทบทุกวัน) บั่นทอนจิตใจกันทุกวัน ปัญหาเกิดจากเขาอยากออกไปหาเพื่อน อยากอยู่กับเพื่อน แต่ก่อนคบเขาเคยพูดว่า "มีครอบครัวแล้วเพื่อนออกไปหาเมื่อไหร่ก็ได้ เราต้องโฟกัสที่ครอบครัวก่อน" จนวันที่หนักที่สุด คือออกไปหาเพื่อนทุกวัน เริ่มกลับบ้านไม่ตรงเวลา ที่ผ่านมาคือเราทนเราคิดว่ามันคือเวรกรรมที่เราเคยทำกับเขาเมื่อ 2 ปีก่อนที่เราไม่เคยสนใจความรู้สึกเขาเลย อีกอย่างเราไม่อยากให้ใครมองว่าเราตัดสินใจพลาดที่มาคบกับผช.คนนี้ เราทนจนถึงขั้นที่ไม่ไหวแล้ว เราอยากคุยอยากปรับกับเขาแต่เขาเป็นคนไม่คุยชอบหนีปัญหา และมีการพูดจาแรงใส่กัน โดยมีคำพูดนึงที่เราจำไม่ลืมคือ "เขาบอกว่า 2 ปีก่อนที่คอยรับฟังคิดว่าอยากรับฟังหรอก็แค่ฟังไปงั้นๆ และตลอดระยะเวลา 2 ปีเขาก็มีคนอื่นมาโดยตลอดแต่ไม่ได้จริงจัง" ทำให้เรารู้สึกแบบผิดหวังที่เคยคิดว่าเขาคือคนที่ดีกับเราที่สุดมาโดยตลอด วันนั้นเขาตัดสินใจผลักเราแล้วออกไปหาเพื่อน เราร้องไห้และโทรให้ที่บ้านเรามารับ ซึ่งพ่อแม่น้องสาวเขาดีมาก ทุกคนรักเราและขอไม่ให้กลับ พ่อเขาเดินเข้ามากอดเราและบอกให้เราอดทน ถ้าไม่ดีขึ้นพ่อจะเป็นคนไปส่งเรากลับบ้านเอง เราตัดสินใจอยู่ต่อแต่ก็ดีขึ้นแค่ช่วงแรก และทุกอย่างก็วนมาแบบเดินมอยากออกไปหาเพื่อนทุกวัน พอไม่ให้ออกก็โกรธ งอล และแยกออกไปนอนข้างล่าง จนเราเริ่มไม่ค่อยรู้สึกรักเหมือนวันแรกๆแล้วความรู้สึกคือมันผูกพันธ์ เราเองก็รู้สึกได้ว่าเขาเริ่มไม่รักเราเหมือน 2 ปีก่อนแล้ว เรานอนด้วยกันแต่รู้สึกว่าเราห่างกันมาก ไม่เคยนอนกอด ต่างคนต่างหลับไปพร้อมกับมือถือ มันทำให้เราฉุกคิดขึ้นได้ว่าเราทนทำไม ทนเพื่ออะไร เพราะทำงานมาก็เหนื่อยยังต้องมาเจอปัญหาเรื่องการออกไปหาเพื่อนทุกวัน ต้องมานั่งกินข้าวคนเดียวทุกวัน ไปไหนมาไหนเองคนเดียว เราควรจัดการกับความรู้สึกเหล่านี้ยังไง เราควรไปต่อ หรือ ควรให้มันพอแค่นี้
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจนจบนะคะ อย่างน้อยถือว่าเราได้ระบายความทุกข์ของเราเนอะ