เรียนต่อเพื่ออนาคตดีใหม

จขกท ทำงานในโรงงานแห่งหนึ่งภาคตะวันออก เงินเดือนหนึ่งหมื่นบาท ที่เหลือจะเป็น ค่าot ค่าข้าว เบี้ยขยัน รวมๆแล้วได้เดือนละ 21,xxx-22,xxx บางเดือนทำงานไม่หยุดสักวัน เป็นพวกวันหยุดราชการเยอะ ได้25,xxx หักแล้วเหลือ 24,xxx  มีโอทีเยอะมาก เลิกสองทุ่มทุกวัน ทำงาน จ -อ ลักษณะงานก็ไม่หนักมาก แต่ก็เหนื่อยนะ  เพราะทุกวันชีวิตมีแต่งาน หยุดเดือนละครั้ง บางเดือนก็ไม่ได้หยุด เพราะไม่มีเวรหยุด(เค้าจัดเวรให้หยุด มันหยุดไม่ได้ ต้องมีงานออกมาตลอดเพราะเป็นแผนกต้นนำ) ที่ไม่เรียนต่อไม่ใช้ว่าไม่อยากเรียนนะคะ แต่ฐานะเราไม่อำนวยตอนมาทำงาน มีเงินติดตัวหนึ่งร้อยบาท  มาอาศัยคนอื่นเอา ถึงทำงานได้มากแต่ก็ส่งกลับบ้านตลอด  คิดในใจเราทำงานหนัก แต่ใช้เงินไม่เกินเดือนละ 5000  จริงนะ ซื้อแค่ของกิน แล้วก็ของใช้ส่วนตัว  ก็มันจำเป็นคิดว่าเก็บเงินได้หนึ่งก้อนจะกลับไปเรียนแต่ว่าอายุ22ปี  ไปเรียนจบ 26 มันจะช้าไปใหมเค้าจะรับเราทำงานรึเปล่า จบตอนอายุมากประสบการณ์ก็ไม่มี เราก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร กลัวอายุมาก เค้าไม่รับ ไม่มีปสกเค้าก็ไม่รับ กลัวหน้าตาธรรมดาแล้วเค้าไม่รับ งานก็หายาก(สนใจโลจิสติกส์คะ )
  ที่กลับไปเรียนนะ ไม่ได้คิดจะเอาใบปริญญาเปะฝาบ้านนะคะ         แค่อยากมีความรู้ติดตัวแล้วก็ชอบด้านนี้อยู่ น่าเรียนดีคะ
  มันก็มีทางให้เลือกอยู่ ถ้าทำงานคือต้องทำตลอด และที่สำคัญจะลาออกจากบริษัทนี้ก็ต้องคิด เพราะโรงงานทั่วไปตรงนี้คือเยอะและงานก็ไม่ได้หนักมากอะไร
  เพราะว่าเคยลำบากเอาวุฒิ ม.6สมัครอะไรก็ไม่รับ กว่าจะได้ที่นี่ก็2เดือน ระหว่างนั้นก็ทำงานนะคะร้านสะดวกซื้อ 300 เงินออกที่เหลือกินไม่ถึง1500 ส่งบ้าน ค่าห้อง ร่วมถึงใช้หนี้มีเงินมาร้อยเดียวก็พยายามใช้คืนที่ละนิด เพราะยืมเค้ากินไม่อยากให้มันสะสม พอมาได้โรงงานก็พยุงตัวเองได้ พอมีเก็บบ้างสิ่งที่ทำให้
  จขกทมีกำลังใจในการทำงานทุกวันๆ อยากซื้ออะไรก็คิดว่าเรายังต้องเก็บเงินไปเรียน  มันมีความสุขเราจะไม่ได้จะมีความสุขที่ว่า ได้กินเที่ยวตามประสาวัยรุ่น แต่มันมีความสุขตรงที่ว่าการศึกษาจะทำให้ตัวเลือกชีวิตเรามากขึ้น ถ้าเดิยออกจากโรงงานนี้ขณะอายุ30up คุณคิดว่าจะหาอาชีพอะไรทำ พอกินใหม เงินเยอะเท่านี้รึเปล่า แต่ถ้าเรามีความเชี่ยวชาญในสายงานนั้นๆ
  มีปสก เราก็ไปได้หลายที่เรามองอนาคตไกลกว่านั้น  โรงงานมันมีทุกอย่างที่พร้อนบันทอนเรา งาน คน หัวหน้า เราจะอดทน
  ต่อสิ่งเหล่านี้ไปชั่วชีวิตได้รึเปล่า เพราะเราไม่มีที่ไปที่ดีกว่านี้
เรามีหน้าที่แค่ใช้แรงงาน โลกนี้กว้างใหญ่แต่ทำไมเราออกจากจุดนี้ไม่ได้นะ จุดที่ต้องทน ต้องก้มหน้า และมันจะอีกนานใหม
                       ปล.พนักงานบรรจุ บ.ผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ มีเครือทั้งเอเชียและยุโรป ขอคำแนะนำพี่วัยทำงานด้วยนะหนูสับสน