ผมจบ ม.6 สายวิทย์คณิตมาครับ ด้วยเกรดที่ค่อนข้างดี สอบได้ ครุศาสตร์ เอกคณิตศาสตร์ ม.รัฐ แห่งหนึ่ง แต่พ่อแม่ไม่มีเงินส่งเสียและมีหนี้สิน(เกี่ยวกับที่ดิน) ผมจึงตัดสินใจเรียนสายอาชีพ ปวสไฟฟ้ากำลัง เพื่อจะหาเงินมาใช้หนี้และเลี้ยงพ่อแม่ได้เร็ว ระหว่างเรียน ทำงานเป็น แคชเชียร์ที่ห้าง ส่งตัวเอง บวก กับ กยศ.จบมาก็ดันติดทหารครับ แต่ผมขอไม่หักฝากเงินเดือน และส่งไปที่บ้าน เพื่อใช้หนี้ให้พวกท่านในแต่ละเดือน ปลดออกมาก็ทำงานเป็นลูกจ้างช่างที่รัฐวิสาหกิจ แห่งหนึ่งนานสองปีครับ บวกกับการงานที่นี้ค่อนข้างเลิกงานเร็ว ผมเลยไปสมัครพาร์ทไทม์ ต่อด้วย ตอนนี้ไม่มีหนี้สิน มีบ้านที่บ้านนอกกับที่ 4-5 ไร่ ผมลองหาสูตรการทำก๋วยเตี๋ยว กับอาหารตามสั่ง มาปรับให้ท่านทั้งสองทำ ตอนนี้ พออยู่ได้ครับ มีสวนผัก มีข้าวไว้กิน ผมดีใจที่พ่อแม่ผม ไม่ต้องมานั่งอดๆ อยากๆ เหมือนเดิม ดีใจที่ท่านเลี้ยงตัวเองได้ แต่ตอนนี้ ผมอยากเรียน วิศวะ คอมพิวเตอร์ ที่รามคำแหงครับในวัย 24 ย่าง 25 จะช้าไปมั้ยครับกังวลมากว่าเราแก่ไปแล้วรึเปล่า จบมาในวัยที่ย่าง 28 - 29 สายไปที่จะเริ่มทำงานในสายงานนี้หรือไม่ ภาระตอนนี้เรียกว่าไม่มีก็ได้ครับ เพราะ พ่อแม่ก็มีความสุข และดูแลตัวเองได้ ผมไม่มีปัญหา เรื่อง หัวหน้างาน อายุน้อยกว่า หรือ ถ้า hr ถามว่าทำไมจบช้า ผมก็จะบอกเขาแบบที่ผมเรามานี่แหละครับ เรื่องเงินเดือน ขอพอดำรงชีพได้ สตาร์ทเท่าเด็กจบใหม่ ก็ไม่มีปัญหาครับ ผมไม่มีปัญหาเรื่องอายุครับ แต่เขาจะมองว่าอายุเยอะขี้เกียจสอนงาน เหมือนเด็กโข่งอะไรประมาณนี้รึป่าวครับ มันจะมีโอกาสให้คนจนๆ อย่างผมมั้ย ที่ผ่านมาผมก็ทำเท่าที่ผมจะทำได้แล้ว ดีที่สุดก็ได้เท่านี้ ช่วยวิจารณ์ทีครับ วิจารณ์แล้วขอคำแนะนำ จากผู้ที่เคยทีประสบการณ์ ว่าควรจะเดินต่อไปอย่างไรดี ขอบพระคุณที่ช่วยอ่านชีวิตอันแสนรันทดของผมจนมาถึงตรงนี้ ขอความกรุณาด้วยครับ
เพิ่งจะได้มีโอกาส เรียนต่อ ป.ตรี ตอน 24 ปีครับ อยากให้ช่วยวิจารณ์ชีวิตผม และขอคำแนะนำด้วยครับ ขอบคุณครับ